کاش به جای چهار، دو نشان میدادی
امروز همه خوشحالند. فردای صعود همه از اقتدار یوزپلنگها حرف میزنند، از رکوردهای تیم ملی، از اقتدار خط دفاعی.
هر چند کارلوس عزیز در همین کنفرانس بعد از برد مقابل ازبکستان و در لابهلای کلماتی که همه را به برپایی جشن و لذت بردن از صعود ترغیب میکرد باز هم از رسانهها گلایه داشت که از تیم ملی حمایت نکردهاند اما یقین داریم همه اهالی رسانه حتی آنهایی که افکار فوتبالی و مدیریتی او را نمیپسندند نیز از این برد و صعود به اندازه تک تک مردم ایران خوشحال و شادمانند.
ما هم مثل کیروش، دستیاران او، بازیکنان تیم ملی و ارکان فدراسیون و دستاندرکاران تیم ملی از این صعود خشنود و سرخوشیم اما رسانه بدون نقد رسانه مرده است و حتی از دل جشن و رفتار مرد اول این صعود هم میتوان نکتهای بیرون کشید که نامتعارف به نظر میرسد و نقد برانگیز است.
کارلوس کیروش مربی محترمی است و به هیچ وجه نمیتوان دستاوردهای او برای فوتبال ملی ایران را زیر سوال برد. نتایج تیم ملی و اقتداری که در بازیهایش در این دوره از مرحله مقدماتی جام جهانی داشته فوقالعاده است. با وجود امکانات محدود و کمبودهایی که وجود دارد دست یافتن به چنین موفقیتی جای تبریک دارد.
امروز همه از کیروش حرف میزنند و اینکه فوتبال ایران مدیون اوست. البته که دوباره عدهای مقایسه مربی خارجی و داخلی را پیش کشیدهاند و موفقیت بزرگ کیروش را شبیه به میخی بر تابوت مربیان داخلی میکوبند اما واقعیت این است که مرزبندی مربی خارجی و داخلی ریشه در نگاهی سطحی به فوتبال و مربیگری دارد و شاید مرزبندی بین مربی خوب و بد عقلانیتر باشد. حالا کیروش مربی محبوبی است و شاید بد گفتن از او گناه باشد. امروز همان روزی است که میشود تک تک محسنات او و اقدامات مفیدش برای فوتبال ایران را برجسته کرد و به آنها نازید. اینکه دل سپردن به تواناییهای او و چشمپوشی به تمام ایرادها و غر زدنهایش جواب داده و حالا منتقدانش هم خودشان یک پا کیروشی پور هستند و چیزی برای تاختن به او ندارند.
اما باور کنید برای منتقد بودن همیشه نمیتوان دشمن بود. میشود تیم ملی و ارکانش را دوست داشت و به آنها منتقد شد. میتوان حتی از نوع بازی تیم ملی در روزی که ازبکستان را راحت شکست داده و به جام جهانی رسیده ایراد گرفت و به رفتار مربیاش در جشن بعد از صعود انتقادی جدی وارد کرد.
همین جا مشخص کنم این انتقاد تنها موضع شخصی نویسنده مطلب است و شاید در لابه لای مطالب متعدد در تمجید از تیم ملی و سرمربیاش وصله ناکوک به نظر برسد اما حتما در کنار این تمجیدها میتوان به جشن شخصی کارلوس و بولد کردن دستاورد شخصیاش هم اشارهای داشت.
طی چند سال اخیر و به سبب تصاویر و لحظههایی که از کیروش برای احترام به ایران و تعصبش نسبت به پرچم و کشور محل فعالیتش دیدهایم، بارها این جمله را شنیدهایم که« انگار از خود ایرانیها ایرانیتر است». هر چند بستن ساعت مچی با طرح پرچم ایران، دستبندی با همین زمینه رنگی و بیرون زدن رگ در مواجهه با داور استرالیایی نمیتواند به اندازه کافی برای رسیدن به این نتیجه مجابمان کند اما حداقل برای بسیاری از مردم و حتی اهالی رسانه کارکرد لازم را داشته است. فارغ از اینکه بخواهیم استدلال دوستداران کیروش برای داشتن عرق او نسبت به ایران را زیر سوال ببریم و چنانچه این مهم را بپذیریم نمیتوانیم پارادوکس بین علاقه و تعصب او به ایران و تیم ملی با رفتارش در جشن صعود را بپذیریم.
کارلوس کیروش بلافاصله بعد از سوت پایان بازی با ازبکستان و مسجل شدن دومین صعود همراه با تیم ایران به جام جهانی پیراهن شماره 4 تیم ملی را به دست گرفت و با این پیراهن و نشان دادن عدد 4 مشغول جشن و پایکوبی شد. هر چند کارلوس در جشن ایسلندی میانه میدان همراه بازیکنان و کادر فنی شراکت داشت و خوشحالیاش را با هواداران سهیم شد اما آنچه بیشتر به چشم آمد همان پیراهن شماره 4 و تاکیدش روی کاری که موفق به انجام شده، بود.
علت این خوشحالی البته نه در آن لحظه اما بعد از آن لحظات احساسی و هیجانی مشخص شد؛ کیروش اولین مربی است که چهار بار با تیمهای مختلف به جام جهانی صعود کرده و از این حیث به رکوردی فوقالعاده دست یافته است که شاید تا سالها نصیب هیچ مربی در دنیای فوتبال نشود. با مرور اسامی که بعد از کیروش در رده بندی این رکورد قرار گرفته اند، به دستاورد بزرگ سرمربی تیم ملی میبالیم اما واقعیت این است که بولد کردن بیش از اندازه این دستاورد و رکورد توسط شخص کیروش تا حدود زیادی از وجهه و اعتبار او نزد اهلی فوتبال کم خواهد کرد و این رفتار به نوعی نقطه ضعف او به حساب میآید.
باور کنید مربیان بزرگ دنیای فوتبال که به دستاوردها و موفقیتهای بزرگی دست یافتهاند هیچگاه چنین اتفاقی را به دست خود رقم نمیزنند و به رسانهها و دوستداران شان اجازه میدهند تا از این موفقیتها و رکوردها حرف بزنند و بنویسند.
از طرفی کیروش که از ابتدا تا انتهای جشن این پیراهن شماره ۴ را در دست داشت و تا لحظه خروج از زمین آن را به دوربینها نشان میداد و حتی با خودش به برنامه نود برد همان مربی است که به ایرانی بودن و عرق بیش از حد به ایران و تیم ملی مشهور شده اما عجیب است که دستاورد شخصی برای او به موفقیتش همراه با تیم ملی اولویت دارد. شاید اگر کیروش پیراهن شماره ۲ را بهعنوان نشانهای برای دو صعود متوالی تیم ملی ایران - که برای بار اول اتفاق افتاد - با خودش به جشن میبرد، میشد با حرکت بدیع او به وجد آمد اما باید پذیرفت هیچ مربی بزرگی در دنیا بعد از موفقیتهای اینچنینی تا این اندازه و به این شکل موفقیتهای شخصی و رکوردهایش را بولد نمیکند و جلوی چشم مان نمیآورد. فقط امیدواریم این رفتار کیروش در ادامه مواجهه او با منتقدانش در رسانهها و فوتبال ایران نباشد.
نظر کاربران
از انتقاد کردنت به کی روش معلومه که لنگی هستی که از نشان دادن عدد ۴ او ناراحتی و می سوزی و این صعود را به کامت تلخ کرده.
پاسخ ها
..شايدم كيسه كشه از 4تايي كه خورده از پرسپوليس ميسوزه
اوني كه بايد بسوزه شما كيسه تنان هستين كه يه دونه بازيكنم تو تيم ملي ندارين بدبختها
متوانیست در باره پیراهن شماره 2 به اضافه دو دو نشت 2+2
شما از کجا میدونی بقیه مربی ها اینکارو نمیکنن. چرا عادت کردین به مزخرف نوشتن؟
دیگه هیچی برای انتقاد از کیروش ندارید دارید میسوزید هیچ هم کارش اشتباه نبود من تعجب میکنم که چطور اینقد میتونید حقیر باشید که فقط میخواید انتقاد کنید و وقتی چیزی برا انتقاد ندارید اینجور حقیرانه چنگ میزنید
واقعا چرت و پرت نوشتی
خوشحاله خو
چهار بار رفته جام جهانی
کم چیزیه؟
بابا منظورش 4 استقلال بود خخخخخ
اقا طرف با ایران تونسته به همچین رکوردی برسه اومده شادیشو با ایرانیا تقسیم میکنه حالا شما میگی 2+2 باید مینوشت یا 5-1 مشکله خودته.یعنی دیگه نتونستن ایراد بگیرن ببینید به چه چیزایی گیر میدن!
نقد باید بجا باشد و جامع . فکر میکنم نویسنده دلخوری داره از این مربی
پاسخ ها
نویسنده یه پرسپولیسی تیره واسه همین عدد چهر کیروش واسش سوزش داشت
خیلی نامردی بود نوشتتون
همه ما میدونیم کی روش ایرانی نیس ولی غیرت یه ایرانی رو داره ولی این دلیل نمیشه که دیگه همه چیزشو فدای ایران کنه اونم کشوری که اینقدر توش,سختی کشیده
هر مربیه خارجی دیگه هم به جای کی روش بود صد ساله سیاه دو نشون نمیداد
موافقم دروغ که نمیگه ادم که نباید بیاد از خودش تعریف کنه اگه تعریفی باشی همه خودشون ازت تعریف میکنن
نویسنده محترم اب و بربز همونجا که میسوزه