منتخب لیگ شانزدهم با نگاهی دقیق و عادلانه

ایران ورزشی: همچون سنت همیشه، پس از فینال جام حذفی نگاهی انداختیم به فصلی که گذشت و برترین‌ها را از دل لیگ بیرون کشیدیم. در گزینش‌ها کوشیدیم ملاک را عملکرد فنی قرار دهیم و نه علاقه و دلبستگی. نام‌هایی که می‌بینید بر اساس شایستگی در تیم منتخب فصل قرار گرفته‌اند. بهترین بازیکن، بهترین مربی، بهترین تیم و پدیده فصل نیز با نگاهی دقیق به آنچه در لیگ شانزدهم گذشت، برگزیده شدند. موقعیت تیم‌ها در جدول، تعداد گل‌های زده و خورده، پاس گل و تاثیرگذاری در تیم‌ها عواملی بود که در انتخاب‌ها تاثیر بسیاری گذاشت. تیمی که می‌بینید حاصل دیده‌ها و آمارهایی است که بر جا مانده و بی‌هیچ اغماضی نسبت به دیگر تیم‌ها، باید ادعا کرد که پرسپولیس بحق صاحب سهم بیشتری شده است.

به مهدی طارمی هرگز نمی‌توان لقب گل نزن داد. طارمی در فصلی که گذشت ۱۸ بار فاتح دروازه‌ها بود. شماره ۹ سرخ‌ها علاوه برگلزنی در لیگ برای تیم ملی هم گل‌های مهمی به ثمر رساند و در لیگ قهرمانان آسیا هم شم بالایش در گلزنی را به رخ رقبای بین‌المللی کشید. دور از ذهن نیست که طارمی با این عملکرد مورد توجه تیم‌های ثروتمند حاشیه خلیج فارس قرار بگیرد.

محسن مسلمان حتی می‌توانست بازیکن فصل هم باشد اما در نهایت امتیازهای کمتری نسبت به طارمی به دست آورد تا تنها در تیم منتخب فصل ببینیمش. مسلمان با ۷ پاس گلی که برای مهاجمان پرسپولیس ارسال کرد و ۵ گلی که به ثمر رساند، یکی از ستون‌های اصلی قهرمانی پرسپولیس بود. عرصه برای مسلمان باز باشد در تیم ملی هم می‌تواند کارهای بزرگی کند.

احسان حاجی‌صفی در تیم پرنوسان سپاهان که هیچ گاه نتوانست روند یکسانی را طی کند، مهره‌ای باثبات بود. حاجی‌صفی با وجود اینکه بیشتر به کارهای دفاعی متمرکز بود اما توانست با ۶ پاس گل یکی از موثرترین بازیکنان تیمش باشد. احسان در فاز گلزنی هم بارها به مدد تیمش آمد و ۵ بار برای سپاهان گل زد تا تیمش از سقوط بیشتر نجات یابد.

بیرانوند کمترین گل خورده را در لیگ شانزدهم داشت و به همین جهت در تیم منتخب هفته قرار گرفت. تنها نقطه تاریک دروازه‌بانی بیرانوند بازی مقابل استقلال و ذوب‌آهن بود که در این دو بازی ۶ بار تسلیم شد. شماره یک سرخ‌ها در باقی دیدارها بهترین بود و توانست نقش بسیار پررنگی در بسته ماندن دروازه تیمش ایفا کند. بیرانوند در ۲۴ بازی ۱۱ گل خورد.

مرد ۱۶ گله لیگ شانزدهم زننده بیش از نیمی از گل‌های زده فولاد بود. ساسان انصاری اگر در تیمی همچون پرسپولیس با آن هافبک‌های بازیساز طراز اول به میدان می‌رفت شاید با بیش از ۲۰ گل زده لیگ را به پایان می‌رساند. انصاری در فصلی که گذشت رکورد گلزنی‌های پی در پی را هم جابه‌جا کرد و هفته‌ها در صدر جدول گلزنان قرار داشت.

در سال‌های اخیر همواره امید ابراهیمی را در تیم منتخب دیدیم. شماره ۶ استقلال آن زمان که بازیکن سپاهان هم بود بارها در این تیم قرار می‌گرفت و از نگاه ایران ورزشی صاحب یک رکورد است. ابراهیمی در فصلی که گذشت با اینکه فروغ سال‌های قبل را نداشت اما باز هم بهترین بود و موفق شد نقشی محوری را در استقلال پرنوسان ایفا کند. او ۷ گل هم به ثمر رساند.

پرسپولیس در لیگ شانزدهم فقط ۱۴ گل خورده داشت. شاید اگر سرخ‌ها بازی‌های آخر را هم جدی می‌گرفتند این آمار شگفت‌انگیزتر هم می‌شد اما آنها در ۳ هفته پایانی کار را رها کردند. بی‌شک یکی از مهم‌ترین عناصر خط دفاعی پرسپولیس را باید سیدجلال حسینی نامید. دیوار مستحکمی که موهبتی بزرگ در دستان برانکو محسوب می‌شد. سیدجلال به لحاظ روحی هم وزنه سنگینی برای پرسپولیس بود.

از کاوه رضایی توقع می‌رفت رقیب مهدی طارمی باشد و حتی آقای گل شود اما تعداد گل‌های زده او از عدد ۷ تجاوز نکرد. آنچه اما کاوه را به تیم منتخب فصل آورد ۹ پاس گلی بود که برای دیگر بازیکنان استقلال ارسال کرد. کاوه در کمال تعجب و شگفتی با وجود بازی در پست مهاجم در نهایت بهترین سازنده گل لیگ برتر معرفی شد.

با اینکه در هفته‌های پایانی مصدوم بود اما در قیاس با تمام هم‌پستی‌هایش بهترین عملکرد را ایفا کرد. ایمان مبعلی را در فصلی که گذشت با ارسال ۸ پاس گل باز هم همان بازیکن موثر دیدیم. او در سال‌های پایانی فوتبال و در حالی که زمزمه خداحافظی‌اش شنیده می‌شود، گره‌های بسیاری را برای دایی و هم‌تیمی‌هایش باز کرد.

شاید فصل برای ایرانپوریان به واسطه آن ضربه نا امید کننده‌ای که در فینال جام حذفی زد کابوس‌وار به پایان رسید اما او در میان تمام مدافعان راست فوتبال ایران بهترین عملکرد را ارائه کرد و با ۶ پاس گل بالاتر از همه قرار گرفت. ایرانپوریان شایسته دعوت شدن به تیم ملی هم هست اما برای کی‌روش بازیکنانی همچون وریا و رضاییان به او ارجحیت دارند.

تراکتورسازی پس از پرسپولیس کمترین گل خورده را در لیگ داشت و موفق شد در غالب بازی‌ها دروازه‌اش را بسته نگه دارد. در خط دفاع کم نقص تراکتورسازی خالد شفیعی یکی از بهترین‌ها بود. بازیکن بی‌حاشیه و کم ادعایی که در دو فصل اخیر بدل به یکی از ارکان اصلی تبریزی‌ها شده است. شفیعی به واسطه عملکرد خوبش در تیم منتخب فصل ایران ورزشی قرار گرفت.

برجسته‌تر از همه بازیکنانی که پس از لیگ شانزدهم برابر دیدگان‌مان قرار می‌گیرند همان بازیکنی است که با وجود آقای گلی‌اش در لیگ شانزدهم گاهی چنان سوهان روح هواداران پرسپولیس می‌شد که آرزو می‌کردند برانکو ایوانکوویچ او را از زمین بیرون ببرد. سرمربی پرسپولیس اما هرگز این کار را نکرد و شماره ۹ تیمش را با وجود از دست دادن موقعیت‌های بسیار همواره در ترکیب اصلی حفظ کرد تا این بازیکن علاوه برآنکه کفش طلای فوتبال ایران را به چنگ می‌آورد و آقای گل می‌شود، سهم بسیاری در قهرمانی سرخ‌ها داشته باشد. مهدی طارمی در لیگ شانزدهم ۱۸گل زد و شاید ۱۸گل هم نزد اما آنقدر شایسته بود که جلوتر از سیدجلال حسینی و محسن مسلمان بازیکن فصل فوتبال ایران لقب بگیرد. مهدی به واقع اگر قدری روی ضربات آخرش دقت بیشتری به خرج دهد و با آرامش و اعتماد به نفس بیشتری توپ را به سمت دروازه حریفان شلیک کند می‌تواند سال‌های متمادی اول مرد فوتبال ایران در فاز گلزنی باشد. طارمی ظرفیت‌های بسیاری برای بدل شدن به بازیکنی درجه یک دارد به شرط آنکه برای بهتر شدن وقت بگذارد و لحظه‌ای از تلاش دست برندارد.

میان خارجی‌های فصل شانزدهم گادوین منشا بیش از همه درخشید. گادوین در فصلی که گذشت موفق شد ۱۵ بار دروازه تیم‌های لیگ برتری را تسخیر کند. شاید اگر او در هفته پایانی محروم نمی‌شد تعداد گل‌هایش بیشتر می‌شد اما در نهایت این مهاجم خوش استیل با همین تعداد گل به کارش پایان داد. منشا جزو معدود خارجی‌هایی است که در فوتبال ایران نمایش ایده‌آلی داشته و پس از تنها یک فصل بازی در پیکان بدل به مهره‌ای ارزشمند شده است. شاید منشا با ادامه گلزنی‌هایش در تیم جدید به یکی از محبوب‌ترین بازیکنان خارجی تاریخ فوتبال ایران هم بدل شود. چیزی شبیه به جانواریوی استقلال.

حتی بازگشت استقلال به شرایط ایده‌آل هم موجب نمی‌شود که پرسپولیس این عنوان را به دست نیاورد. شاید استقلال به زعم آبی‌دلان تیمی قابل تقدیر باشد اما به واقع استقلال آنقدر مقتدر نبود لقب بهترین تیم فصل را مال خود کند. بی‌هیچ اغماضی پرسپولیس را باید بهترین تیم فصل نامید. تیمی که جاذبه‌های بسیاری ایجاد کرد و پس از ۸ فصل ناکامی سرانجام موفق شد جام قهرمانی را به دست آورد. سرخ‌های پایتخت موفق شدند با ساختن تیمی هدفمند از همان هفته‌های ابتدایی در کورس قهرمانی قرار بگیرند و سرانجام نیز صاحب جام شانزدهم شوند.

چه کسی شایسته‌تر از برانکو ایوانکوویچ؟ چه کسی سزاوارتر از مردی که پرسپولیس را در دو فصل اخیر به تیمی رویایی بدل کرد و مجموعه‌ای را پدید آورد که صاحب رکوردی ماندگار در فوتبال ایران شد. برانکو مهندس تیمی بود که ۳ هفته مانده به پایان لیگ شانزدهم قهرمانی‌اش را قطعی کرد. موفقیتی که هیچ گاه در فوتبال ایران شاهدش نبودیم. اقتدار پرسپولیس برخاسته از میل و انگیزه‌ای بود که مرد کروات در این تیم ایجاد کرد. اوج هنرنمایی برانکو آنجا بود که از بازیکن سر به هوایی همچون محسن مسلمان که فوتبالش رو به افول بود، بازیکنی ساخت که یک تنه خط میانی پرسپولیس را فرماندهی می‌کرد. نه فقط مسلمان، بلکه سایر بازیکنان پرسپولیس هم تاثیرپذیری بسیاری از سرمربی تیم خود داشتند تا تیمی پدید آید که به واقع بهترین تیم تاریخ لیگ برتر ایران لقب بگیرد. پرسپولیس در لیگ شانزدهم به واسطه زحماتی که پروفسورکشید هم صاحب بهترین خط دفاع بود و هم بهترین خط حمله. تردید نداشته باشید اگر پرسپولیس با برانکو بدون حاشیه وارد لیگ هفدهم شود، باز هم شانس اول قهرمانی خواهد بود و محتمل است که برای نخستین بار در تاریخ لیگ برتر در کسب جام دبل کند.

جامانده‌ها

از صادق محرمی و محمد انصاری تا بارانی و ابراهیمی اسامی دیگری هم بودند که شایستگی حضور در بین بهترین‌ها را داشتند. ابتدا باید از صادق محرمی شروع کنیم. بازیکنی که حتی شایستگی انتخاب به‌عنوان پدیده فصل را هم داشت. محمد انصاری نیز در قلب دفاع پرسپولیس خوش درخشید. مدافعی که در کنار سیدجلال روزهای پرفروغی داشت. یا وحید امیری و کمال کامیابی‌نیا که جای‌شان در تیم منتخب فصل خالی است. به واقع اگر می‌خواستیم این مردان را هم در میان بهترین‌ها قرار دهیم تیم منتخب فصل پر می‌شد از بازیکنان پرسپولیس. به هر حال برای اینکه مساوات را رعایت کنیم کوشیدیم در تیم منتخب عملکرد همه بازیکنان لیگ برتری مدنظر قرار بگیرد. در این تیم می‌شد یادی هم کرد از محمد ابراهیمی تراکتورسازی که فصل پرفروغی را پشت‌سر گذاشت. بازیکنی محوری که برای تبریزی‌ها شاه مهره‌ای بزرگ محسوب می‌شود. صادق بارانی و حسن بیت سعید هم در فصل شانزدهم جزو بهترین‌ها بودند؛ بازیکنانی که مورد توجه استقلال و پرسپولیس هم هستند و بعید نیست در نقل و انتقالات به تیم‌های بزرگ بروند.