تراکتور قول قهرمانی می‌خواهد

ایران ورزشی: این خوب است که یک باشگاه، با وجود تمام مشکلات و موانعی که بر سر راه خود دارد، به موفقیت امیدوار باشد و برای رسیدن به بالاترین جایگاه تلاش کند. این خیلی خوب است که تفکر قهرمانی از همان روزهای اول به تیمی تزریق شود و بالا بردن جام در پایان فصل اصلی ترین هدف یک مجموعه باشد. خوب‌تر از اینها اما بیان این اهداف در کنار واقع بینی است. اینکه این هدف گذاری‌ها به گونه‌ای انجام شود که خودش معضلی نشود روی همه مشکلات موجود. تراکتورسازی قهرمانی می‌خواهد و چه چیزی بهتر از این؟ اما اصرار به قول گرفتن از مربیان و فراری دادن گزینه‌ها با این اصرارها بیشتر از تزریق انگیزه به تیم، فشار خودساخته‌ای است که می‌تواند در ادامه راه مجموعه را آزار دهد.

این روزها هرکسی پای میز مذاکره با تراکتورسازان می‌نشیند، با یک تعهدنامه سنگین مواجه می‌شود. می‌خواهی سرمربی تراکتور شوی، باید قبل از هرچیز قول بالانشینی و قهرمانی بدهی! آن هم نه در شرایط معمولی یک تیم فوتبال، در شرایطی که تراکتور از حضور در نقل و انتقالات محروم است و تعدادی از بازیکنان اصلی‌اش را هم در معرض جدایی می‌بیند. فدراسیون جهانی فوتبال(فیفا) هم در نهایت اجازه جذب سه بازیکن آزاد، آن هم بعد از پایان زمان نقل و انتقالات را به این تیم داده است. در چنین شرایطی به نظر می‌رسد باشگاه اتفاقاً باید به کسی که قول قهرمانی می‌دهد شک کند، نه اینکه اصرار داشته باشد این قول را از کسی بگیرد.

نه اینکه بخواهیم قصاص قبل از جنایت کنیم و پیشاپیش تراکتور را شکست خورده بدانیم که چه بسا تیم‌هایی بوده‌اند که در امکانات محدود بهتر هم نتیجه گرفته‌اند. نمونه‌اش قهرمانی استقلال خوزستان در لیگ پانزدهم یا همین قهرمانی نفت در فینال جام حذفی.

ضمن اینکه هیچ یک از محرومیت‌ها و محدودیت‌هایی که گریبان گیر تراکتورسازان شده، دلیل موجهی برای این نیست که مهر شکست بر پیشانی تراکتور بزند. با این حال اما باید به این نکته هم توجه کرد که هدف گذاری برای قهرمانی به همان اندازه که می‌تواند باعث ایجاد انگیزه در بین بازیکنان و هواداران شود، به همان اندازه هم می‌تواند فشار ایجاد شده روی مجموعه تراکتور، اعم از کادرمدیریتی، کادرفنی و بازیکنان را افزایش دهد و مانع از موفقیت مجموعه شود.

این طور که از تبریز خبر می‌رسد یک شب پیش از اینکه کمالوند هدایت صنعت نفت را بر عهده بگیرد با مدیران باشگاه تراکتورسازی مجددا جلسه‌ای برگزار کرد تا صحبت‌های نهایی را انجام دهد. او اما با اظهاراتی از سوی مدیران باشگاه تراکتور مواجه شد که در نهایت عقب کشید.

همه می‌دانند تراکتورسازی برای فصل هفدهم نمی‌تواند بازیکنی را به خدمت بگیرد و از سویی دیگر همین بازیکنانی که دارد نیز وضعیت تمدید قراردادهایشان مشخص نیست. با این حال مدیران باشگاه از این مربی خواسته‌اند تا قول بالانشینی در جدول و قهرمانی را به آنها بدهد. این درخواست که از نظر کمالوند غیر منتظره و تحقق آن بعید به نظر می‌رسید رد شد تا او پس از گذشت چند سال هدایت یک تیم غیر از تیم‌های تبریز را بر عهده بگیرد.

بعد از آن یحیی گل محمدی و رسول خطیبی، گزینه‌های دیگری بودند که به تراکتورسازی نزدیک شدند. خیلی زود اما نام یحیی هم حذف شد تا رسول خطیبی تنها گزینه‌ای باشد که می‌تواند امید تراکتورسازان برای قهرمانی و بالانشینی در جدول رده ‌بندی را زنده نگه دارد.

البته هنوز معلوم نیست که رسول خطیبی چنین قولی را به مدیران تراکتورسازی می‌دهد یا نه اما ظاهراً قبل از اینکه حرفی از قول و قرار قهرمانی در بین باشد، هواداران خاص رسول، با شعارهایی خود مدیریت را تحت فشار گذاشته‌اند که به خواسته شان مبنی بر انتخاب خطیبی تن دهد. حالا با این شرایط شاید بهتر باشد، مدیریت باشگاه تراکتورسازی رویه بهتری را برای ایجاد انگیزه و تزریق تفکر قهرمانی به تیم انتخاب کند تا هم امید به بالانشینی از دل هواداران و بازیکنان نرود و هم تیم با این بضاعت محدود برای نتیجه گیری تحت فشار قرار نگیرد.

حداقل مدیری مثل مصطفی آجورلو به‌عنوان یک مدیرفوتبالی باید این موضوع را به خوبی بداند که ایجاد فشار برای نتیجه گیری، می‌تواند چه بلایی به سر تیم بیاورد و چه نتایج معکوسی به دنبال داشته باشد. ضمن اینکه اگر تراکتور به پایان محرومیتش در نیم فصل هم دل خوش کرده باشد، باید بداند که بیرون کشیدن بازیکنان خوب از دست تیم‌های شان کار آسانی نیست. پس ‌ای کاش قدری واقع‌بین‌تر باشیم تا تراکتور با آرامش از بحرانی که این روزها گرفتارش شده، عبور کند.