نارضایتی مسی از دفاع ۳ نفره

ایران ورزشی: رئال سه امتیاز بیشتر از بارسلونا دارد و یک بازی هم کمتر انجام داده است. آیا بارسلونا می‌تواند قهرمانی را از رئال پس بگیرد؟ در این مقاله، تقابل‌های کلیدی دو تیم بررسی‌ شده است.

مدافعان کناری - یک نقطه قوت و یک نقطه ضعف

بارسلونا حتما پشیمان است که اجازه داد دنی آلوز به یوونتوس برود. او در حال حاضر کاملا به کار این تیم بارسا می‌آمد. تماشای بازی‌های او حتما برای بارسلونا دردناک بوده و پست او هم دقیقا جایی است که بارسلونا در طول فصل به دنبال بازیکن برایش بوده است.

الکس ویدال شروع خوبی نداشت ولی بعدتر به نظر می‌رسید که راه حل پست مدافع راست است اما او دچار شکستگی پا شد. سرخی روبرتو از خط میانی به پست دفاع راست منتقل شد اما روشن است که او نمی‌تواند گزینه بلندمدت جانشینی آلوز باشد. از سوی دیگر، خوردی آلبا هم سایه‌ای از بازیکنی است که پیش‌تر بود. شاید او هم اعتماد کامل مربی را ندارد.

رئال مادرید، از سوی دیگر مارسلو را دارد که بی‌تردید یکی از برگ‌های برنده‌شان است، به‌ویژه در حمله. کافی است از بایرن مونیخ در این باره سوال کنید. دنی کارواخال هم در سمت راست، هم در دفاع و هم در حمله درخشان بوده است اما بارسلونا نه در دفاع و نه در حمله از کناره‌ها خوب نیست.

برنامه دفاعی بارسلونا چیست؟

بارسلونا زمانی که نزدیک به محوطه جریمه دفاع می‌کند عملکرد ضعیف‌تری دارد. آنها همیشه وقتی از جلوتر دفاع می‌کنند بهتر هستند اما آنها در بسیاری از دیدارهای این فصل نتوانسته‌اند از جلو به حریف فشار بیاورند. لوییس انریکه سیستم تیم را از ۳-۳-۴ به ۳-۴-۳ تغییر داد تا تیم بهتر دفاع کند اما در هر حال، بارسلونا همچنان دارد در هر بازی دست کم یک گل می‌خورد.
جرارد پیکه و ساموئل اومتیتی به اندازه کافی در قلب دفاع خوب هستند اما بارسلونا در کناره‌هاست که مشکل دارد. بعد از بازی مقابل یوونتوس هم بازیکنان کلیدی مانند لیونل مسی، آندرس اینیستا و خاویر ماسکرانو، با مربیان تیم صحبت کرده‌ و گفته‌اند که از سیستم 3-4-3 راضی نیستند. به اعتقاد آنها، این سیستم عرض کافی را ندارد و مسی فضای مناسبی در اختیار نمی‌گیرد.

باور به مادرید و بارسا

بارسلونا مقابل یوونتوس جان کند ولی هرگز نتوانست دروازه این تیم را با خطری جدی روبه‌رو کند. هر بار که درخششی روی می‌داد، براساس حرکت انفرادی بازیکنان بود، نه کار جمعی تیم. همه در ته دلشان می‌دانستند که این یوونتوس مانند پاری سن‌ژرمن تسلیم نمی‌شود. بارسلونا، هر چه فصل پیش‌تر رفت، روحیه کار جمعی‌اش را بیشتر و بیشتر از دست داد.

اگر جلوی حرکت بوسکتس را بگیرید، مانع شروع حملات بارسلونا شده‌اید. فضای مسی را می‌توان با گماردن چند مدافع بست و او همیشه مسیر مناسب برای ضربه زدن را پیدا نمی‌کند. کافی است دو نفر را هم مامور مهار نیمار کنید و روبرتو هم مهار لازم ندارد. پس کار تمام شد. در بارسلونا، می‌توان پایان دوران را حس کرد و کاملا طبیعی به نظر می‌رسد که لوییس انریکه دارد می‌رود.

ایوان راکیتیچ و اینیستا بازیکنانی هستند که با اعتماد به نفس می‌توانند بدرخشند اما آنها به نظر اعتماد کافی را به مربی تیم ندارند. شاید هم آن انرژی لازم برای اینکه اثرگذار باشند را ندارند. بازیکنان پرشماری در بارسلونا هستند که تولد ۳۰سالگی را رد کرده‌اند. دنیس سوارس هم در این فصل شدیدا ناامیدکننده بوده است. مانند آردا توران که هرگز در بارسلونا جا نیفتاد.
نقطه قوت و نقطه اتکای بارسلونا، همیشه سه مهاجم این تیم بوده‌اند اما اینکه می‌بینیم مسی عقب و عقب‌تر می‌آید نشان می‌دهد که تیم با تمام توان کار نمی‌کند. آندره گومز هم بسیار بد ظاهر شده و اصلا در حد کاری که از او خواسته شده بود نیست.

از سوی دیگر، اعتماد به نفس مادرید باعث می‌شود آنها در حالی پا به میدان بگذارند که فکر می‌کنند شکست نخواهند خورد. رئال مقابل ناپولی، بایرن، ویارئال و لاس‌پالماس نشان داد تیمی است که شکست نمی‌خورد اما آنها فرصت‌های زیادی در اختیار حریفان قرار دادند. رئال مادرید ۱۰ امتیاز در این فصل را در حالی به دست آورده که از حریف عقب بوده است، یعنی بیش از هر تیم دیگری در لالیگا.

بازیکنان رئال مادرید حس می‌کنند که نمی‌توانند این فصل را از دست بدهند. اینکه می‌گویند آنها بخت و اقبال زیادی داشته‌اند که مقابل بایرن مونیخ پیروز شده‌اند اغراق است. بازیکنان رئال ذهنیتی دارند که طبق آن، شکست را نمی‌پذیرند. درست است که دو گل رئال مقابل بایرن آفساید بود و آرتورو ویدال نباید در آن صحنه اخراج می‌شد اما باید در نظر داشت که ویدال باید زودتر اخراج می‌شد و پنالتی آرین روبن هم مشکوک بود. گل دوم بایرن هم آفساید بود.