درس‌هایی برای حضوری موفق‌تر در لیگ قهرمانان آسیا

ایران ورزشی: صرف‌نظر از اینکه رقبای ۳ نماینده قطعی و یک نماینده مشروط ایران در مسابقات امسال لیگ فوتبال قهرمانان آسیا کدام تیم‌ها هستند و چه نتایجی کسب خواهند کرد، نکات مهم و درس‌های برگفته از ادوار قبلی حضورمان در این رقابت‌ها است که باید آویزه گوش‌ قرار گیرد، مواردی از این قبیل:

1- باشگاه‌های ما به جای اصرار بر تعویق مسابقات داخلی‌شان در آستانه و بعد از هر بازی آسیایی‌شان، روی سبک و روش بازی خود کار کنند و خود را به سطح تیم‌های قاره آسیا برسانند. صرفنظر از برخی نکات کوچک و ملاحظات بدیهی، اثری از آسیایی بازی کردن نزد تیم‌های ما در ادوار اخیر این مسابقات مشاهده نشده و آنها معمولا با همان سبک و سیاق که در لیگ برتر ایران به میدان می‌آیند، در لیگ قهرمانان هم توپ می‌زنند و فوتبال‌شان یک فوتبال بین‌المللی نیست و شیوه و روش‌های لازم در آن دیده نمی‌شود.

۲- برای خریدهای درست، جدید و موثر «خارجی» لااقل برای فصل ۲۰۱۷ لیگ قهرمانان آسیا کلی دیر شده اما برای ادوار بعدی باید در این زمینه اقدام شود. وقتی رقبای ما امثال ژاوی و هالک را جذب می‌کنند و برای صید امثال ابراهیموویچ و کاسیاس که هنوز در اروپا شاغلند تور می‌اندازند مشخص است که کلاس کار خود را بالاتر می‌برند و در این سطح از مسابقات حتی یکی دو بازیکن زبده خارجی برای خوشبخت شدن در این بازی‌ها کفایت می‌کند.

3- در سال‌های اخیر به دفعات از میزبانی‌های خود به درستی سود نجسته‌ایم و در جامی که شرط لازم و حیاتی صعود در آن کسب هر 3 امتیاز هر سه دیدار خانگی در داخل گروه (و یا اندوختن حداقل 7 امتیاز از حداکثر 9 امتیاز) است، بارها دیده شده که تیم‌های ما بد نتیجه گرفته و امتیاز از دست داده و گاهی در خانه به مساوی هم نرسیده‌ایم و بدیهی است که با این شرایط در خانه رقبا هم فقط به استقبال حذف شدن رفته‌ایم.

۴- برنامه‌ریزی درست و با نگاه به ۶ بازی مرحله گروهی - هر بازی مجزا از دیگری - می‌تواند راه صعود تیم‌های ایرانی باشد.

بدیهی است که کمتر تیمی بتواند هر شش دیدار خود را فتح کند و اصولا برای صعود به چنین امتیاز بالایی نیست. از آنجا که دو تیم از هر گروه بالا می‌روند حتی 10 امتیاز هم گاهی برای صعود کفایت می‌کند و لازمه رسیدن به این وضعیت بررسی درست و منطقی هر شش دیدار و فراهم آوردن شرایط لازم برای هر یک از آنها بر اساس امکانات موجود در هر میدان است. 3 برد و 3 تساوی می‌تواند برای هر تیمی ایده‌آل باشد و هر چیزی فراتر از آن دستاوردی عالی خواهد بود ولی تحت هر شرایطی باید نقشه راه داشت و در عین متمرکز شدن بر هر مسابقه پیش‌رو در یک نمای کلی برای تمامی 6 دیدار هدف و نقشه کلی تعیین کرد.

۵- با توجه به تکرار سناریوی سال پیش در مورد برخورد تیم‌های ایرانی با عربستانی در زمین‌های ثالث در این زمینه هم باید هوشیار بود و نه تنها کشور و شهر انتخابی ما برای دیدارهای انتخابی برابر نمایندگان عربستان باید واقعا به مذاق تیم‌های ما خوش بیاید بلکه باید امکانات استاندارد را داشته باشند. صرف‌ اینکه کشور انتخابی ما یک کشور عربی نباشد چاره کار نیست زیرا شاید مثلا در عجمان امکانات و وسایلی برای پیروزی نمایندگان ما جور شود که در ازبکستان مشابه آن موجود نباشد.

6- مدیریت زمان و مکان الزامی است. نباید برای پرهیز از فضای مخالف موجود در زمین حریف بسیار دیر بار سفر را بست و از طرف دیگر استقرار زودهنگام در آنجا نیز ذهن نمایندگان ما را به حواشی درگیر می‌کند. این یک بازی روانی حساب شده است که هوشیاری لازم را از سوی ما می‌طلبد.

۷- با داوران و مسوولان اجرایی مسابقات جدل نکنیم زیرا فقط خودمان را فرسوده خواهیم کرد و بهانه به دست رقبایی می‌دهیم که منتظر اشتباه‌ها هستند. بعد از هر ناکامی احتمالی دوباره بحث ناداوری‌ها را حتی اگر وجود داشته باشد، بزرگنمایی نکنیم. آنچه ما را پیروز می‌کند، جنگ جانانه بدون شرط و شروط و بهانه‌گیری است.

8- شاید به نظر عده‌ای قرعه برخی تیم‌های ما که تازه تعیین شد، آسان‌تر از بقیه به نظر برسد اما واقعیت امر این است که به سبب مجهز بودن رقبا و «آسیایی» فکر نکردن ما کار هر چهار تیم ما در رقابت‌های امسال بسیار سخت است و اگر درست و حرفه‌ای عمل نکنیم، احتمال ناکامی سه تیم حاضر در همان مرحله گروهی و استقلال در مرحله پلی‌آف زیاد خواهد بود. وقت آن رسیده است که از این همه ناکامی در سال‌ها و دهه‌های اخیر وسیله‌ای برای کسب نتیجه در این دوره بسازیم زیرا حق فوتبال ایران بیش از این است و 24 سال دور ماندن از عنوان قهرمانی این رقابت‌ها چیزی نیست که فوتبال بزرگ و لایق ما سزاوار آن باشد.