پرسپولیس و منشا، یک رابطه دوشرطی

ایران ورزشی: غریبه ستیزی در فوتبال ایران همیشه یک درد مزمن بوده است. از دیرباز تاکنون فوتبال ایران نسبت به غریبه‌ها یک نگاه بدبینانه و گارد داشته و همیشه بیگانه‌ها را به چشم یک غریبه می‌دیده. انگاره‌ای که در فوتبال ایران سکه رایجی دارد. فوتبالی که همیشه با مستشاران خارجی‌اش سر ناسازگاری داشته و آنها را یک رقیبی که آمده تا حق و سهم آنها را بگیرد، فرض کرده. کارلوس کی‌روش سرمربی تیم ملی فوتبال ایران به رغم حضور طولانی و ۶ ساله در ایران هنوز هم قربانی این نگاه خصمانه است و گاه و بیگاه زیر تازیانه حملات داخلی قرار می‌گیرد. کنایه آمیز اینکه کی‌روش یکی از محبوب ترین‌ها و موفق‌ترین خارجی‌های تاریخ فوتبال ایران است که میان قاطبه مردم چهره موجه و دوست داشتنی دارد اما داخلی‌ها به رغم موفقیت‌های سریالی کی‌روش مترصد فرصتی برای حمله به او هستند و هنوز بعد از ۶ سال نتوانسته‌اند حضور او را هضم کنند.

این نگاه در میان بازیکنان اما داغ‌تر و بیشتر است. معمولا بازیکنان بیشتر از مربیان قربانی این تفکر رایج در فوتبال ایران هستند چه آنکه یک فوتبالیست جزیی از کل محسوب می‌شود و موفقیت آن در یک مجموعه تا حد بسیاری بسته به عملکرد مجموعه تیم و سایر بازیکنان دارد. بازیکنان داخلی به رغم همه مشکلات ریز و درشت و اختلافات نهان و آشکار در قبال بازیکنان خارجی یک اتحاد نامریی دارند و به سختی آنها را در جمع خود می‌پذیرند و حاضر به همکاری با آنها می‌شوند. برای بازیکنان این فوتبال، خارجی‌ها حکم هوو را بازی می‌کنند و همین نگره سبب شده تا کمتر بازیکن خارجی با خاطره خوش از فوتبال ایران برود.

این قانون در فوتبال ایران کمتر تبصره و استثنا دارد. حتی در پرسپولیس به‌عنوان تیمی که یک سرمربی خارجی شناخته شده را بالای سر خود می‌بیند و در یکی دو فصل اخیر همدلی و اتحاد بازیکنان و روابط صمیمانه‌اش زبانزد همگان بوده. با وجود این در این جمع صمیمانه ظاهرا جایی برای خارجی‌ها نیست.

در فصل گذشته پرسپولیس سه بازیکن خارجی داشت، رادوشویچ دروازه‌بان که ذخیره دائمی بیرانوند بود و پریموف و پلی یانسکی اوکراینی که آنقدر بی کیفیت بودند که نیازی به مقاومت مقابل آنها نبود.

اما دو فصل پیش پرسپولیس بیش و کم طعم تلخ این بیگانه ستیزی را لمس کرد. جایی که جری بنگستون مهاجم هندوراسی در مجموعه این تیم حاضر بود و بی مهری و بی اعتنایی به او کار را به جایی رساند که این مهاجم آرام و ساکت بیش از یک فصل در مجموعه سرخ‌ها دوام نیاورد.

بنگستون در خط حمله رقیبی به نام مهدی طارمی داشت، رقیبی که به رغم حاشیه‌ها و گل نزنی‌هایش مهاجم اول پرسپولیس محسوب می‌شد و بنگستون برای حضور در ترکیب اصلی باید با طارمی رقابت می‌کرد. یک رقابت نابرابر که البته با توجه به رفقای نزدیک طارمی در ترکیب تیم همیشه به سود مهاجم ایرانی تمام می‌شد. بنگستون هر بار که در ترکیب اصلی قرار گرفت نمایشی موثر و در خدمت تیم داشت اما رفقای طارمی ترجیح می‌دادند که این نمایش خیلی به چشم نیاید تا جایگاه رفیق شفیقشان در تیم دست نخورده باقی مانده و متزلزل نشود. جری در پرسپولیس هرگز گزینه پاس دادن برای هافبک‌های پرسپولیس به شمار نمی‌رفت و توپ‌هایی که هیچ گاه مگر در شرایط اضطرار به بنگستون نمی‌رسیدند، سبب شد تا پس از یک فصل موفق در ترکیب پرسپولیس، او رفتن را به ماندن ترجیح دهد و عطای حضور در پرسپولیس را به لقایش ببخشد.

بعد از یک فصل آرام و بدون حاشیه در فصل گذشته که نتیجه حضور رقیب بی کیفیت و همیشه نیمکت نشینی به نام ولادیمیر پریموف اوکراینی بود، حالا در فصل جدید یک مهاجم تازه وارد آمده، مهاجمی که یک فصل درخشان را در لیگ برتر ایران تجربه کرده و جزو بمب‌های فصل نقل و انتقالات محسوب می‌شود. مهاجمی که فصل گذشته بعد از مهدی طارمی، نایب آقای گل لیگ برتر بود و حالا در پرسپولیس امیدوار به درخشش فصل گذشته است.

گادوین منشای نیجریه‌ای بی تردید یکی از مهم‌ترین و بهترین خریدهای پرسپولیس در تابستان محسوب می‌شود. مردی که آمده تا یک رقیب قدرتمند برای مهدی طارمی باشد و در کنار آقای گل فصل گذشته خط حمله‌ای غیرقابل مهار را برای سرخ‌ها بسازد. اگرچه مهدی طارمی هفته هاست که ساز جدایی کوک کرده و خواستار جدایی از پرسپولیس است و می‌خواهد آرزوهایش در قاره سبز را جست‌وجو کند اما اگر طارمی به ماندن رضایت دهد، آنگاه حضور توامان او و منشا در ترکیب پرسپولیس می‌تواند یک تهدید بزرگ برای سرخ‌ها باشد و به جای همه رویاهای جذاب، نتیجه معکوس دهد.

روحیه خارجی ستیزی بازیکنان پرسپولیس و البته رابطه صمیمی و نزدیک مهدی طارمی با رفقای همپیمانش به ویژه در خط هافبک می‌تواند دوباره سناریوی دو فصل پیش را برای پرسپولیس تکرار کند و نظیر همان اتفاقی که برای جری بنگستون افتاد برای گادوین منشا نیز رخ دهد.

بدون تردید در صورت ادامه حضور مهدی طارمی او مهاجم اصلی و شماره یک پرسپولیس خواهد بود که به خوبی از سوی هافبک‌های تیمش که اتفاقا با او رابطه نزدیک و عمیقی دارند، حمایت خواهد شد و گادوین منشا قطعا در حاشیه قرار خواهد گرفت و همین می‌تواند یک تهدید بزرگ و خاموش برای پرسپولیس باشد، به ویژه که منشا مثل بنگستون آرام و بی حاشیه نیست.

همین حالا و در حالی ‌که هنوز وضعیت مهدی طارمی مشخص نیست، از اردوی اوکراین اخبار ناامیدکننده‌ای به گوش می‌رسد. گفته می‌شود یکی از صمیمی‌ترین دوستان طارمی در پرسپولیس با منشا رابطه خوبی ندارد و به او نیز پاس نمی‌دهد و همین بی اعتنایی آشکار او با واکنش منشا روبه‌رو شده. در این میان برانکو ایوانکوویچ به‌عنوان سرمربی و البته کریم باقری به‌عنوان بزرگتر تیم نقشی کلیدی و تعیین کننده دارند. برانکو باید حمایت تمام و کمال از مهاجم تازه وارد داشته باشد و به سایر بازیکنان بفهماند که منشا تحت حمایت کامل او است؛ رفتاری که ظاهرا برانکو با فراست آن را انجام داده و برای اینکه نقش منشا را در تیمش مشخص کند در حضور بازیکنان اعلام کرد از این پس گادوین ضربات پنالتی و ایستگاهی پشت محوطه جریمه را خواهد زد.

در کنار برانکو کریم باقری نیز نقشی کلیدی دارد و به‌عنوان بزرگتر و فردی که بازیکنان از او حرف شنوی دارند، باید با صحبت با بازیکنان آنها را مجاب و متقاعد کند که در یک مجموعه بزرگی مثل پرسپولیس موفقیت تیمی بر هر چیز ارجح خواهد بود و پرسپولیس از همه نام‌ها و ستاره‌ها بزرگتر است و بازیکنان به باشگاه‌ها متعهد و مدیونند. آنها باید رفاقت‌ها را برای بیرون زمین بگذارند و درون زمین بدون توجه به نام‌ها و رابطه‌ها به موفقیت تیم فکر کنند. این تنها راه خاموش کردن نطفه اختلاف و تفرقه در تیم است. تهدیدی که می‌تواند تمام امیدواری‌ها را باطل کرده و به پرسپولیس ضربه بزند.