کج‌سلیقگی در مدیریت نیمکت پرسپولیس

وطن امروز: نوع نگاه برانکو به مدیریت بازیکنان تیم، تفاوت اساسی با سایر مربیان دارد. او بعد از یک دهه ناکامی پرسپولیس، در دو فصل اخیر توانست نتایج درخشانی را بگیرد. در لیگ قبل به اندازه تیم قهرمان امتیاز کسب کرد و تنها به واسطه ۲ گل خورده بیشتر، جام را به استقلال خوزستان داد. سخت‌ترین تنبیه برای تیمی که به امثال سوشا و آن مدافعان بی‌کیفیت اعتماد کند، همان بود.

اما در لیگ شانزدهم، برانکو با تغییر کامل خط دروازه و دفاعی، توانست قهرمانی را در چهار هفته به پایان لیگ، تقریبا مسجل کند. حالا آنها قهرمان هستند و فقط مانده رسمی کردنش درون زمین. اما عملکرد تیم برانکو در آسیا و حذف احتمالی‌اش، بعد دیگری از نوع تیمداری این مربی کروات را به رخ می‌کشد که قطعا باید آن را جدی گرفت.

برانکو در دوره‌ای که سرمربی تیم‌ملی فوتبال ایران بود در یک بازه زمانی ۴ ساله تقریبا به یکسری بازیکن خاص اعتماد داشت و کمتر به غیرخودی‌ها بها می‌داد. حالا آن اتفاق در پرسپولیس به گونه دیگری رخ می‌دهد. برانکو اعتقادی به بازی دادن به بازیکنان نیمکت‌نشین و حفظ روحیه آنها ندارد. شاید کمی انعطاف‌پذیری و چرخش بازیکنان در بازی‌های مختلف باعث می‌شد هم‌اینک امید عالیشاه و احمد نوراللهی بازیکن این تیم بودند و با دست خودشان زندگی فوتبالی خود را اینگونه تباه نمی‌کردند. برانکو به ۱۳ بازیکن اعتقاد دارد و برایش دیگر روحیه بازیکنان نیمکت‌نشین هیچ اهمیتی ندارد. پیرو همین نگاه عجیب، پرسپولیس از ابتدای فصل تا امروز ۸ بازیکن را از دست داده و تنها موفق به جذب ۳ جانشین شده است. در بین این ۳ بازیکن تنها سروش رفیعی به صورت بسیار عجیب چند روز بعد از پیوستنش، به صورت فیکس بازی کرد و برخلاف او نریمان جهان و شهاب کرمی روی هم رفته ۹۰ دقیقه هم رنگ میدان مسابقه را ندیدند. از این رو وقتی یک مصدومیت برای یکی از اصلی‌ها رخ دهد آن وقت پرسپولیس براحتی با بحران بازیکن جانشین مواجه می‌شود. به عنوان مثال آنها در برهه‌ای از فصل کمال کامیابی‌نیا را از دست دادند و بهای محرومیت او یک شکست تلخ در داربی بود. در صورتی که اگر نوراللهی بیشتر از سوی برانکو به بازی گرفته می‌شد شاید او هرگز به تراکتورسازی نمی‌رفت.

در چنین وضعیت بغرنجی که پرسپولیس روزهای سرنوشت‌سازی را پیش رو دارد، برانکو برای نشان دادن اقتدارش، رامین رضاییان را حتی تا پایان فصل تحمل نمی‌کند تا چوب خالی بودن نیمکت را در بازی مقابل الریان بخورد. نگاه به نیمکت پرسپولیس نشان می‌دهد بازیکنان درون میدان خیال‌شان راحت بود هیچ گزینه‌ای برای تعویض‌شان وجود ندارد. همان دو تعویض آخر هم که دلیلش مشخص نشد بیشتر به نفع الریان بود تا پرسپولیس. حالا همین نگاه برانکو موجب شده بازیکنان مد نظر پرسپولیس برای لیگ آتی، همان روشی را پیش بگیرند که پیش از این مدیربرنامه سروش رفیعی در پیش گرفت.

برانکو که اصرار فراوانی برای جذب رفیعی در نیم‌فصل داشت در چند برهه با مدیربرنامه‌های او صحبت کرد. یکی از شرط‌های اصلی سروش با توجه به شناخت از افکار برانکو، اطمینان خاطر برای حضور در ترکیب اصلی بود. رفیعی می‌دانست با حضور محسن مسلمان شاید به این زودی‌ها به او بازی نرسد و همین دوری از ترکیب، کم‌کم او را از آمادگی سابقش دور کند.

سرانجام اصرار سروش پاسخ مثبت گرفت و برانکو به او قول داد برایش یک جای ثابت درون ترکیب در نظر گرفته است. در صورتی که رامین رضاییان به بهانه عدم حضور در تمرینات پیش‌فصل، هفته‌ها مجبور به نیمکت‌نشینی شد و تقریبا همه خریدهای پرسپولیس مجبور بودند چند مدتی با تیم تمرین کنند و سپس آرام آرام به ترکیب اصلی اضافه شوند، سروش رفیعی چند روز بعد از پیوستنش به پرسپولیس به صورت ثابت مقابل سیاه‌جامگان در تهران بازی کرد و از آن به بعد به‌رغم ناآمادگی در بعضی از روزها، باز هم بازیکن ثابت برانکو بود. اینک بازیکنانی مثل گادوین منشا، شجاع خلیل‌زاده و حتی سعید آقایی این دلهره را دارند که مبادا بعد از عقد قرارداد با پرسپولیس متوجه شوند جایی در ترکیب اصلی برانکو ندارند. از این رو یکی از شرط‌های اصلی این بازیکنان برای حضور در پرسپولیس ضمانتی دال بر اعتقاد راسخ برانکو به آنهاست.

شاید بازیکنان معمولی را بشود بدون هیچ قولی جذب کرد اما وضعیت بازیکنان درجه یک و ستاره با توجه به رفتار برانکو متفاوت است. برانکو تقریبا نیمکت تیمش را در انتهای فصل آنقدر خالی دید که مجبور شد از حمید طاهرخانی ۱۷ ساله، الوان‌زاده و کرملا چعب برای بازی‌های مهم بین‌المللی استفاده کند. پرسپولیس چوب این نیمکت خالی را خورد و حالا در آستانه حذف از لیگ قهرمانان آسیا قرار دارد.

رفتار برانکو بدون تردید عامل این ناهنجاری بود. او تیمش را در لیگ برتر، قهرمان کرد اما با توجه به این سبک و سیاق شاید قرمزها رنگ صعود در آسیا را هرگز نبینند چون آغاز لیگ قهرمانان مصادف است با اواخر لیگ ما و روزهایی که برانکو تقریبا به غیر از 13 بازیکن مابقی را آنقدر روی نیمکت نشانده که یا فرار را به قرار ترجیح دادند یا آنقدر افت کردند که حضورشان هم کمکی به تیم نمی‌کند. بدون شک حضور ساسان انصاری، رامین رضاییان، امید عالیشاه، احمد نوراللهی و حتی آن دو بازیکن اوکراینی می‌توانست تیم با‌صلابت‌تری را روانه آسیا کند اما گویا سقف آرزوهای برانکو و مدیریت تیم، همین قهرمانی در لیگ ایران بود و بس اما برای سال بعد شاید نوع نگاه مدیران این تیم هم تغییر کند. پرسپولیس با این نیمکت ضعیف و آب رفته توان صعود از گروهش را هم نخواهد داشت چه برسد به حضور در فینال لیگ قهرمانان آسیا.

برانکو همانقدر که در قهرمان کردن قرمزها در لیگ شانزدهم، مرد شماره یک و تاثیرگذار بود همانقدر هم در ناکامی احتمالی در آسیا و خالی کردن نیمکت مقصر است. باید هم پاسخگو باشد. آن همه اصرار برای اخراج بهترین پنالتی‌زن تیم و تنها بازیکنی که قادر بود از کناره بخوبی نفوذ کند و سانترهای خطرناکی را روی دروازه بفرستند، برای هیچکس مشخص نشد اما همه دیدند که جای رامین رضاییان که به احتمال ۹۰ درصد مدافع ثابت تیم ملی ایران در روسیه خواهد بود، چقدر در روز بازی با الریان خالی بود. تاوان این خودزنی‌ها چیزی نیست جز خداحافظی تلخ و زودهنگام با آسیا. گویا سقف آرزوی برانکو و قرمزها همین لیگ برتر بود و بس.