اختلافات در استقلال، هم نهان، هم آشکار

ایران ورزشی: نسخه موفقیت استقلال در فصل هفدهم کنار گذاشتن اختلاف‌ها میان سرمربی و مدیرعامل است. آنچه استقلال را در لیگ هفدهم به توفیق می‌رساند این است که این ناهماهنگی‌های زیرپوستی از بین برود. هیات مدیره باشگاه نیز باید از سایه خارج شود و از موضع انفعال بیرون بیاید تا شاید استقلال در مسیری امیدوارکننده قرار بگیرد وگرنه حضور تمام ستاره‌های لیگ و جذب بهترین‌ها نیز نمی‌تواند استقلال را به سمت و سوی موفقیت سوق دهد. برای این استقلال که مدیرعاملش

استقلال نه از محرومیت بازیکنانش می‌خورد، نه از مصدومیت‌ها. آنچه استقلال را آزار می‌دهد اختلاف‌ها و ناهماهنگی‌هایی است که میان مدیرعامل و سرمربی این باشگاه وجود دارد وگرنه این تیم سابقه پیروزی در شرایطی به مراتب نگران کننده‌تر از این را هم داشته است. به یاد داریم که در همین فصل شانزدهم وقتی استقلال از نقل و انتقالات نیم‌فصل محروم شد و نتوانست بازیکنان دلخواهش را به خدمت بگیرد، جوان‌هایی گمنام آمدند و منجی تیم شدند به طوری که به واسطه نیروی بالقوه همین بازیکنان ناشناخته، استقلال قهرمان نیم‌فصل دوم هم شد و توانست نتایج بزرگی را رقم بزند.

حال همان مجموعه با همان مربی و مدیریت و در حالی که از لحاظ فنی وضعیتی به مراتب بهتر از فصل قبل دارد، وقتی از داشتن یکی، دو بازیکنی که می‌توانستند در ترکیب اصلی قرار بگیرند یا نگیرند محروم می‌شود، به آبادان می‌رود و ضعیف‌ترین نمایش ممکن را ارائه می‌کند و شکست خورده میدان بازی را ترک می‌کند که این شکست در درجه اول برخاسته از فضای حاکم بر روابط منصوریان و افتخاری است نه غیبت بازیکنان.

فضای ذهنی بازیکنان استقلال به واسطه همین اختلاف‌ها و ناهماهنگی‌ها چنان مشوش شده که حتی قادر به ارائه فوتبالی نیستند که با صبر و شکیبایی لااقل منجر به کسب یک تساوی در نخستین گام باشد. استقلال برای رسیدن به موفقیت در وهله نخست مستلزم خودسازی است و باید فضای پرتنش را ابتدا از درون خود دور کند و میان تمام ارکان تصمیم گیرش هماهنگی و هارمونی ایجاد کند. این استقلال مادامی که در تصمیم‌گیری‌ها و اجرا اینگونه نامتوازن و ناهمگون باشد به طوری که می‌بینیم مدیرعامل یک ساز بزند و سرمربی‌سازی دیگر به جایگاهی نخواهد رسید و حتی اگر فردا همه بازیکنان بیرون مانده نیز آماده پیکار باشند، توفیقی حاصل نخواهد نشد.

افتخاری و منصوریان را به این بهانه می‌توان به نقد و نکوهش کشید که در حل مسائل ساده باشگاه هم ناتوان بودند و موضوع کوچکی که با هماهنگی آنها می‌توانست ختم به خیر شود آنقدر بزرگ کردند که اکنون حاشیه‌های عظیمی را برای باشگاه ایجاد کرده و به وضوح شاهدیم که در آستانه بازی هفته دوم با استقلال خوزستان همچنان بحث و جدل بر سر موضوع محرومیت بازیکنان امید ادامه دارد و بعید نیست که تا شب بازی و پس از بازی با استقلال خوزستان هم تداوم داشته باشد.

ظاهرا علیرضا منصوریان نمی‌خواهد باور کند که اشکال کار و سرمنشا تمام مشکلات از خود و مدیرعامل باشگاهش است نه تصمیم سفت و سختی که فدراسیون فوتبال اتخاذ کرده است. البته که با صدور حکم فدراسیون فوتبال هم نمی‌توان کنار آمد و به سادگی از کنار آن محرومیتی که برای بازیکنان امید ایجاد شد، گذشت اما حقیقتا این محرومیت نباید به باشگاهی با این عظمت که هزینه‌های بسیاری را هم در نقل و انتقالات متحمل شده، لطمه وارد کند.
***
باید قدری واقع بین بود. چرا تا به امروز کسی از علیرضا منصوریان سوال نکرده که چرا در آستانه آغاز لیگ هفدهم تیمش با تعداد قابل توجهی از بازیکنان مصدوم مواجه شده است؟ آیا علت این مصدومیت‌ها اختلاف‌هایی نبود که میان او و کادر پزشکی استقلال به وجود آمد؟ تردیدی نیست اگر استقلال با این اندازه بازیکن آسیب دیده مواجه نمی‌شد به راحتی مساله غیبت نورافکن و حسینی قابل حل می‌نمود اما استقلال منصوریان هنوز لیگ را شروع نکرده پی در پی مصدوم می‌دهد که این در تاریخ باشگاه کم سابقه است.

امید ابراهیمی که می‌توانست گزینه اول خط هافبک در هفته نخست باشد یک هفته پس از عقد قرارداد با استقلال خبر مصدومیتش می‌آید و هیچ کس نیست که از سرمربی استقلال بپرسد چرا با بازیکنی که شرایط بازی برای استقلال نداشته قرارداد منعقد شده است.

حال اگر امید ابراهیمی را به واسطه سابقه و تاثیرگذاری‌اش مستحق خروج از لیست ندانیم، این سوال هم مطرح است که استقلال چگونه تمرین کرده که همزمان فرشید باقری (دیگر گزینه بازی در پست هافبک دفاعی)، فرشید اسماعیلی و لئوناردو پادوانی(این گزینه هم می‌توانست درقلب خط دفاع بازی کند) مصدوم شده‌اند. آن هم در شرایطی که از هفته‌ها قبل مشخص بود محسن کریمی نمی‌تواند فصل را با استقلال شروع کند. میان جدل‌هایی که بین باشگاه استقلال و فدراسیون فوتبال رخ داده و در لا‌به‌لای اختلاف‌های حالا آشکار شده منصوریان و افتخاری این پرسش‌ها مغفول مانده است و اذهان عمومی سهوا یا عمدا به سمت و سویی سوق داده شده‌اند که هیچ پرسشی درباره تعدد مصدومان نمی‌شود.
***
و سرانجام می‌رسیم به نقطه‌ای مهم‌تر. جایی که به نظر می‌رسد بی‌اثرترین بخش در باشگاه استقلال است و همچنان قصد دارد به سیاست دورباش خود ادامه دهد. منظور هیات مدیره باشگاه استقلال است. یکی از مهم‌ترین بخش‌های تصمیم‌گیر که می‌تواند نقش بسیار بزرگی در آینده باشگاه ایفا کند و اگر در مواقع این چنینی راهکارهایی مناسب ارائه دهد و نقش منجی را ایفا کند، این مصائب و مشکلات به وجود نمی‌آید.

هیات مدیره باشگاه استقلال اما در ماجرای پیوستن بازیکنان امید استقلال به تیم امید نقشی کاملا منفعلانه را ایفا کرد و اگر پا را وسط می‌گذاشتند، شاید افتخاری برخلاف میل منصوریان به فدراسیون فوتبال اعلام نمی‌کرد که بازیکنان استقلال قطعا در اختیار تیم امید قرار می‌گیرند و خبرش هم رسانه‌ای نمی‌شد یا شاید در همان نشست‌های خصوصی منصوریان راضی می‌شد که بی‌هیچ پیش شرطی بازیکنان در اختیار تیم امید قرار بگیرند.

در موضوع مصدومیت‌های پی در پی بازیکنان استقلال نیز هیات مدیره موظف به دریافت گزارش دلیل مصدومیت‌های قابل توجه بود و حتی باید پا را فراتر می‌گذاشت و اختلاف‌های پیش آمده میان کادرپزشکی و منصوریان را حل می‌کرد و مانع از عقد قرارداد با بازیکنان بدون آزمایش پزشکی می‌شد. یک تصمیم می‌گیرد، سرمربی‌اش تصمیمی دیگر به شدت نگرانیم. این یک هشدار جدی است و بی رودربایستی برای آبی‌ترین تیم آسیا. استقلال را دریابید...