این بازیکنان نا‌ آماده، این منصوریان تعارفی

ایران ورزشی: بازکردن گره استقلال چندان سخت نیست. کافی است منصوریان تعارف را کنار گذاشته و بازیکنانی که از نظر فنی برای تیمش کارآمد نبوده‌اند را از ترکیب اصلی کنار بگذارد. استقلالی که اکنون در رتبه پانزدهم جدول قرار گرفته محصول بازی گرفتن از بازیکنان نا آماده است؛ مردانی که شاید منصوریان گول ظاهر، نام و عقبه‌شان را خورده است.

موفقیت در فوتبال امروز دنیا اما با این سیاق به دست نمی‌آید و آن گروه از مربیان به کامیابی می‌رسند که تیم را با بازیکنان با انگیزه و آماده آرایش کنند.

در استقلال امروز مردانی همچون منتظری، جباری و حتی مهدی رحمتی را فاقد آمادگی می‌بینیم. بازیکنانی که پیش‌ترها استقلال را به فتوحاتی رسانده بودند که شاید هم سرمربی استقلال هنوز خیال می‌کند تیمش می‌تواند به واسطه هنر این مردان به جایگاه رفیعی در لیگ برسد، که البته این افکار با واقعیت همخوانی ندارد و او باید این حقیقت تلخ را دریابد که نمی‌تواند با این نام‌ها از چالش بیرون بیاید.

فقدان انگیزه نیز یکی دیگر از عمده مشکلات استقلال است و صرفا نباید به این نام‌ها اشاره داشت.

حسن بیت سعید در استقلال امروز بدل به بازیکنی بیکار و بی اثر شده، در حالی که همین بازیکن فصل پیش یک تنه بخش اعظمی از بار استقلال خوزستان را به دوش می‌کشید. حال چه می‌شود که بیت سعید بعد از سه، چهار ماه در استقلال بدل به یک بیکاره محض می‌شود را باید در شیوه تمرینات و مسائل روانی جست‌وجو کرد.

بی شک در استقلال کار روانی و انگیزه‌سازی نیز به خوبی انجام نشده که بازیکنانی همچون بیت‌سعید حتی قادر به ارائه نیمی از توانایی‌های فنی فصل پیش خود هم نیستند. داریوش شجاعیان که با رقمی اعجاب‌انگیز به استقلال آمد نیز در استقلال به مهره‌ای گیج و سردرگم بدل شده است.

عملکرد این شجاعیان نیز می‌تواند نتیجه تمرین‌های ناقص و نقص‌های روحی و روانی باشد. از امید نورافکن نیز چیزی نمی‌بینیم. بازیکنی که فصل پیش با آن جسارت و آمادگی‌اش چشم‌ها را گرد می‌کرد. آیا علیرضا منصوریان از خود پرسیده است که با نورافکن چه کرده که فرسنگ‌ها با آن امید آماده و پرانگیزه فاصله گرفته است؟

منصوریان برای ساختن تیم مورد نظر فقط یک راه پیش رو دارد؛ حل همه این مسائل. حتی باید افکار، ایده‌ها و تمایلات خود را از نو بسازد. او در درجه نخست باید به فکر آتیه کاری‌اش در استقلال باشد نه اعتبار بازیکنان تمام شده‌ای که با بازگشت به استقلال تنها در پی احیای خود بوده‌اند. منصوریان باید خودش را در اولویت قرار دهد. او سرمربی استقلال است؛ یعنی اول شخص و اول تصمیم گیرنده این باشگاه در حوزه فنی که باید پاسخگوی نتایج باشد. فردا اگر استقلال در باتلاق بیشتر فرو برود باز هم منصوریان است که سیبل انتقاد می‌شود، نه جباری، نه منتظری، نه حتی رحمتی و شجاعیان و نورافکن و بیت سعید. درست مانند همین ایام که می‌بینیم به رغم ضعف‌های مشهودی که درشیوه بازی برخی بازیکنان وجود دارد اما تیر انتقاد‌ها پی‌درپی به او می‌خورد. سرمربی استقلال به واقع اگر به دنبال توفیقی دوباره با این تیم است باید ضرورت را جایگزین اجبارکند. این رمز موفقیت استقلال منصوریان است. انتخاب ضرورت‌ها به جای اجبار. کنار زدن تعارف‌ها و انتخاب‌هایی برخاسته از
آینده نگری.