بازنگری طلایی‌ترین عصر رئال مادرید

فرهنگستان فوتبال: شش قهرمانی رئال طی یازده‌سال از ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۶ توسط سه مربی کسب شده‌اند. همان سه مربی که هنوز در خور اعتبارشان مورد اشاره و اعتنا قرار نگرفته‌اند…

چرا فراموشی تاریخی آنها را نشانه رفته؟ چرا حتی طرفداران رئال آنها را بدرستی نمی‌شناسند؟ چرا خوزه ویالونا، لوییز کارنیلیا و میگل مونوز در معبد بزرگان جای نگرفته‌اند؟ همان سه مربی اسپانیایی که شش قهرمانی اروپایی برای رئال به ارمغان آوردند و تاریخ رئال را ورق زدند:

۱۹۵۶ و ۱۹۵۷: قهرمانی اروپا با خوزه ویالونا

۱۹۵۸ و ۱۹۵۹: قهرمانی اروپا با لوییز کارنیلیا

۱۹۶۰ و ۱۹۶۶: قهرمانی اروپا با میگل مونوز

سانتیاگو برنابئو، مرد تک باشگاهی بود. همه چیز را با رئال شروع کرد و با رئال هم به پرواز درآمد. از چهارده‌سالگی در باشگاه بود. از سال ۱۹۰۹٫ به میدان رفت و بازوبند کاپیتانی را هم بر بازویش بست. دستیار مربی شد و سپس مربی و سپس مدیر باشگاه. در ۱۹۴۳ رئیس باشگاه شد. زمانی که پنجاه‌ساله بود و سی و پنج سال در رئال سلطنت کرد. در شکل‌گیری نطفه مسابقات جام باشگاه‌های اروپا نقش داشت. همین‌طور در به خدمت درآوردن بهترین‌ها و بزرگترین‌ها. در دوران برنابئو بود که ویالونا، کارنیلیا و مونوز روی نیمکت نشستند و شش قهرمانی اروپایی را به ارمغان آوردند. ولی زمان سپری شد و آن افتخارات را برگرفته از نخستین نسل کهکشانی‌های مادرید خواندند، از تدابیر برنابئو… و نه اهمیت این سه تن.

برنابئو

آلفردو دی استفانو اولین کهکشانی تاریخ فوتبال بشمار می‌رفت و در منگنه تب‌زده‌ی رقابت بارسا و رئال برای بدست آوردنش راهی مادرید شد. او در ۱۹۵۳ با مدیران بارسلونا به توافق رسیده بود که سر از مادرید درآورد. دعوای حقوقی دو باشگاه به دخالت فیفا انجامید و کینه رئال و بارسا را عمیق‌تر کرد. دی استفانو در پنج قهرمانی اول رئال در اروپا نقش کلیدی داشت. "پیکان موطلایی" طی یازده‌سال ۲۱۶ گل در ۲۸۲ بازی با پیراهن سپید زد. برنابئو در باره‌اش می‌گفت "آلفردو بوی فوتبال می‌دهد".

ستاره بعدی فرانچسکو جنتو "طوفان دریای کانتابریان" بود. مهاجم جناح چپ که صد متر را در یازده ثانیه می‌دوید. رکورد شش قهرمانی اروپا و حضور در نه فینال اروپایی (شامل فینال جام در جام ۱۹۷۱ برابر چلسی) به او تعلق دارد. او ۱۲۶ گل در ۴۳۸ بازی برای رئال زد…سایر بزرگان آن عصرعبارت بودند از هکتور رئال آرژانتینی، ریموند کوپا فرانسوی، خوزه سانتا ماریا اروگوئه‌ای و فرانس پوشکاش مجاری… در چنین قابی، قهرمانی‌ها از راه رسیدند.

ویالونا

۱۹۵۶. اولین دوره رقابت‌های جام باشگاه‌های اروپا با دعوت از شانزده باشگاه آغاز شد که انگلیسی‌ها به آن پشت کردند و قهرمانشان چلسی، روانه مسابقات نشد. رکورد رد و بدل شدن ۱۲۷ گل در ۲۹ بازی؛ متوسط باورنکردنی ۳۷/۴ گل در هر دیدار را ثبت کرد. رئال اسپانیایی با زدن ۲۰ گل و ریمس فرانسوی با ۱۸ گل راهی فینال شدند. رئال در مسیر فینال ۵-۴ میلان را در مجموع دو دیدار از سر راه برداشت. دیدار نهایی در در پارک دوپرنس با پیروزی ۳-۴ برابر رئال پس از دریافت دو گل کسب شد. با گل‌های دی استفانو، هکتور ریال (دو گل) و مارکوس آلونسو. میگل مونوز کاپیتان بود و فرانچسکو جنتو و آلفردو دی استفانو در خط حمله بازی کردند. خوزه ویالونا اسپانیایی معروف به "په په ویالونا" نخستین مربی قهرمان اروپا شد. و البته با ۳۶ سال و ۱۸۴ روز جوانترین مربیان!

۱۹۵۷. راهیابی دوباره مادریدی‌ها به فینال. دیداری که در خانه‌شان برگزار شد. در مادرید. پیروزی ۰-۲ برابر فیورنتینا. دی استفانو با ضربه پنالتی گل اول را زد و جنتو گل دوم را. ژنرال فرانکو جام را به کاپیتان مونوز داد و دادن سلام نظامی فاشیست‌ها را فراموش نکرد. ویالونا پس از آن دیدار راهی اتلتیکومادرید شد و چهار سال مربی تیم ملی اسپانیا. ماتادورها با او جام ملت‌های اروپا ۱۹۶۴ را فتح کردند. باز هم در برنابئو و با پیروزی ۱-۲ برابر شوروی.

کارنیلیا

۱۹۵۸. مربی بعدی رئال، لوییز کارنیلیا آرژانتینی بود. او سنت قهرمانی را حفظ کرد. همان فصلی که منچستریونایتد رقیبی تهدید کننده بود و سقوط هواپیمای حامل بازیکنان و مربیان یونایتد در مونیخ پس از پیروزی در بلگراد برابر ستاره سرخ، فاجعه بزرگ را رقم زد. یونایتد در نیمه‌نهایی برابر میلان زانو زد و میلانی‌ها راهی فینال شدند تا برابر رئال در استادیوم هیسل بلژیک به میدان روند. روسونری که چزاره مالدینی، خوان اسکیافینو و نیلس لیدهلم را در اختیار داشت دوبار جلو افتاد ولی مادرید دوبار بازی را به تساوی کشاند ودر نهایت در وقت اضافی ۲-۳ پیروز شد؛ با ضربه‌ی تمام‌کننده‌ی جنتو در دقیقه ۱۰۷ که پرده آخر را بازی کرد.

۱۹۵۹. دومین فینال کارنیلیا. به زانو در آوردن ریمس در فینال. این‌بار در نکاراستدیون اشتوتگارت. با گل دقیقه یک انریکه ماتئوس و گل دی استفانو در آغاز نیمه دوم. ۰-۲٫ کنار گذاشتن کارنیلیا. ورود مونوز.

مونوز

۱۹۶۰. میگل مونوز، مرد میانی سابق رئال روی نیمکت نشست. چهارمین مربی طی پنج نیمه‌نهایی جام باشگاه‌های اروپا برابر بارسلونا به رهبری هلنیو هررا. بارسا که وولوز نماینده انگلیس را در دو بازی۲-۹ خرد کرده بود( پیروزی ۱-۳ در برنابئو. پیروزی ۲-۶ در مجموع دو دیدار) سپس فینال حیرت‌انگیز در همپدن پارک گلاسکو فرا رسید. فینالی با رکورد ۱۲۷۶۲۱ تماشاگر که بعدها هم شکسته نشد. فینال ده‌گله در شبی که رئال ۳-۷ اینتراخت فرانکفورت را خرد کرد. دی‌استفانو سه گل زد و فرانس پوشکاش، چهار گل. پوشکاش که نخستین فینال اروپایی‌اش را سپری کرده بود می‌گفت "همه بازیکنان ما مهاجم بشمار می‌روند و انگلیسی‌ها با غبطه به ما نگاه می‌کردند. خیلی‌ها تصور می‌کنند به دلیل رویارویی با بارسلونا خسته هستیم، ولی اشتباه می‌کنند". مردان رئال طی هفت بازی اروپایی در آن فصل، ۳۱ بار دروازه‌ها را گشوده بودند.

۱۹۶۶. جنتو تنها ستاره بزرگ بر جای مانده از قدیمی‌های مادرید بود که رئال در استادیوم هیسل بروکسل در دیدار نهایی برابر پارتیزان بلگراد به میدان رفت. برابر نسل طلایی یوگوسلاوها که قهرمان المپیک شده و پا به فینال جام ملت‌های اروپا گذاشته بودند. ولی پ آمانسیو آمارو و فرناندو سرنا، پیروزی ۱-۲ را به ارمغان آوردند. ششمین قهرمانی رئال طی یازده‌سال را. رکوردی حیرت‌انگیز برای همه دوران‌ها… مونوز نخستین کسی است که به عنوان بازیکن و مربی قهرمان اروپا شد. پیش از جووانی تراپاتونی، یوهان کرایف، کارلو آنچلوتی، فرانک ریکارد و پپ گواردیولا. او بعدها رهبری تیم ملی اسپانیا را برعهده گرفت و در یورو ۱۹۸۴ تا فینال پیش رفت. او سال ۱۹۹۰ در ۶۸ سالگی درگذشت.

زندگینامه ‌ها، فتح نامه‌‏ها، سیره‏های مادریدی بارها و بارها نوشته شده‌اند. ولی جایگاه تاریخی این سه مربی رئال در خور آن چه انجام دادند برجسته نشده و زیر سایه سانتیاگو برنابئو و درخشش آلفردو دی استفانو و همتایانش باقی مانده است. آنها بودند که عصر طلایی رئال را با شش‌بار فتح اروپا رقم زدند. آنها بودند که فرهنگ هم‌سازی مربیان رئال و کهکشانی‌ها را قوام بخشیدند.