لزوم قانونمداری در ماجرای استقلال

ایران ورزشی: نحوه برخورد فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ با ماجرای استقلال و محرومیت موقت ۳ بازیکن جوان این باشگاه و آنچه احتمالا شامل حال علیرضا منصوریان می‌شود، مساله مهمی است که جایگاه این نهادها و به واقع نحوه برخورد باشگاه‌ها با فدراسیون و سازمان لیگ را تا پایان فصل مشخص خواهد کرد و اگر فدراسیون در پی قانونمداری باشد باید به دور از هرگونه ملایمت اضافی و مصالحه به متن قانون روی آورد و کارها را ساماندهی کند.

در مورد وقوع خطا مشکلی وجود ندارد و عدم تحویل 3 بازیکن ملی‌پوش «امید» استقلال به مسابقات مقدماتی زیر 23 سال قهرمانی آسیا مساله‌ای است که باید مورد رسیدگی قرار بگیرد و بر مبنای آن صدور حکم شود اما در این مورد باید به مسائلی چند توجه جدی مبذول گردد و از تبعیض و برخوردهای چند سویه جلوگیری شود. از یک طرف 3 بازیکن استقلال خود در مورد نرفتن به قرقیزستان (محل برپایی رقابت‌های مورد بحث) تصمیم گیرنده نبوده‌اند و به دستور باشگاه استقلال به آنجا نرفته‌اند و در نتیجه اگر مجازات قطعی و ثابت بر این قضیه متصور است باید شامل حال باشگاه شود و برای بازیکنانی که آماده رفتن بوده اما از سوی مدیران باشگاه از این قضیه منع شده‌اند، یک تذکر جدی برای پرهیز از تکرار این وضعیت در دفعات بعدی کافی است.

از جانب دیگر آنچه برای نورافکن، قائدی و مجید حسینی در استقلال روی داد، شامل عارف آغاسی مدافع تراکتورسازی هم شد. وی در اردوی امیدها مشغول‌ تمرین بود و قاعدتا باید به شهر بیشکک قرقیزستان می‌رفت اما چون هادی محمدی مدافع تراکتوری‌ها آسیب دید و آنها به آغاسی نیاز داشتند، وی چند روز مانده به سفر به جمع هم‌باشگاهی‌هایش پیوست و به پیکارهای زیر ۲۳ سال آسیا نرفت و اینچنین بود که امیر حسین پیروانی سرمربی امیدها در غیاب وی و مجید حسینی مجبور شد از بازیکنان غیرتخصصی در پست دفاع وسط بهره گیرد و یکی از ضعف‌های عمده تیم امید در بیشکک که سبب سقوط و عدم راهیابی آن به مرحله نهایی امیدهای آسیا (در چین به سال ۲۰۱۸) شد، همین مساله و به واقع فقدان قدرت لازم در خط دفاع در غیاب «دعوت شده‌‌های انصراف داده» بود.

بر این اساس اگر مجازات و محرومیتی برای بازیکنان در کار است (که البته نباید باشد و باید شامل باشگاه‌های خاطی شود) مدافع تراکتوری‌ها و هر فرد غایب دیگری هم باید مشمول آن شود. بدتر از هر چیزی عقب‌نشینی احتمالی فدراسیون در قبال قواعدی است که خودش آن را وضع کرده و مبنای آن حفظ تقویت تیم‌های ملی است. علیرضا منصوریان لابد به یاد دارد که در زمان هدایت تیم ملی امید (زیر 23 سال) و همچنین تیم ملی زیر 22 سال چقدر بر حضور افراد منتخب تاکید داشت و بارها از عدم همراهی باشگاه‌ها نالید و حتی حاضر به همراهی تیم ملی زیر 22 سال در مسابقات قهرمانی آسیای این رده سنی در کشورمان نشد و هومن افاضلی دستیار اول او آن تیم را به آن آوردگاه آسیایی برد و ناکام ماند و نمی‌توان فهمید اینک منصوریان چطور به مفادهای مساله‌ای می‌تازد که خودش در زمان حضور در اردوهای ملی از سست بودن آن دایما ایراد می‌گرفت. به واقع راه‌حل این بحران فقط پای فشردن بر قانون و اجرای بدون تبعیض آن است و اگر چنین شود در آینده نسبت به فعالیت‌های تیم ملی پایه برخوردهای مثبت‌تر و بهتری صورت خواهد پذیرفت و هر مماشات احتمالی از جانب مسوولان امر کار را خراب‌تر خواهد کرد.