فوتبال مالکانه این نیست آقای منصوریان

فرهنگستان فوتبال: متاسفانه باید گفت ادبیات سرمربی استقلال طی دو فصل اخیر بازی با افکار عمومی است. ادبیاتی که در آن اصطلاحات فنی زیادی به کار گرفته می‌شود و در ظاهر بسیار منطقی و درست است، اما هیچ همخوانی با عملکرد فنی تیم تحت هدایت این مربی ندارد. در واقع باید گفت سرمربی جوان استقلال در ادبیات هواداری و بازی با کلمات استاد است اما به لحاظ فنی، بازی تیم او با آنچه بیان می‌کند تفاوت آشکاری دارد. آبی‌پوشان پایتخت در بازی مقابل نماینده فوتبال خوزستان نمایش قابل قبولی به نسبت بازی با نفت آبادان از خود ارائه کردند اما اینکه بعد از بازی از فوتبال مدرن براساس مالکیت توپ صحبت کنیم دیگر به دور از منطق فوتبالی است.

جناب آقای منصوریان فوتبال مالکانه آن چیزی نیست که شاگردان شما مقابل تیم استقلال خوزستان به نمایش گذاشتند. فوتبال مالکانه قواعد خاص خودش را دارد. چنین فوتبالی نیازمند پاس‌های سرعتی، جابه‌جایی بازیکنان جهت فضاسازی و حرکات ترکیبی در عمق به منظور دور زدن دفاع حریف است. در بازی مقابل استقلال خوزستان به دلیل آنکه تیم حریف هیچ برنامه‌ای برای تصاحب توپ نداشت، مالکیت را آگاهانه در اختیار تیم شما قرار داده و به دنبال بستن فضا در زمین خودی بود. عدم حضور هافبک طراح و دوندگی زیاد شاگردان ویسی خود گویای همین مورد است. جالب‌تر آنکه بازیکنان استقلال خوزستان به دستور مربی خود دفاع را از میانه میدان شروع کرده و هیچ برنامه‌ای برای پرس و ایجاد فشار روی خط دفاع تیم شما نداشتند. در چنین شرایطی مالکیت توپ امری اجتناب‌ناپذیر است. اما نکته حائز اهمیت، مرحله بعد از در اختیار داشتن توپ است. جایی‌که بازیکنان استقلال با پاس‌های عرضی و روبه‌عقب با وجود میزبانی عملا تا دقیقه ۷۰ هیچ موقعیت گل مناسبی روی دروازه حریف ایجاد نکردند!!!

آنچه مشخص است بازیکنان استقلال توانایی سرعت دادن به بازی نداشته و در بیست دقیقه پایانی به همان شکل بازی گذشته خود روی آوردند. ارسال پاس‌های بی‌هدف بلند و فرستادن توپ به کناره‌ها جهت سانتر و استفاده از ضربات ایستگاهی، برنامه استقلالی‌ها برای گلزنی در بیست‌دقیقه پایانی بود. در استقلال مدل منصوریان حرکات ترکیبی و سرعت تیمی محلی از اعراب ندارد. جالب‌تر آنکه سرمربی جوان آبی‌پوشان با تعویض جباروف و امید نورافکن تنها بازیکنان پاسور خود در میانه میدان را از بازی خارج می‌کند! امید نورافکن تنها هافبک استقلال است که قابلیت سرعت دادن به بازی و ایجاد موقعیت در عمق دفاع حریف را دارد. اما تعویض امید نورافکن و باقی ماندن روزبه چشمی در میدان مسابقه به دلیل استفاده از ضربات سر این بازیکن در محوطه جریمه حریف بود. جالب‌تر آنکه سرمربی جوان استقلال با فرستادن مهدی قائدی و مجتبی جباری یک هدف عجیب را دنبال می‌کرد. حضور مهدی قائدی تکنیکی و سرعتی که بی‌شک یکی از پدیده‌های لیگ هفدهم است فقط به منظور گرفتن خطا در کناره‌های محوطه جریمه صورت گرفت و در کنار این بازیکن، مجتبی جباری هم به منظور زدن ضربات ایستگاهی به جای جباروف به میدان مسابقه آمد. در این میان حتی تعویض سجاد شهباززاده هم براساس همین تفکر صورت گرفت. حال چگونه علیرضا منصوریان صحبت از فوتبال مالکانه می‌کند بسیار جالب توجه و عجیب است. درحالی‌که استقلال مدل منصوریان برای استفاده درست از کناره‌ها و سانتر از جناحین هم برنامه تاکتیکی مشخصی ندارد. در فوتبال مدرن استفاده درست از کناره‌ها با حرکات ترکیبی امکان‌پذیر است، نه ارسال‌های بی‌هدفی که هیچ برنامه مشخصی برای آن وجود نداشته و فقط به منظور برهم زدن تمرکز مدافعان حریف صورت می‌گیرد.

در آن سوی میدان سرمربی استقلال خوزستان کاملا آگاهانه توپ را در اختیار تیمی قرار داد که می‌دانست سرعت بازی مناسبی ندارد و با تجمع زیاد در یک‌سوم دفاعی خود، فوتبال استقلالی‌ها را آنگونه مدیریت کرد که آنها به ارسال‌های بلند برای گلزنی روی آورند. فوتبالی که با حضور مدافعان بلندقامتی مثل کولیبالی درست همان فوتبال مورد علاقه عبدالله ویسی بود. در صورتی که هافبک‌های دفاعی و مدافع میانی استقلال خوزستان از سرعت مناسبی برخوردار نبودند و شاگردان منصوریان می‌توانستند با بازی سرعتی در کنار حرکات ترکیبی به راحتی آنها را دور زده و از همان ناحیه به آنها ضربه نهایی را وارد کنند. در مجموع می‌توان گفت نمایش استقلالی‌های پایتخت مقابل هم‌نام خوزستانی خود نمایش قابل قبولی بود که بیشتر به دلیل تفکرات دفاعی حریف و تفاوت سطح فنی بازیکنان دو تیم به دست آمد. حال باید دید تیم منصوریان در هفته‌های آتی و مقابل تیم‌هایی که با پرس به دنبال فوتبال سرعتی و مالکانه هستند هم می‌تواند چنین نمایشی را تکرار کند.