بازخوانی اولین فصل مورینیو در چلسی

قرعه لیگ، قرعه طعنه آمیزی بود. قرعه ای که چلسی را در نخستین گام برابر منچستر یونایتد قرار داد. مورینیو را برابر آلکس فرگوسن افسانه ای که جوهره توفیق در لیگ انگلیس بشمار می رفت. تک گل دقیقه ۱۴ گودیانسن در بریج پیروزی سه امتیازی را برای مورینیو به ارمغان آورد تا فرگی فصل را با شکست آغاز کند و مورینیو آزمون بزرگ را با برد پشت سر بگذارد، با این وصف بازی اول، بازی اول بود و همه انتظار روزهای بعد را کشیدند.

چلسی بازی دومش برابر بولتون را هم برد، باز هم با فقط یک گل و این بار با ضربه جو کول. وقتی مردان مورینیو در بازی سوم کریستال پالاس را ۲-۰ در خانه اش با گل های دروگبا - اولین گلش با پیراهن آبی - و بابایارو شکست دادند تا بدون گل خورده رکورد صد در صدی را ثبت کنند همه دریافتند نمی توانند مورینیو قواعد بازی در انگلیس را آموخته. دروازه پتر چک در بازی چهارم فصل برابر سوتهامپتون در ثانیه ۱۲ با ضربه سر جیمز بیتی برابر سوتهامپتون باز شد که اولین گل خورده تیم بود، ولی چلسی آن بازی را هم ۱-۲ با پیروزی سپری کرد تا نشان دهد می تواند از حریف عقب افتاده و باز هم پیروز شود.

فوریه که رسید چلسی جام اتحادیه را در کاردیف بالا برد. برابر لیورپول به رهبری رافا بنیتس. همان بازی که ریسه بلافاصله با آغاز بازی دروازه چلسی را گشود و جرارد ده دقیقه به پایان دروازه خودی را باز کرد و بازی به وقت اضافی کشیده شد و نونز باز هم لیورپول را جلو انداخت، ولی دروگبا ضربه تساوی بخش را زد تا کژمان هشت دقیقه به پایان ضربه پیروزی بخش را بنوازد و چلسی ۳-۲ پیروز شود.

نمایش چلسی در لیگ قهرمانان پرتب و تاب بود و طی نبرد با بارسلونا آمیخته به هیاهوهای رسانه ای. با رو شدن شخصیت رسانه ای مورینیو. او به مکالمه فرانک ریکارد و آندره س فریسک داور دیدار بارسلونا - چلسی در نوکمپ اشاره کرد و جمله "از اخراج دروگبا حیرت نکردم" را پس از شکست ۱-۲ بر زبان آورد. وولکر راث رئیس کمیته داوران یوفا مورینیو را "دشمن فوتبال" می خواند، ولی پیروزی ۲-۴ چلسی در استفمورد بریج برابر بارسا به رهبری رونالدینیو یکی از خاطره انگیزترین نبردهای چلسی در اروپا شد. چلسی نبرد اروپایی اش را در نیمه نهایی با شکست برابر لیورپول به پایان برد، با توپی که از خط دروازه عبور نکرده بود... فصل جلو رفت و جلوتر و صدرنشینی چلسی در لیگ حفظ شد. هفته به هفته. ماه به ماه. فصل که تمام شد چلسی فقط یک بار در زمین منچستر سیتی برابر تک گل آنلکا با ضربه پنالتی شکست خورده بود، فقط یک بار. آنها در اولدترافورد ۳-۱ پیروز شدند و برابر آرسنال به دو تساوی دست یافتند که بدین معنی بود مورینیو برابر فرگی و ونگر هرگز زانو نزد.

مورینیو به بازیکنانش اعتماد به نفس باورنکردنی بخشیده بود. نمایش جان تری در قلب دفاع طعمی خوش تر از یک مدافع سر زن انگلیسی داشت و حمله های دروگبا، آرین روبن، دمین داف در خط حمله هیجان آور بودند. همه مردان میانی چلسی با مورینیو شکوفا شده بودند. اسین بدل به یکی از خلاق ترین مردان میانی اروپا شد و ماکه له له طی آن فصل در هر بازی به طور متوسط ۸۶ پاس ارسال کرد و لمپارد انگلیسی هم پاس داد و هم گل زد. مورینیو می گفت "... از نگاه من تیم های تهاجمی و تیم های تدافعی وجود ندارند، بلکه تیم های متوازن و نامتوازن وجود دارند. تیم های موسوم به تهاجمی نمی توانند بازی های پرشماری را ببرند. گل می زنند ولی گل هم می خورند. تیم های دفاعی کمتر گل می خوردند ولی کمتر هم گل می زنند". رسانه های بریتانیایی آن را " Operationalisation " به مفهوم "کاربردپذیر بودن" خواندند.

چلسی فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۴ را با ۵۹ بازی به پایان برد که فقط در ۶ بازی اش شکست خورد: یک بار در لیگ، یک بار در جام حذفی و چهار بار در لیگ قهرمانان. با رکورد ۹۵ امتیاز. ۸ امتیاز بیشتر از آرسنال و ۱۸ امتیاز بیشتر از منچستر یونایتد. با رکورد کم ترین گل خورده که فقط ۱۵ گل در ۳۸ بازی بود، با رکورد ۲۵ کلین شیت، با رکورد بیشترین تعداد پیروزی با ۲۹ برد، با رکورد بیشترین تعداد پیروزی های متوالی در خانه حریفان با ۹ بازی و سرانجام با رکورد ۹۵ امتیاز. او مربی سال شد، لمپارد بازیکن سال و چک سنگربان سال... قهرمانی مردان بریج در لیگ پس از نیم قرن دایره انحصار "یونایتد - آرسنال" را شکست و به تیم های دیگر نیش زد "می توان فرگوسن و ونگر را پایین کشید". فرگوسن اعتراف کرد مورینیو استاندارد لیگ را بالا برده. منچستر سیتی در سایه پرواز چلسی راه و رسمش را عوض می کرد و چند فصل بعد قهرمان لیگ می شد...

گروهی نق می زدند چلسی فصل را با ۹۲ میلیون پوند زیان به پایان برده، ولی مورینیو برند چلسی را عوض کرده بود، ارزش باشگاه را بالا برده بود. چلسی را در صف بزرگان قرار داده بود. قهرمانی فصل بعد لیگ در راه بود، همین طور قهرمانی اروپا با ستون هایی که ژوزه برپا ساخته بود...