جفت پوچ منصوریان

آی اسپورت: شاید نوشتن در این روزها در مورد شکست سنگین استقلال و عملکرد کادر فنی این تیم کار خیلی سختی نباشد ولی در این باکس می‌خواهیم از یک منظر دیگر به این مسئله بپردازیم. آیا منصوریانی که در لیگ بعنوان یک مربی نوگرا مطرح شد و با یک سبک بازی خاص، نظر مخاطبین فوتبال را به سمت خود جلب نمود همانی است که در دو بازی رفت و برگشت در مقابل اولین حریف پرقدرتش در آسیا دیدیم؟!

استقلال در لیگ برتر سال جاری تا قبل از دربی رفت کاملا به شکل کلاف سردرگم بازی می کرد و هیچ نشانی از تفکر در بازی این تیم مشاهده نمی شد. اما ترس از برانکو و بازی هجومی یارانش، منصوریان را بر این داشت تا با یک بازی بسته دفاعی و به اصطلاح پارک اتوبوس در جلو دروازه خودی، بتواند با کسب یک تساوی باارزش ادامه حضور خود روی نیمکت استقلال را بیمه کند. اما قصه از همین جا آغاز شد و منصوریان با تأسی از شیوه بازی در دربی، در سایر دیدارها نیز از همین تفکر مبتنی بر دفاع و تمرکز روی تک موقعیت‌ها استفاده نمود. به طوری که در ادامه لیگ با اصرار بر این سبک بازی، توانست این تفکر را تا حدی در تیم جوان خود جا بیاندازد. برای هواداران فوتبال کمی عجیب بود که استقلال چگونه با کمترین خلق موقعیت گل به این امتیازات دست می‌یابد!

قطار لیگ به ایستگاه دربی برگشت رسید. درست در روزهایی که پرسپولیس برانکو خیلی روان‌تر از دور رفت به دروازه حریفان یورش می برد و به گل می رسید. اما منصوریان باز با همان سیستم دربی رفت ولی خیلی جاافتاده‌تر داخل تیم، توانست از معدود فرصتهای بدست آمده نهایت استفاده را ببرد و یک پیروزی شیرین بدست بیاورد. اینجا بود که منصوریان شد آقای مربیان. شد جزو گزینه های برترین مربیان فصل. ولی همچنان همه متحیر نحوه نتیجه گیری این تیم بودند و خیلی‌ها، شانس را در این نتیجه گیری دخیل می‌دانستند.

در ادامه، حضور استقلال در آسیا همراه شد با هم‌گروهی با تیم‌هایی که در حد و اندازه تیمهای پایین جدول لیگ برتر خودمان بودند. روند موفقیت منصوریان تا پایان مرحله گروهی ادامه داشت. هر چند در رویارویی با تنها تیم نسبتا خوب گروه نتیجه‌ای بهتر از یک شکست و یک تساوی برای استقلال بدست نیامد.

در مرحله یک شانزدهم نهایی، زمان رویارویی با یک حریف قدرتمند فرا رسید. تیمی که مربی‌اش ترس از شکست دربی نداشت و صرفا به صعود به مرحله بعد رقابت‌ها می اندیشید. در بازی رفت استقلال باز با همان ترکیب بسته دفاعی پا به میدان گذاشت و تنها استراتژی منصوریان برای رسیدن به دروازه العین، ارسال‌های خسروحیدری به نظر می‌رسید. در نهایت در این دیدار، با یک پنالتی بادآورده به پیروزی رسید و چشم به بازی برگشت داشت. در دیدار برگشت، با گذشت دقایق ابتدایی بازی مشخص شد که استقلال فقط برای کسب نتیجه مساوی بدون گل به میدان آمده و بدون هیچ تفکری در کنترل بازی صرفا به تجمع جلوی دروازه خودی می‌پردازد که در نهایت در این دیدار تکرار نتیجه دربی سال ۵۲، برای آبی پوشان پایتخت رقم خود و پایان فصل استقلال همراه شد با حذف تلخ و تراژدیک از آسیا.

می‌توان گفت دیدار با العین تقریبا همه نقاط ضعف بازی استقلال را در این فصل نمایان کرد که چگونه این تیم صرفا با تجمع زیاد نفرات در جلو دروازه خودی و حضور همه جانبه آنان در نزدیکی محوطه جریمه خودی بیشتر دیدارهای حساس فصل را پشت سرگذاشته و برنامه و تفکر دفاعی خیلی خاصی در بازیهای این تیم مشاهده نشد.

با وجود ضعف در خیلی از دیدارها و چشم نواز بازی نکردن آبی های پایتخت، منصوریان در جایگاهی متفاوت‌تر از خیلی از مربیان قبلی باشگاه قرار می‌گیرد. استفاده از یک سبک و سیستم دفاعی برای بازی یکی از دو تیم پرقدرت پایتخت، مبیّن روحیه مبارزه جویی و نوگرایی منصوریان است. با توجه به نفرات جوان تیم استقلال، منصوریان کار سختی در پیش داشت که با اتخاذ این سبک از بازی توانست جایگاه دومی لیگ را برای این تیم به ارمغان بیاورد. داش علی استقلالی‌ها نباید تنها به واژه نوگرایی، علم گرایی و ... تکیه کند که می‌بایست با مطالعه روی مباحث علمی و استفاده از تجربیات و دانش مربیان سرشناس دنیا به راه خود در این مسیر ادامه دهد و دست از این رفتارها و واکنش‌هایی که بیشتر جنبه جذب مخاطب و جلب توجه دارد، برداشته و به جای سوت زدن‌های آنچنانی و بغل کردن بازیکنان در کناره‌های زمین به بررسی نقاط ضعف خود پرداخته تا با برطرف کردن آنها آینده‌ای بهتر از این برای خود بسازد. تا منتقدینش، دیگر به بخت و اقبال بلند او در نتیجه‌گیری‌هایش نپردازند.