درس تلخ فوتبال به مربیان قانع

ایران ورزشی: «فوتبال» گاهی به مربیان سهل انگار - ولو خوب- به شکلی بی‌رحمانه درس می دهد و آنها را با ضربه‌ای سنگین از خواب غفلت می‌پراند. جدیدترین مربی توانایی که دچار این وضعیت شده و با تلنگری شدید از خواب پریده، برانکو ایوانکوویچ است. سرمربی کروات پرسپولیس از بازی‌های البته خوب تیمش در این فصل چنان مسرور و مغرور و راضی شده بود که برای دربی اخیر تهران درست نیندیشید و درست انتخاب نکرده و درست واکنش نشان نداد و محصول آن شکست پرسر و صدایی بود که عصر یکشنبه به چشم دیدیم.

می‌توان در نگاهی خوشبینانه مدعی شد گل اول استقلال که توسط فرشید اسماعیلی به ثمر رسید فقط به لطف شوتی استثنایی وارد دروازه قرمزها شد که اگر زننده شوت صد بار دیگر نیز اقدام به زدن آن توپ از همان زاویه و همان شرایط کند، احتمالا توپ گل نخواهد شد یا اضافه کرد که پرسپولیس گل دوم را بلافاصله روی شوک دریافت گل اول خورد و گل سوم در دقایق پایانی نیمه اول شوک وارده را کامل کرد اما مربی را برای این می‌گذارند تا این موارد را جمع کند و تیم را از سختی‌ها عبور بدهد و تنها کاری که برانکو عصر یکشنبه انجام نداد و شاید توان انجامش را نداشت، همین کار بود.

می‌توان این دفاعیه و به واقع این بهانه را از بازیکنان پرسپولیس پذیرفت که در فضای مثبتی که به سر می‌برده‌اند، غافلگیر شده و چوب اطمینان کاذب خود را خورده‌اند اما چنین عذری از سوی مربی پذیرفته نیست. هر بازیکنی حق دارد در شرایط فکری خاص خود و بر اثر خوشبینی برخاسته از بردهای مکرر قبلی‌ از اتخاذ مواضع درست مقابل رقبای بعدی بازبماند اما مربی چنین اجازه‌ای ندارد و برانکو با اظهارات و کارهایش در روزهای منتهی به شهرآورد ۸۴ تهران به گونه‌ای حرف نزد و اقدام نکرد که به نظر برسد حساب همه قسمت‌های قضیه را کرده و همه چیز را سنجیده و برای هر رویدادی فکری کرده و تدابیری را برای کل ماجراها اندیشیده و بر اوضاع مسلط و سوار است.

از وقتی برانکو در خصوص احتمال مهار شدن سه، چهار مهره کلیدی تیمش در این شهرآورد این واکنش را نشان داد که؛ «با پنج، شش مهره دیگرمان کار را تمام خواهیم کرد» مشخص شد که او هنوز بازی شروع نشده خودش را برنده می‌داند و با مسائل عمیق و جدی یک مسابقه سنگین و بزرگ، برخوردی سطحی دارد.

حتی اگر استفاده از حسین ماهینی در پست هافبک وسط دفاعی به جای کمال‌ کامیابی‌نیای محروم را کاری درست و امری ناگزیر بدانیم (که البته نتایج منفی آشکاری داشت) رویکرد مجدد به فرشاد احمدزاده فاقد شاخصه‌های دفاعی در پست مدافع چپ اشتباهی بزرگ بود و پرسپولیس از این ناحیه در نیمه اول کم ضربه نخورد و حتی مهره‌های اصلی و کلیدی‌اش نیز روز یکشنبه بیشتر اسباب گرفتاری بودند تا وسیله‌ای برای آرامش.

از علیرضا بیرانوند که گل‌های دوم و سوم را بسیار بد خورد گرفته تا دو مدافع میانی (و به ویژه محمد انصاری) که در 20 هفته اول لیگ امسال فقط 5 بار تسلیم شده بودند و این بار اجازه دادند بیش از نیمی از آن تعداد گل در یک مسابقه وارد دروازه‌شان شود که گل‌های دوم و سوم آبی‌ها در عین سادگی به دست آمد.

معلوم نیست در میان پرسپولیسی‌ها که اکثر‌شان برابر استقلال بد بازی کردند آیا فقط رامین رضاییان بود که بسیار ضعیف کار کرد و باید حتما تعویض می‌شد و این نیز مشخص نیست که چرا برانکو معتقد بود گره یک بازی فیزیکی شده و تدابیر کاملا تدافعی استقلال را در نیمه دوم علی علیپور که در اکثر زمان‌های فصل جاری ندرخشیده، می‌تواند حل کند که بدیهی و طبیعی بود که این کار را نکند.

اگر همه اینها نامشخص می‌نماید، در این شکی نیست که بعد از شکست روز یکشنبه همه رقبای بعدی پرسپولیس که پیش‌تر از این تیم بیم داشتند و بر اثر همین بیم و البته بازی‌های خوب پرسپولیس مغلوب این تیم می‌شدند، با امیدواری بسیار بیشتری به میدان می‌آیند و از خود می‌پرسند وقتی پرسپولیس از استقلال که هنوز هم تیم فوق‌العاده‌ای نیست و عیب‌های زیادی دارد و بیشتر یک «موج» نشان می‌دهد تا ارائه‌گر یک بازی پرتداوم در یک نیمه سه گل می‌خورد و در یک چشم به هم زدن از اوج به زیر می‌آید چرا ما هم نتوانیم این کار را با پرسپولیس انجام بدهیم و اگر هر چیزی در ارتباط با سرخ‌ها پس از بازی یکشنبه قابل جمع کردن باشد که البته نیست، این وجه قضیه قابل رفع و رجوع نیست و این بزرگترین ایراد برخاسته برای پرسپولیس از شهرآورد 84 است.

ایرادی که از عملکرد ناقص و برخورد پر از کاستی سرمربی پرسپولیس با شهرآورد اخیر تهران نشأت می‌گیرد و او را در شرایطی به داشته‌های قبلی‌اش قانع دیدیم که سابقه نشان داد اندوخته‌های او برای لحظات بحرانی اندک و ناکافی است.