در انتظار راهکار کی روش

ایران ورزشی: یک سوال پیش‌روی ما است؛ اینکه سرانجام چه روزی فوتبال ایران به این نتیجه خواهد رسید که باید تعطیلی‌های پی در پی و طولانی‌مدت لیگ را کنار گذاشت و به سبک و سیاق همه جای جهان - غیر از آسیا - رو آورد. یعنی باشگاه‌ها برای بازی‌های مقدماتی در روزهای مشخص شده در تقویم فیفا - به استثنای مسابقاتی مثل خود جام جهانی یا جام ملت‌ها - ملی‌پوشان خود را ۷۲ ساعت قبل تحویل سرمربی تیم ملی بدهند و روشی پیاده شود که در لیگ‌های معتبر اجرا می‌شود.

تا امروز هیچ‌گاه در تیم ملی چنین روشی اجرا نشده؛ نه برانکو، نه دایی و نه قلعه‌نویی و قطبی، هیچ کدام از الگوی 72 ساعته پیروی نکردند و همیشه مربیان تیم ملی خواهان اردوهای بلندمدت و تعطیلی لیگ بودند. دلیلش هم مشخص و واضح است، چرا که همه مربیان ملی بر این باور بوده و هستند که در این مدت کوتاه نمی‌توانند تیم ملی را برای یک بازی حساس سازماندهی کنند و از طرفی کیفیت‌های تمرین و بازی در لیگ ایران را قبول ندارند؛ اگرچه هیچ‌گاه روش فوق امتحان نشده و برای ما روشن نیست که اگر بازیکنان ملی‌پوش تنها سه روز قبل از یک بازی دور هم جمع شوند، آیا نمایش بهتری خواهیم داشت یا سطح بازی تیم ملی افول چشمگیری خواهد داشت.

این یک نظریه است که اگر ملی‌پوشان در کوران بازی‌های لیگ باشند و ۳ روز قبل از بازی ملی دور هم جمع شوند، بازیکنان از آمادگی بهتری برخوردار هستند و این روش بهتری نسبت به دور بودن یک ماهه بازیکنان از فرم مسابقه است.

این موضوع را در حد یک نظریه می‌دانیم و الگوی فوق حتی برای یک بار در تیم ملی امتحان نشده است. کارلوش کی‌روش از مخالفان سرسخت این نظریه به شمار می‌آید؛ او اردوهای بلندمدتی را مطالبه می‌کند که همین مساله محل اختلافش با برانکو، قلعه‌نویی و سایر مربیان لیگ است.

در شرایط فعلی روی آوردن به چنین روشی نه به مصلحت است و نه پیشنهاد می‌شود چرا که با روش سنتی، تیم ملی در آستانه رسیدن به جام جهانی است. اصولا به کاری که از مدت‌ها قبل روی آن برنامه‌ریزی و سرمایه‌گذاری شده، نباید دست زد. اما پرسش ما از کارلوس کی روش به عنوان یک مربی باتجربه و بزرگ این است که فوتبال ایران چگونه می‌تواند دوره گذار از اردوهای بلند به سمت اردوهای ۴-۳ روزه قبل از بازی را طی کند؟

کی‌روش همواره به روش خود پایبند بوده و شکی در این نیست که بازیکنان لیگ ایران از تمرینات سطح پایین و امکانات کمی برخوردار هستند اما کی‌روش می‌تواند برای آینده برنامه‌ای را پیشنهاد کند که لیگ ایران را به سمت استانداردهای جهانی سوق دهد تا سرانجام ایران هم مثل رقبای دیگرش در آسیا نظیر ژاپن به سمت و سوی حرفه‌ای شدن گام بردارد.

انتظار ما از کی‌روش، سوای نتایجی که کسب می‌کند، ارائه یک راه‌حل مناسب برای پایان دادن به بحران همیشگی تعطیلی لیگ است. شاید اگر او به عنوان مردی که تجربه کار در سطح لالیگا و لیگ برتر انگلیس را دارد، کنار برانکو با سابقه فعالیت در تیم ملی ایران و حضور در لیگ‌های آسیایی بنشیند و در این جلسه‌ها امثال قلعه‌نویی، جلالی و... هم که شناخت کاملی از فوتبال ایران دارند، حضور داشته باشند، سرانجام فوتبال ملی و باشگاهی ما به راه‌حلی برسد که به این بحران کهنه پایان داده شود. اینکه چه کسی باید آنها را دور هم جمع کند و برای فوتبال ایران برنامه‌ آینده‌نگر داشته باشد پر واضح و آشکار است؛ فدراسیون فوتبال و در راس آن مهدی تاج به عنوان متولی اصلی فوتبال کشور.