نورافکن کپی برابر اصل حاجی صفی

ایران ورزشی: شهرآورد ۸۴ اما ویترینی بود تا توانایی‌های نورافکن مشاهده شود و بیشتر از قبل به چشم بیاید. او یکی از بهترین بازیکنان شهرآورد بود، با جنگندگی مثال زدنی و مهار تمام ستاره‌های پرسپولیس در خط میانی. ستاره‌هایی چون محسن مسلمان و سروش رفیعی که امید از پس آنها برآمد تا روز درخشانی را سپری کند. نورافکن را می‌توان سمبل بازیکنان جوان استقلال دانست. بازیکنانی که آمدند، درخشیدند و خود را به ترکیب اصلی تحمیل کردند. او اما بهترین آنهاست. بازیکنی که اگر مانند حاجی صفی دوباره به دفاع چپ تبعید نشود، آینده‌ای رویایی در انتظارش خواهد بود. آینده‌ای چون دعوت به تیم ملی و البته بازی در لیگ‌های معتبر فوتبال اروپا.

سپاهان، سال ۱۳۸۵. لوکا بوناچیچ که در فولاد بازیکنان جوانی چون نادر احمدی، میلاد نوری، محسن حمیدی، عادل کلاه کج و پژمان منتظری را کشف کرد در سپاهان نیز همین رویه را ادامه داد. استفاده از جوان‌هایی که در تیم‌های پایه سپاهان پرورش می‌یافتند و به تیم بزرگسالان تزریق می‌شدند. نمونه‌اش احسان حاجی صفی که آن زمان تازه وارد ۱۶ سالگی شده بود.

بوناچیچ، حاجی صفی را دید و پسندید. او را به تیم بزرگسالان سپاهان دعوت کرد و حسابی تحویلش گرفت. به احسان پر و بال داد و او را با تأنی و به آرامی وارد ترکیب اصلی سپاهان کرد. یک نوجوان 16 ساله کنار ستاره‌های ریز و درشت که آن زمان سپاهان را به بهترین تیم ایران بدل کرده بودند.

بوناچیچ از ریسک نمی‌ترسید. جسارت داشت، حتی وقتی می‌خواست از یک نوجوان در لیگ برتر و حتی لیگ قهرمانان آسیا استفاده کند. او این شاهکار را انجام داد و بازیکنی را به فوتبال ایران معرفی کرد که همچنان می‌درخشد، چه در عرصه ملی و چه باشگاهی. او اما دیگر آن بازیکن بی تجربه و خام نیست، کاپیتان سپاهان است و کلیدی‌ترین بازیکن این تیم.

بوناچیچ، حاجی صفی را در خط هافبک بازی می‌داد. به عنوان بازوی سمت چپ و روی دست هافبک دفاعی. پستی که گاها دفاعی‌تر هم می‌شد. به عنوان نمونه یکی از دو هافبک دفاعی. حاجی صفی خیلی زود گل کرد و خودی نشان داد. جوانی سرپنجه یا شوت‌هایی سهمگین. هم می‌جنگید و هم شاخصه دوندگی را در فوتبالش داشت. احسان سری بین سرها پیدا کرد و اول بار توسط علی دایی، در حالی که تنها 17 سال داشت به تیم ملی دعوت شد. دعوتی که ادامه پیدا کرد، حتی با تغییر مربیانی چون دایی، قطبی، منصوریان و کی روش. نوجوان سپاهان، حالا به یکی از کلیدی‌ترین بازیکنان تیم ملی بدل شده است. بازیکنی که در همان جوانی می‌توانست به اروپا برود و در لیگ‌های معتبر بازی کند.

استقلال، سال ۱۳۹۵. پسر بچه‌ای ۱۸ ساله در ترکیب اصلی می‌درخشد. بهتر است او را با لفظ نوجوان خطاب کنیم. بازیکنی با نام امید. امید فرداهای استقلال. نورافکن را نخستین بار پرویز مظلومی به زمین فرستاد. در لیگ پانزدهم و در پست دفاع چپ. امید بازی کرد و خم به ابرو نیاورد. آن هم در شرایطی که همه می‌دانستند پست اصلی‌اش هافبک دفاعی است. همه جز پرویز مظلومی و علیرضا منصوریان.

منصوریان وقتی به استقلال آمد، روی نورافکن حساب ویژه‌ای باز کرد. او می‌دانست و نمی‌دانست که چه جواهری در اختیار دارد. جواهری که می‌توانست در دفاع چپ بازی‌اش بدهد و یا در هافبک دفاعی. منصوریان اما این جواهر را صیقل نداد. برای یک یا دو بازی از او در نقش دفاع چپ بازی گرفت و سپس سر ناسازگاری با او گذاشت. مدتی اخراجش کرد و از حضور در تمرینات منع.

منصوریان نمی‌دانست نورافکن چه می‌گوید و چه می‌خواهد. آن هم در حالی که بارها گفته بود پست اصلی‌اش هافبک میانی است. پستی که در تیم جوانان نیز بر عهده دارد و یکی از بازیکنان کلیدی تیم امیرحسین پیروانی محسوب می‌شود. توفیق اجباری اما به فریاد منصوریان رسید. استقلال هافبک دفاعی نداشت و منصوریان مجبور شد امید را در پست اصلی‌اش بازی بدهد. اتفاقی که نورافکن مدتها انتظارش را می‌کشید.

امید درخشید، درخششی خیره کننده. گل زد، پاس گل داد و در خط میانی تمام جنگ‌های تن به تن را برد. دیگر گذر از نام او امکانپذیر نبود. پس به یکی از دو هافبک دفاعی استقلال تبدیل شد، همراه با امید ابراهیمی. نورافکن طی چند هفته دو گل زیبا برای استقلال به ثمر رساند تا ثابت کند شاید دفاع چپ ایده آلی نباشد اما قطعا یک هافبک دفاعی توانا است.

شهرآورد ۸۴ اما ویترینی بود تا توانایی‌های نورافکن مشاهده شود و بیشتر از قبل به چشم بیاید. او یکی از بهترین بازیکنان شهرآورد بود، با جنگندگی مثال‌زدنی و مهار تمام ستاره‌های پرسپولیس در خط میانی. ستاره‌هایی چون محسن مسلمان و سروش رفیعی که امید از پس آنها بر آمد تا روز درخشانی را سپری کند.

نورافکن را می‌توان سمبل بازیکنان جوان استقلال دانست. بازیکنانی که آمدند، درخشیدند و خود را به ترکیب اصلی تحمیل کردند. او اما بهترین آنهاست. بازیکنی که اگر مانند حاجی صفی دوباره به دفاع چپ تبعید نشود، آینده‌ای رویایی در انتظارش خواهد بود. آینده‌ای چون دعوت به تیم ملی و البته بازی در لیگ‌های معتبر فوتبال اروپا.

نورافکن، کپی برابر اصل حاجی صفی است. بازیکنی که مثل احسان، تمام خصوصیات تبدیل شدن به بازیکنی بزرگ را دارد. هم شوت می‌زند، هم می‌دود و هم پاس گل می‌دهد. سومی را در شهرآورد دیدیم و غبطه خوردیم که چرا منصوریان از ابتدای فصل نورافکن را جدی نگرفت و هر از چند گاهی او را در دفاع چپ به زمین فرستاد.

کاش ماجرای حاجی‌صفی، ماجرای کشف استعدادهای فوتبال، به یک سریال همیشگی در تمام تیم‌های فوتبال ما تبدیل شود، آن وقت این سریال فقط یک بازیگر جدید به نام نورافکن نخواهد داشت، بلکه کشف و رشد بازیکنان جوان به یک جریان دایمی تبدیل می‌شود.