برای مایلی کهن: چند دقیقه دوست‌تان داریم

آی‌اسپورت: حیرت‌انگیزترین موضع‌گیری درباره آن‌چه برای مسعود شجاعی و احسان حاج‌صفی اتفاق افتاده، مربوط به محمد مایلی کهن است. موضعی روشن، مدرن و پدرانه که حساب او را از حجت‌الاسلام‌های وصل‌شده به فوتبال جدا می‌کند. مایلی، با فوتبال زندگی کرده. در این فضا نفس کشیده و دوست ندارد روند آلوده‌شدن این ورزش به تصمیم‌های تند سیاسی را تماشا کند. او برای دفاع از دو ستاره ایرانی پانیونیوس، به جلسات عمومی سازمان ملل اشاره کرده و به ناگزیرشدن نماینده‌های ایران از حضور در جلسه‌هایی که نمایندگان رژیم صهیونیستی هم در آن حضور دارند. فرزندان ایران، عبارتی است که مایلی برای احسان و مسعود به کار می‌برد تا شاید فضا را در اطراف این دو مهره مهم خط هافبک تیم ملی تلطیف کند. او روی نکته‌ای دست گذاشته که تقریبا از دید همه پنهان مانده بود و راهکار هوشمندانه‌ای برای جلوگیری از آسیب دیدن دو فوتبالیست ایرانی انتخاب کرده. سرمربی فصل گذشته ملوان، بزرگ‌ترین غافلگیری این روزهای فوتبال ایران را رقم زده و بعد از سال‌ها تکیه به نفرت و دعوا، برای یک بار هم که شده وجه دیگری از کاراکترش را عیان کرده.

مرور همین چند جمله از مایلی، «ای‌کاش»‌‌ها و «اگر»‌های فراوانی را در ذهن علاقه‌مندان به فوتبال ایجاد می‌کند. چه می‌شد اگر او به جای خلق و خوی تند ابدی‌اش، همیشه به همین نرمی با ماجراهای مختلف برخورد می‌کرد و شانس سرمربیگری در پرسپولیس را از دست نمی‌داد؟‌ چه می‌شد اگر او فروردین ماه ۸۸ در زمان انتخاب‌شدن به عنوان سرمربی جدید تیم ملی، آن بیانیه‌ها را منتشر نمی‌کرد و با کار کردن روی روح و روان بازیکنان، ایران را به جام جهانی ۲۰۱۰ می‌برد؟‌ چه می‌شد اگر او به جای یک عمر حساس‌شدن روی ابرو و مدل لباس بازیکنان، تمرکزش را به فوتبال اختصاص می‌داد و فقط معادله‌های فنی را جدی می‌گرفت؟‌ چه می‌شد اگر او با درگیری‌های روزانه، شانس بازگرداندن ملوان به لیگ برتر را تباه نمی‌کرد؟‌

کارنامه محمد مایلی کهن، پر است از موضع‌گیری‌هایی که ضروری نبودند. که لازم نبودند. که کاش نبودند. در این موضع‌گیری‌ آخر اما، او شبیه مایلی‌کهنی که می‌شناسیم نیست. این بار استثنائا دوست‌اش داریم. برای همین چند خط. برای همین چند دقیقه.