سخنرانی احساس توتی در روز خداحافظی

ورزش سه: فرانچسکو توتی، کاپیتان اسطوره‌ای رم، تایید کرد که نگران دوران بعد از بازنشستگی است. ​​​​​​​

توتی بعد از ۲۵ سال درخشان با پیراهن رم، امروز در دیدار مقابل جنوا برای آخرین بار برای جالوروسی به میدان رفت و کمک کرد تا این تیم با پیروزی ۳ - ۲ مقابل جنوا، نایب قهرمان این فصل سری آ. شود و به طور مستقیم، به رقابت‌های فصل آینده چمپپیونزلیگ راه پیدا کند.

او در پایان بازی در یک سخنرانی احساسی گفت:" لحظه موعود فرا رسید. متاسفانه لحظه‌ای رسید که من هرگز دوست نداشتم از راه برسد.

در چند روز گذشته، چیزهای زیادی در مورد من گفته شد؛ چیزهای فوق العاده زیادی. شما از من حمایت کردید و در لحظات سخت به من نیرو دادید تا به جلو بروم و برای همین، می‌خواهم از همه شما تشکر کنم.

در تنهایی، مانند دیوانه‌ها گریه کردم. نمی‌توانید ۲۵ سالی مانند این را فراموش کنید. از همه تشکر می‌کنم. حتی اگر این برایم راحت نباشد. با همسرم در مورد اینکه این ۲۵ سال چطور بود، صحبت کردم.


از مادر و پدرم، برادر، خانواده و دوستانم تشکر می‌کنم. از همسرم و سه فرزندم تشکر می‌کنم. می‌خواستم با این تشکر‌ها شروع کنم، زیرا مطمئن نیستم که بتوانم در آخر آن‌ها را بیان کنم.

خیلی سخت است که این همه سال را در چند عبارت بیان کنم. دوست دارم آن را در یک ترانه یا شعر بگویم، اما من در این کار‌ها خوب نیستم. من تلاش کردم تا با پاهایم خودم را نشان بدهم، زیرا اینطور برایم خیلی آسان‌تر بود.

می‌دانید وقتی بچه بودم، اسباب بازی محبوبم چه بود؟ فوتبال! و هنوز هم برایم بهترین است. اما در زمان مشخصی، شما باید بزرگ شوید.

لعنت به زمان! در ۱۷ ژوئن ۲۰۰۱ ما می‌خواستیم زمان خیلی سریع سپری شود. نمی‌توانستیم بیشتر از این صبر کنیم تا داور سه بار سوت بزند. حتی حالا هم وقتی به آن فکر می‌کنم، موهای تنم سیخ می‌شود.

حال زمان از راه رسیده و روی شانه‌های من زده و گفته که باید بزرگ شوم. او گفت که از فردا، تو یک آدم بزرگ هستی. لباس‌های ورزشی و کفشت را در بیاور. از حالا یک مرد هستی و دیگر نمی‌توانی چمن را بو بکشی و نور خورشید را روی صورتت احساس کنی. دیگر نمی‌توانید از شادی گل، لبریز رضایت بشوی.

در این چند ماه از خودم می‌پرسیدم که چرا باید از این رویا بیدار شوم. وقتی بچه هستید، می‌دانید که وقتی رویای چیزی را دارید، تا وقتی مادرتان شما را برای مدرسه از خواب بیدار نکرده، می‌توانید در آن زندگی کنید. شما تلاش می‌کنید تا با خوابیدن، به همان رویا برگردید، اما هرگز این اتفاق رخ نمی‌دهد.

این بار دیگر رویا نبود. واقعیت بود. می‌خواهم این سخنرانی را به همه کودکانی که من را تشویق کردند، تقدیم کنم، آنهایی که احتمالا با من بزرگ شدند و حالا پدر هستند.

دوست دارم دوران حرفه‌ای ام را مانند یک داستان افسانه‌ای نگاه کنم و این قسمت (خداحافظی)، بدترین بخش آن است. اکنون دیگر واقعا تمام شده است. برای آخرین بار پیراهنم را از تن خارج می‌کنم. آن را به دقت تا می‌کنم؛ حتی اگر مجبور باشم بگویم که برای رفتن آماده نیستم و شاید هیچ وقت هم آماده نباشم.

متاسفم اگر در طول این مدت، مصاحبه‌ای انجام ندادم و تصمیمم را مشخص نکردم، اما برایم آسان نبود که تصمیم را بگویم. اکنون نگران هستم. این مانند ترسی که شما مقابل دروازه موقع زدن یک ضربه پنالتی احساس می‌کنید، نیست. این بار نمی‌توانم از داخل سوراخ‌های تور ببینم که پشت آن چه چیزی قرار دارد.

پس اجازه بدهید کمی نگران باشم. من به شما و گرمای حمایت‌های تان نیاز داریم. چیزی که شما همیشه به من نشان دادید با عشق و علاقه شما، مطمئنا می‌توانم از این مرحله عبور کرده و خودم را وارد یک ماجراجویی جدید کنم.

اکنون زمان تشکر از هم تیمی ها، مربیان، مدیران، روسا و همه آنهایی است که در این سال‌ها در کنار من کار کردند. هواداران، طرفداران جایگاه کوروا سود و آنهایی که نماد رم هستند.

رمی بودن یک موهبت است. کاپیتان این تیم بودن یک افتخار است. شما همیشه در زندگی من بودید و خواهید بود. شاید دیگر نتوانم از بازی کردن لذت ببرم، اما قلبم همیشه با شما خواهد بود. اکنون از این پله‌ها پایین می‌آیم، وارد رختکن می‌شوم؛ جایی که وقتی یک کودک بودم، پذیرای من شد و حالا به عنوان یک مرد، آن را ترک می‌کنم. خوشحالم و افتخار می‌کنم که در همه این سال عاشق رم بودم. دوست تان دارم. "