ثبات،‌ کلید تداوم موفقیت پرسپولیس

ایران ورزشی: تاریخچه پرسپولیس را ورق می‌زنیم، با عبور از دهه ۴۰ و ۵۰ دیدن نام‌هایی که بیشترشان از بزرگان فوتبال ایران بودند به دهه ۶۰ می‌رسیم. تیمی که هدایتش را علی پروین برعهده داشت و سال‌ها قهرمان بلامنازع تهران بود. پرسپولیس تقریبا در تمام ۱۰ سال دهه ۶۰ به‌جز سال ۶۹ برترین تیم ایران و بی رقیب بود. آرا فدراسیون علیه این تیم دو قهرمانی سالهای ۱۳۶۲ و ۱۳۶۴ را از پرسپولیس گرفت و به استقلال داد. پرسپولیس با کسب عنوان قهرمانی باشگاه‌های تهران در سال ۱۳۶۵ نه تنها به افتخار دیگری رسید بلکه این اتفاق مهم شروعی شد برای ۵ سال یکه‌تازی در فوتبال تهران. فوتبالی که پر بود از ستاره‌های بی ادعا که اگر امروز بازی می‌کردند قیمت شان بیش از ۲، ۳ میلیارد بود.

همان سال‌ها غیر از استقلال، رقبای دیگری مثل پاس تهران، شاهین، دارایی و... بودند که تقابل‌شان با قرمزهای پایتخت جزو بهترین بازی‌های لیگ تهران بود. این بازی‌ها آنقدر هم جذاب و تماشایی می‌شد که در روزهای وسط هفته پای ۵۰ تا۷۰ هزار نفر را به ورزشگاه می‌کشاند. پرسپولیس آن سال‌ها بهترین‌ها را داشت مثل استقلال که ترکیب این دو تیم حدود ۱۰ بازیکن را در ترکیب ثابت تیم ملی قرار می‌داد. پرسپولیس در سالهای ۶۰-۶۱-۶۵-۶۶-۶۷-۶۸ و ۶۹ نیز در باشگاه‌های تهران بالاتر از همه تیم‌ها قرار گرفت و اگر آرا فدراسیون وقت نبود تعداد قهرمانی‌هایش به ۹ می‌رسید اما راز این قهرمانی‌ها چه بود؟ تیمی که مثل اکثر تیم‌ها پول نداشت‌‌ و رختکن‌اش صندوق عقب ماشین سرمربی‌اش (بخوانید سرمربی بازیکنش) بود.

سریال قهرمانی‌های پرسپولیس از سال 65 شروع شد چون در همه این سال‌ها نه مربی‌اش تغییر کرد نه استخوان‌بندی اصلی تیمش. هواداران شاید هر سال منتظر اضافه شدن یکی دو چهره به تیم بودند اما اطمینان داشتند که مرد چشم تیله‌ای همچنان روی نیمکت تیم‌شان خواهد بود. همه می‌دانستند که باز هم درون دروازه پرسپولیس وحید قلیچ و بهروز سلطانی را به صورت چرخشی خواهند دید. در دفاع محمد پنجعلی ، کاظم سیدعلیخانی یا مرتضی فنونی‌زاده بازی‌ می‌کند. البته منوچهر شفقتیان هم بود. دفاع راست فریبرز مرادی بود که بعد‌ها جایش را به سعید نعیم آبادی داد و عباس کارگر هم در دفاع چپ بود که بعد از جدایی از پرسپولیس مجتبی محرمی آمد. در خط میانی علی پروین قدم می‌زد و پاس گل می‌داد چون ضیا عربشاهی، رحیم یوسفی و حمید درخشان جور سلطان را می‌کشیدند. البته که محمد مایلی‌کهن هم از مردان کلیدی پرسپولیس در آن سال‌ها بود. در سیستم 2-4-4 پروین، فرشاد پیوس و ناصر محمد خانی قرار داشتند. پرسپولیس سال‌ها با این ترکیب بازی کرد و هر سال یکی دو بازیکن مثل مرتضی کرمانی مقام، محمد حسن انصاری فر، محسن عاشوری و... اضافه می‌شدند. البته قبل از آمدن پیوس به پرسپولیس، محمدخانی و غلام فتح‌آبادی زوج خط حمله پرسپولیس را شکل می‌دادند.

در واقع پرسپولیس هر سال با کمترین تغییر به میدان می‌رفت و همین موضوع مهم یکی از دلایل قهرمانی‌های متوالی‌شان بود. آنها به بازی هم عادت داشتند و چشم بسته یکدیگر را در زمین پیدا می‌کردند. حالا پرسپولیس برانکو خواسته یا ناخواسته در همان مسیر قرار گرفته است. برانکو در شش هفته پایانی لیگ چهاردهم به جای حمید درخشان به پرسپولیس آمد تا شناخت خوبی از تیمش پیدا کند. انتخابی که جواب داد. او در لیگ پانزدهم با پرسپولیسی که خیلی تغییر نداشت به خاطر تفاضل گل قهرمانی را از دست داد و نایب قهرمان شد اما در لیگ شانزدهم ضمن به‌جا گذاشتن رکوردهای جدید جام قهرمانی و پس از آن سوپرجام را بالای سر برد. پرسپولیس فعلی باز هم نسبت به فصل قبل تغییرات زیادی نخواهد داشت. مرد کروات ترکیب اصلی‌اش را شناخته و برای فصل جدید سه بازیکن به این تیم اضافه شدند که به نظر می‌رسد از جمع آنها منشا و شجاع خلیل زاده شانس بیشتری برای قرار گرفتن در ترکیب را دارند. پرسپولیس به همین دلیل که سرمربی‌اش تغییر نکرده و استخوان‌بندی اصلی تیم هم حفظ شده و حتی نسبت به فصل قبل با اضافه شدن چند بازیکن تقویت هم شده‌ یکی از مدعیان قهرمانی خواهد بود. امروز بازیکنان چشم بسته همدیگر را در زمین پیدا می‌کنند چون خیلی خوب در این سه فصل با تفکرات برانکو آشنا شدند. به همین دلیل هم انتظارات از پرسپولیس نسبت به قبل بسیار بیشتر است.