کارلوس کی‌روش و نقش و نگار آینده

ایران ورزشی: سرمربی ایران اگر اطمینان کامل پیدا کند که تیم ملی بدون مهره‌های میانسال خود نیز به حداکثر سقف و سطح مورد نظرش خواهد رسید، آنها را هم خط خواهد زد بخصوص که نسل دوم از طبقه میانسالان تیم ملی که پیش‌تر هم نام‌شان آمد به جمع پرتجربه‌ها پیوسته‌اند و می‌توانند بار تیم ملی را در روزهای سخت به دوش بکشند.

یک ویژگی مهم تیم ملی فوتبال ایران طی تساوی بدون گل هفته گذشته‌اش برابر کره جنوبی جوانی محسوس ترکیب آن بود. درست است که وحید امیری، رضا قوچان‌نژاد، اشکان دژاگه و احسان حاجی‌صفی جملگی در مرز ۳۰ سال سن قرار دارند اما سایر نفرات تشکیل دهنده ترکیب تیم ملی در آن روز خاص همگی سن کمتر دارند و تیم ملی در روزی که تک مهره‌های مسن و پخته سال‌های اخیرش شامل مدافعان میانی «بارها ثابت» خود متشکل از منتظری و حسینی و همچنین آندو تیموریان را (که یک سال است دعوت نمی‌شود) در اختیار نداشت، نشانی از لغزش را در کارش بروز نداد و استوار و مسلط و مهمتر از همه اینکه صاحب قوه تفکر لازم نشان داد که عنصر آخر (تعقل) معمولا فقط از تیم‌های مسن‌تر ساطع می‌شود.

هویت قوی و خودباوری

شاید عنوان گردد که همین عنصر جوانی و کم‌تجربگی سبب شد سعید عزت‌اللهی با آن لگد آشکار به سر بازیکن کره جنوبی از زمین اخراج گردد و تیم ایران را در فشاری فزون‌تر از پیش در 35 دقیقه آخر مسابقه قرار بدهد اما باید پذیرفت که تیم ایران به درجه‌ای از هویت قوی و خودباوری رسیده که حتی بدون نمادهای تجربه و پختگی سال‌های اخیرش هم می‌تواند کارساز ظاهر شود و کارش را از پیش ببرد و در شرایطی بسیار سخت مثل سئول هم کم نیاورد. با حساب و کتاب بازی کردن تیم ملی در تمامی مسابقاتش و پرهیز از عجله و شتاب مفرط و هوشیاری و دقت در اجرای ضد حملات حتی در روزهایی که برخی عناصر کلیدی ما غایب بوده‌اند، نشان می‌دهد که صرفنظر از عناصر و نام‌ها و شهرت‌ها، روی عوامل اجرای این روش‌ها کار و تلاش صورت پذیرفته و این امور در تیم ملی نهادینه شده است.

آنها حذف نشده‌اند اما...

البته تجربه فاکتوری بسیار مهم در هر تیمی است و هر جا که کار گره می‌خورد این نفرات پخته‌اند که معمولا گره‌گشایی می‌کنند اما تیم ایران بر اثر استمرار در اجرای روش‌های دلخواهش به پختگی و مهارتی رسیده است که می‌تواند در موقعیت‌های سخت گلیم خود را از آب بیرون بکشد. کارلوس کی‌روش تاکید کرده است که بیرون ماندن پخته‌هایی مثل تیموریان، حیدری و منتظری از ترکیب تیم ملی طی دیدارهای اخیر لزوما به معنای حذف دایمی آنها نیست و این شامل شجاعی هم می‌شود و ابقای نام آنها را در میان ۳۷ نفری که هنوز در فهرست ذهنی وی هستند، مورد تاکید قرار داده است اما بعید است تمامی این نفرات در فهرست ۲۳ نفره‌ای جا داشته باشند که وی ۹ ماه بعد به مرحله نهایی جام جهانی بیست و یکم خواهد برد و او می‌خواسته است (و می‌خواهد) که هر گزینه‌ و راهی را در ارتباط با این دیدارهای مهم پیش‌روی خود باز نگه دارد و از هیچ عنصر و مهره و حسن و امتیازی بی‌بهره نماند و تا تشکیل و اعلام ترکیب و فهرست پایانی همه افراد و اعضای تیم ملی را بین نفرات موجود ببیند.

برای روزهای سخت

سرمربی ایران اگر اطمینان کامل پیدا کند که تیم ملی بدون مهره‌های میانسال خود نیز به حداکثر سقف و سطح مورد نظرش خواهد رسید، آنها را هم خط خواهد زد بخصوص که نسل دوم از طبقه میانسالان تیم ملی که پیشتر هم نام‌شان آمد به جمع پرتجربه‌ها پیوسته‌اند و می‌توانند بار تیم ملی را در روزهای سخت به دوش بکشند.

نوع نگرش به جام‌های بعدی

آیا این بدان معنا است که کی‌روش و دستیارانش به این باور رسیده‌اند که تیم ملی هر چه جوان‌تر، بهتر؟ شاید او به خاطر ملاحظات ویژه مرتبط با جام جهانی و بسیار مهم بودن نقش و نگار و رنگ تجربه در آن میدان، از تعیین ترکیبی مانند آرایش دیدار بی‌تاثیر پنج‌شنبه گذشته مقابل کره در آوردگاه روسیه پرهیز کند و آنجا هر چه بیشتر با مسن‌ترها تیمش را به حرکت درآورد اما راه ما برای جام‌های بعدی با نسل جوان‌تر سپری خواهد شد و اولین میدان در نظر گرفته شده برای این فرآیند، جام ملت‌های آسیایی ۲۰۱۹ در خاک امارات است. عرصه‌ای که تیم ملی این فرصت را دارد که ثابت کند آینده‌اش فقط با جوان‌ترها پیوند خورده و نیازی به مسن‌گرایی مفرط به بهانه احتیاط و برخورد حسابگرانه با مسائل موجود نیست، بخصوص که جوان‌هایی چون آزمون، جهانبخش، انصاری، محمدی، کریمی، پورعلی گنجی، بیرانوند، انصاری‌فرد و طارمی به سبب کثرت دیدارهای بین‌المللی‌شان طی سال‌های اخیر جوانان توانا و با نشاطی شده‌اند که به رغم سن کم تجربه مردان سرد و گرم چشیده را دارند.