لزوم تجدید نظر در گزینش مربیان «امید»

حضور ناموفق تیم ملی امید فوتبال ایران در مسابقات زیر ۲۳ سال قهرمانی آسیا این سوال بدیهی را به ذهن‌ها آورده که معیار انتخاب مربیان تیم‌های «پایه» کشور چیست؟

ایران ورزشی: حضور ناموفق تیم ملی امید فوتبال ایران در مسابقات زیر ۲۳ سال قهرمانی آسیا این سوال بدیهی را به ذهن‌ها آورده که معیار انتخاب مربیان تیم‌های «پایه» کشور چیست، این بار ناکامی امیدها در همان مرحله انتخابی رقابت‌های قاره‌ای شکل گرفت و ایران در جمع ۱۶ تیمی قرار نگرفت که سال بعد در چین برای کسب عنوان قهرمانی قاره کهن در این رده سنی به رقابت خواهند پرداخت.

از قضا قرعه ایران نامساعد هم نبود و شاید کسب 4 امتیاز در دو دیدار برابر قرقیزستان و عمان هم برای صعود کفایت می‌کرد اما ایران به 3 امتیاز قناعت کرد و حذف شد و افسوس‌های رده سنی امیدها را که به دور ماندن مستمرمان از المپیک‌ها 41 ساله شده، دردآورتر کرد.

شاید غیبت سه چهار مهره مورد نظر مربیان تیم اعزامی به قرقیزستان در ثبت این ناکامی بی‌تاثیر نبوده باشد و آنها کسانی بودند که برخی باشگاه‌ها از الحاق‌شان به اردوی امیدها جلوگیری کردند. در محکومیت این عمل و اقدام شکی وجود ندارد اما باید پرسید آیا کوچینگ و نحوه هدایت تیم ملی امید هم در آوردگاه بیشکک قرقیزستان صحیح و کامل بوده است؟

امیدهای ما سال‌ها است که چوب انتخاب‌های اغلب نادرست را در مورد مربیان خود می‌خورند. از گزینش یک آلمانی نه چندان پرنام و نشان برای تیم امید در سال 2000 گرفته تا رویکرد به وینکو بگوویچی که با فوتبال ما آشنا بود اما با الزام‌های مسابقات امیدها بیگانه بود. در سال‌های انتهایی دهه 2000 و البته رویکرد به نلو وینگادا پرتغالی در بازی‌های آسیایی 2014 همه و همه مواردی بوده‌اند که امیدها در درجه اول به مربیان خود باخته‌اند و سپس به حریفانشان. علیرضا منصوریان هم در ناکامی امیدها در سال 2012 بی‌نقش و تاثیر نبود.

این بار نیز حکم به انتخاب امیرحسین پیروانی داده شد که فقط یک ماه پیش از رقابت‌های امیدهای آسیا تیم ملی جوانان را به شکلی بسیار ضعیف در جام جهانی جوانان هدایت کرده و آن تیم را در گروه چهار تیمی‌اش چهارم کرده بود.

اگر این همه از غیبت طولانی‌مان در فوتبال المپیک‌ها می‌گوییم باید پرسید آیا وقت آن نرسیده است که همسو با این توقعات انتخاب‌های درست‌تری هم برای کادرهای فنی تیم‌های پایه و به ویژه امیدها داشته باشیم؟

وقتی به کارلوس کی‌روش ۶ سال وقت داده می‌شود تا تیم ملی بزرگسالان را دگرگون و قدرتمند سازد چرا به یک مربی خارجی (و حتی داخلی) برای تیم ملی امید فرصت و میدان مشابهی داده نشود.

برخورد سرسری با پیکارهای امید آسیا و ارجاع سریع پیروانی و شماری از شاگردانش از رده جوانان به امیدها موجب بن‌بست بیشکک شد و اگر این روال تصحیح نشود غیبت ما در فوتبال المپیک‌ها از این هم تلخ‌تر و طولانی‌تر خواهد شد.