نگاه جدی ایران به جام جهانی فوتبال ساحلی
ایران در آوردگاه آسیایی مالزی تمامی رقبایش را با اقتدار برد و تنها تیمی که قدری برابر آن مشکل داشت و به پیروزی با اختلاف دو گل مقابل آن اکتفا کرد، ژاپن و در مرحله نیمهنهایی بود.
ایران در آوردگاه آسیایی مالزی تمامی رقبایش را با اقتدار برد و تنها تیمی که قدری برابر آن مشکل داشت و به پیروزی با اختلاف دو گل مقابل آن اکتفا کرد، ژاپن و در مرحله نیمهنهایی بود. ایران در مرحله گروهی بر مالزی و چین با نتایج یکطرفه ۱۴ بر صفر و ۱۰ بر صفر پیروز شد تا توی دل سایر حریفان خود را خالی و تاکید کند که واقعا فراتر از آسیا است و هر یک از بازیگران ایران در این مسابقات نمونههای درست و موفق جای گرفتن در قالبهای گروهی و اجرای اهداف تیمی بودند بدون آنکه حرکات انفرادی شعبدهوار آنها فروکش کند و آنقدر گلهای زیبا و تماشایی با قیچی برگردان در حالت پشت به دروازه زدند که بینندهها پذیرفتند ایران هم یک تیم با صلابت است و هم اصول ارائه بازیهای تماشاگرپسند را رعایت میکند و به گونهای بازی میکند که تماشاگران این رشته سیراب شوند.
این فقط مرور فن بود
اما همه اینها فقط به مثابه یک مرور فن صرف در مالزی بود و شاید تیم ملی به آنجا رفته بود که در عین کسب مجوز شرکت در جام جهانی این رشته تمرینات مفیدی در قالب مسابقاتی انجام بدهد که وصف آن را آوردیم.
دیدار با بحرین که ۵ بر ۲ به سود ایران تمام شد و سختترین بازی ایران در مرحله گروهی بود و همچنین دیدار با ژاپن ملیپوشان ما را در شرایطی بالنسبه سخت قرار داد اما برای امثال محمد احمدزاده، مسلم مسیگر، فرید بلوکباشی، محمدعلی مختاری، مصطفی کیانی، حمید بهزادپور، سیدعلی ناظم، محمد مرادی و امیرحسین اکبری و البته پیمان حسینی که یک بار دیگر سنگربانی توانا نشان داد، مقدمات لازم فراهم آمد تا در میدانهای بزرگتر نیز بدرخشند. ایران تا به حال در جام کنفدراسیونها به رتبههای اول، دوم و سوم دست یافته اما جای یک مدال جهانی در کارنامهاش خالی است و در دوره قبلی جام جهانی (۲۰۱۳) در حالی در مرحله یکچهارم نهایی در مسابقهای فشرده در وقت اضافه تسلیم روسیه و حذف شد که روسها تا فینال پیش رفته و قهرمان هم شدند.
توان ذاتی
با این اوصاف نگاه ملیپوشان فوتبال ساحلی به جام جهانی باهاما که پس از عید نوروز یکی از اهداف اصلی فوتبال ما خواهد بود، یک نگاه جبرانی و انتقامی به قصد بالاتر رفتن از حد و حدود دوره قبلی حضورمان در این مسابقات است.
معلوم نیست دومین مرتبه قهرمانیمان در فوتبال ساحلی آسیا رتبه پنجمی ایران در جدول جهانی این رشته را بالاتر خواهد آورد یا خیر ولی برخی میگویند جواب دادن تیم ملی زیر نظر یک سرمربی وطنی (حسین میرشمسی) به این معناست که شکوفاییمان در مرحله قبلی نیز فقط محصول کار یک سرمربی خارجی (مارکو اوکتاویوی برزیلی) نبوده و فوتبال ساحلی ایران ذاتا قوی است و ابزار درخشش در بالاترین سطح را صرفنظر از اینکه مربیان آن چه کسانی هستند دارد.
این فرضیه به اضافه سایر مسائل مرتبط با تیم ملی فوتبال ساحلی بهار سال آینده در جام جهانی این رشته به معرض تست و بوته آزمون گذاشته خواهد شد و در مرحله نخست (گروهی) آن ایران باید با مکزیک و ایتالیا و نیجریه بستیزد و اگر بازی با نیجریه احتمالا چندان سخت نخواهد بود تقابل با مکزیک و ایتالیا شاگردان میرشمسی را به میزانی از آمادگی خواهد رساند که برای تقابل با سایر نامداران جام جهانی در مراحل حذفی به آن نیاز میرود.
از رویا تا واقعیت
زمانی نه چندان دور غلبه بر برزیل حاکم سالهای طولانی فوتبال ساحلی جهان برای ایران چیزی بیشتر شبیه به یک رویا بود اما وقتی چهار سال پیش در جام بینقارهای ۲۰۱۳ در امارات بر این رقیب غالب شدیم ترسها فرو ریخت و باورها عوض شد و حالا تقابل با روسها هم ترسآفرین نیست و بعید است که فوتبال ساحلی سایر کشورها هم بتوانند خدشهای را به ما وارد کنند که غیرقابل جبران و ترمیم باشد.
در ردهبندی جهانی پرتغال، روسیه، برزیل و ایتالیا تنها کشورهایی هستند که بالای دست ایران قرار دارند و حتی اسپانیا و پاراگوئه و البته سوییس نیز به زیر دستها تنزل کردهاند و همینطور تاهیتی که یکی از موفقترینهای این رشته در 5 سال اخیر بوده است.
یک ماه و نیم بعد این باورها و نگرشها از پایههای کار ما در جدیدترین تقابلشان با بزرگان فوتبال ساحلی دنیا در چارچوب جام جهانی این رشته خواهد بود.
جامی که جهان هم پذیرفته در آن به ایران به دیده احترام بنگرد و کشورمان را یکی از پاهای قهرمانی بینگارد.
ارسال نظر