ترکه‌های بی انصافی بر قامت یک استعداد

اول: اين نوشتار موضع من به عنوان يك هوادار است نه وكيل مهدي طارمی. توضيح تكميلی اينكه از روزی كه مهدی از تركيه برگشته مجموعا سه بار همديگر را ديده‌ايم.يك بار خيلی اتفاقی در باشگاه كه همراه خانواده مرحوم نوروزی براي پيگيری طلب او آمده بود، يك بار درب منزل خودمان كه شناسنامه‌اش نزد من بود و آمد بگيرد و يك بار هم منزل خودش براي پيگيری يك كار حقوقی. بعيد می‌دانم تعداد تماس های تلفنی‌مان هم بيشتر از پنج بار بوده باشد پس تصور عبثی است كه گمان كنيد تمام طول روز را كنار مهدی هستم و حالا هم از روی رفاقت اين كلمات را كنار هم می‌چينم. به جای نام مهدی هر اسم ديگری را می‌توان در اين سطرها جای داد.

دوم: امروز سيل هجمه‌ها به سمت مهدی طارمی روان است. اديبان و معلمان اخلاق، تركه تنبيه به دست گرفته‌اند و بر پيكرش شلاق می‌زنند به رسم ديرينه‌ای كه ديروز و ديروزها مجتبی محرمی و مجاهد و علي نيكبخت و پيام صادقيان و محمد عباس‌زاده را نواخته‌اند و نواخته‌ايم.نه از كردار آنهايی كه نام بردم اطلاعی دارم و خدای ناكرده با اين جملات قصد دارم اتهامي را متوجه آنها كرده باشم و نه در قالب قياس طارمی را مسافر مسيری كج بدانم كه به گمانم مهدی هنوز همان پسر ساده دلی است كه روزی درخشش الماس گونه‌اش چشم علی دايی را گرفت و ره صد ساله را يكساله رفت.نه؛صرفا قصدم يادآوری پيشينه‌مان در حمله به داشته‌هايمان است. ما اولوالعزم های سرازير شده از آسمان داريم به كجا می‌رويم؟ ردای ربانيت‌مان را از كدام حجره الهی برتن كرده‌ايم و نعوذبالله گوشه كتاب وحی‌مان نوشته‌ايم هوالغافل و سزوار اين همه سرزنش!

سوم: هرچه گفتم و نوشتم اگر جفايي به قامت بلند عزيزان پيشكسوت بوده باشد سرم را به نشانه شرمساري پايين مي اندازم و پوزش مي طلبم كه اگر اينجا درد دل نكنم درد دل ها تلنبار مي شوند.