۱۳ میلیون یورویی که دو ستاره ایرانی از دست دادند

خبرورزشی: در گذشته تیم‌های اروپایی ستاره‌های تیم ملی را به خدمت می‌گرفتند و از این ترانسفرها پول کلانی نصیب باشگاه‌های ایرانی می‌شد. به طور مثال پرسپولیس در برهه‌ای که رضایتنامه دائمی مهدی مهدوی‌کیا را صادر کرد، ۵میلیون مارک پول گرفت که به وقت خود پول قابل ملاحظه‌ای بود.

از ترانسفرهای صورت گرفته، خیلی از باشگاه‌ها منتفع شدند. حتی باشگاه پاس تهران که رسول خطیبی و وحید هاشمیان را به تیم هامبورگ داد اما به نظر می‌رسد چند وقتی است تیم‌های اروپایی سیاست خود را عوض کرده‌اند. آنها با کمترین هزینه‌ها جوانان زیر ۲۰ سال ایرانی را به خدمت می‌گیرند و بعد از چند فصل استفاده، آنها را به قیمت کلانی می‌فروشند؛ سیاستی که به مذاق جوانان ایرانی هم خوش آمده چون آنها متأسفانه در تیم‌های لیگ برتری به بازی گرفته نمی‌شوند و به این ایمان رسیده‌اند که حضور در فوتبال اروپا از هر حیث به سود آنهاست چرا که هم از نظر فنی رشد می‌کنند و هم از نظر مالی. از همه مهم‌تر با چند بازی خوب مورد توجه رسانه‌های داخلی قرار می‌گیرند و طبیعی است کی‌روش هم آنها را به تیم ملی دعوت کند.

شروع این سیاست با سردار آزمون بود؛ سرداری که در تیم ملی جوانان چهره شد اما در سپاهان به بازی گرفته نمی‌شود. او بعد از حضور در روبین‌کازان و چهره شدن در این تیم به روستوف رفت و حالا باشگاه روستوف برای او ۱۳ میلیون یورو قیمت گذاشته است. اگر سپاهان از این بازیکن بهره می‌گرفت و از او حمایت می‌کرد، اکنون صاحب یک سرمایه ۱۳ میلیون یورویی بود. بی‌شک باشگاهی که با پرداخت این پول سردار را به خدمت بگیرد، در آینده این بازیکن را با قیمت بیشتری خواهد فروخت. علیرضا جهانبخش هم نمونه دیگری از جوانان شایسته ایرانی بود؛ بازیکنی که البته در داماش به بازی گرفته می‌شود اما با مبلغ کمی به تیم نایمخن فروخته شد. در ادامه نایمخن با یکی، دو فصل استفاده از این بازیکن او را به آلکمار فروخت؛ با قیمت ۱.۵ میلیون یورو. حال آلکمار روی این بازیکن ۳ میلیون یورو قیمت گذاشته است. همه این‌ها به کنار. در یکی، دو فصل اخیر از او در بازی‌های لیگ برتر به ‌نحو ‌احسن استفاده کرده و علیرضا زننده گل‌های حساسی بوده و پاس گل‌های سرنوشت‌سازی هم داده است. با این روند دور نیست که شاهد افزایش قیمت علیرضا جهانبخش هم باشیم.

امید نورافکن هم شانس آورد که فیفا استقلال را از پنجره نقل و انتقالات زمستانی محروم کرد. در غیر این‌صورت اگر آندو به استقلال می‌آمد، هیچ عقل سلیمی نمی‌پذیرفت او نیمکت‌نشین امید نورافکن شود. در آن‌سوی مرزها حضور بازیکنان زیر ۲۰ سال در تیم‌های لیگ برتری آن‌قدر پررنگ است که این بازیکنان هم فقط در روزهای فیفا می‌توانند برای تیم ملی جوانان بازی کنند اما در ایران آن‌قدر از بازیکنان به بازی گرفته نمی‌شود که کادر فنی تیم ملی جوانان مجبور است مدام برای حفظ شرایط بدنی بازیکنان و شرایط مسابقه برای آنها اردوی تدارکاتی برپا کند.

چند بازیکن تیم ملی جوانان هم در تلاش هستند که به تیم‌های اروپایی ملحق شوند. به نظر می‌رسد آنها هم به زودی موفق می‌شوند به تیم‌های اروپایی ملحق شوند به این خاطر که تا دو، سه ماه دیگر بازی‌های جام‌جهانی‌ زیر ۲۰ سال را پیش ‌رو خواهیم داشت. حیف که تیم‌های لیگ برتری و حتی دسته اولی به جوانان زیر ۲۰ سال بازی نمی‌دهند. این‌ها سرمایه‌هایی هستند که ناخواسته به تیم‌های اروپایی سود می‌رسانند. به نوعی می‌شود گفت فرار مغزها را هم‌اکنون در فوتبال شاهد هستیم؛ جوانانی که در ایران به بازی گرفته نمی‌شوند اما اروپایی‌ها از آنها با دعوتنامه رسمی استقبال می‌کنند.