آینده مبهم آقای رئیس در آرسنال؛ تمدید یا جدایی؟

وبسایت نود: در روزهای اخیر اغلب خبرهایی که پیرامون باشگاه آرسنال شنیده می شود درباره تمدید قرارداد مسوت اوزیل یا الکسیس سانچز است. آرسن ونگر سرمربی توپچی ها پس از چند سال بالاخره اقدام به خرید دو سوپر استار همچون الکسیس و اوزیل کرد و به خوبی از ارزش فنی این دو بازیکن آگاه است. اکنون هر دو ستاره آرسنال خواستار دریافت دستمزدی بسیار بیشتر بوده و تمدید قرارداد خود با توپچی ها را منوط به این شرط می دانند اما در میان این هیاهو شاید کمتر کسی به تمدید قرارداد آرسن ونگر فکر کرده باشد.

آینده ونگر که در پاییز ۱۹۹۶ به آرسنال پیوست و چندی پیش بیستمین سال حضور در این باشگاه را جشن گرفت، کاملاً نامعلوم است. اگر مسئولان باشگاه آرسنال دغدغه تمدید قرارداد اوزیل و الکسیس را دارند، باید بدانند که قرارداد این دو بازیکن تا سال ۲۰۱۸ بوده در حالی که قرارداد ونگر تا شش ماه دیگر به پایان می رسد. پیشنهادهای جورواجور باشگاه پاریسن ژرمن نیز از راه می رسد و ونگر همچنان بر سر دو راهی بزرگی قرار دارد. اما پرسش این است که چرا آرسنال و ونگر برای تمدید قرارداد عجله ندارند؟ شاید بهترین پاسخ را خود آقای رئیس داده باشد:

من همیشه گفته ام که بر اساس جایگاهی که در بهار قرار داریم، تصمیم خود را اتخاذ می کنم. باشگاه هم در تصمیم گیری آزاد بوده و به دلیل حضور طولانی من در اینجا مجبور نیست که برای کار کردن با من در معذوریت قرار بگیرد. هر دوی ما دیدگاه مشابهی داریم. مربیان زیادی هستند که قراردادشان رو به اتمام است و خودم گاهی در مارس یا آوریل تمدید کرده ام. بنابراین چنین وضعیتی اصلاً عجیب نیست.

آرسن ونگر با این جملات سعی کرد تا همه چیز را عادی جلوه بدهد اما در واقعیت هیچ چیز عادی نیست حتی حضور ۲۰ ساله ونگر روی نیمکت توپچی ها! به هر حال، شرایط پیچیده ای بر باشگاه آرسنال حاکم بوده و بدون شک اولویت نخست مرد فرانسوی، ادامه زندگی در لندن است اما او بهتر از هر کسی جو سکوهای ورزشگاه امارات را می شناسد. ونگر به خوبی می داند که هواداران آرسنال از سال های بدون جام خسته شده و هر روز صدای اعتراض آنها بلندتر شنیده می شود.

حتی هنگامی که چند سال پیش کمپین «آنتی ونگرها» را تشکیل دادند، خیلی ها به آنها خندیدند اما این روزها دیگر مخالفان ونگر در اقلیت نیستند. ایوان گازیدیس مدیر اجرایی آرسنال هم اختیار چندانی برای تمدید یا استخدام یک مربی جدید نداشته و این تصمیم کلیدی در ارکان بالاتر باشگاه اتخاذ خواهد شد.

آرسن ونگر نقش مهمی در شکوفایی اقتصادی آرسنال طی سال های اخیر داشت. وقتی که آرسنال در سال ۲۰۰۶ از ورزشگاه هایبری به ورزشگاه نو ساز امارات در اشبرتون گراو لندن نقل مکان کرد، بدهی های کوتاه مدت ولی انبوهی روی دست باشگاه مانده بود اما ونگر همچون یک مربی ولخرج درون مستطیل سبز عمل نکرد. او استعدادهای جوان را پرورش داده و آنها را فروخت تا برای باشگاه درآمدزایی کرده و حال پس از گذشت یک دهه، نه تنها بدهی های آرسنال پرداخت شده بلکه دوران شکوفایی اقتصادی از راه رسیده و فصل برداشت میوه است. آرسن ونگر برای آرسنال فداکاری کرد و حاضر شد آبروی خود را گرو گذاشته و سال های بدون خرید ستاره را به جان بخرد تا باشگاه آرسنال به اهداف اقتصادی اش دست یابد. حال که موسم برداشت محصول فرا رسیده، آیا مسئولان باشگاه آرسنال قصد تمدید قرارداد با آقای رئیس را ندارند؟

آرسنال در تابستان گذشته ۹۰ میلیون پوند در بازار نقل و انتقالات خرج کرد و چهره های مثل گرانیت ژاکا و شکودران موستافی را به خدمت گرفت. توپچی ها طی ۳ فصل گذشته به دو قهرمانی جام حذفی رسیده و به ترتیب جایگاه های چهارم، سوم و دوم جدول لیگ برتر را به دست آورده اند اما هواداران آرسنال فقط و تنها فقط قهرمانی لیگ را می خواهند. بسیاری از انتقادهای هواداران آرسنال به ونگر را نمی توان غیر منطقی دانست اما گاهی در دنیای فوتبال نیاز به صبر و استواری بیشتری است.

ونگر نه تنها یک معلم دلسوز برای بازیکن ها بلکه یک نگهبان برای کیان باشگاه آرسنال بود. شاید بیان این واقعیت خیلی تلخ باشد که دوران چنین مربیان عاشقی به پایان رسیده و رئیس جنتلمن توپچی ها احتمالاً آخرین نمونه از این نوع مربیان است. در فوتبال حرفه ای امروز که مربیان تراز اول فقط به فکر استخدام ستاره ها و بریز و بپاش هستند تا یک تیم قدرتمند بسازند، هنوز هم ونگر همان نگاه اصیل را به فوتبال دارد.

شاید دیگر تیمی همچون تیم ۲۰۰۴ آرسنال را نبینیم اما هنوز هواداران به کسب پنجمین قهرمانی لیگ در دوران ونگر امیدوار هستند. برخی می گویند که ونگر می خواهد با فتح یک جام از آرسنال برود و برخی دیگر می گویند که ونگر می خواهد آن قدر در آرسنال بماند تا یک جام ارزشمند دیگر در حد لیگ برتر یا حتی لیگ قهرمانان اروپا را به دست بیاورد و اما حالت سومی نیز وجود دارد که ممکن است خیلی زودتر از این دو حالت فوق رخ دهد، یعنی همین شش ماه بعد که منجر به جدایی مرد فرانسوی تحت هر شرایطی شود. برخی نیز احتمال می دهند که ونگر منتظر تصمیم اوزیل و الکسیس بوده و در صورت جدایی این دو بازیکن از آرسنال، او نیز ادامه حضور خویش را غیر ممکن می بیند.

به هر حال می توان از رفتار و عملکرد آرسن ونگر استنباط کرد که او قصد یا تمایلی برای جدایی ندارد. به عنوان مثال اگر ونگر می دانست که این فصل آخرین فرصت وی برای قهرمانی لیگ است، شاید به این راحتی جک ویلشر را به بورنموث قرض نمی داد. البته مارک اروین و نیک ساتن خبرنگار sun و BBC نظر متفاوتی داشته و تقریباً با اطمینان از پیوستن ونگر به پاریسن ژرمن خبر می دهند ولی نظر جان کراس خبرنگار mirror با آنها کاملاً مغایر است. حال باید منتظر ماند و دید که آیا نارضایتی ناصر الخلیفی مالک باشگاه پاریسن ژرمن از اونای امری موجب پایان دوران ۲۰ ساله آرسن ونگر در جمع توپچی ها خواهد شد یا خیر.

برگرفته از یادداشت جیمز مک نیکولاس نویسنده bleacher report با دخل و تصرف عمده