چرا افتخاری تازه ياد اولتيماتوم افتاد؟
تيم‌هاي ليگ برتري يكي پس از ديگري مثل برگ خزان از درخت جام‌حذفي جدا مي‌شوند و برابر يكه‌تازي دسته اولي‌ها سر تعظيم فرود مي‌آورند.
خبر ورزشی: تيم‌هاي ليگ برتري يكي پس از ديگري مثل برگ خزان از درخت جام‌حذفي جدا مي‌شوند و برابر يكه‌تازي دسته اولي‌ها سر تعظيم فرود مي‌آورند. اين همه شگفتي يك جور‌هايي قابل پذيرش نيست. گويا تيم‌ها دل خوشي از جام‌حذفي ندارند، به‌گونه‌اي كه انتحاري بازي مي‌كنند، اين شگفتي‌ها مي‌توانست با حذف استقلال تكميل شود كه دروازه‌بان سيرجاني‌ها در چند دقيقه به پايان به داد آبي‌پوشان پايتخت رسيد و با خوردن يك گل بچگانه كمك كرد تا منصوريان يك مرحله از اولتيماتوم را با خوش‌اقبالي رد كند.
اين نتيجه باعث شد تا بالاخره صداي مديرعامل استقلال را هم بشنويم و متوجه شويم كه او مي‌خواهد با اتكا بر همين برد ناپلئوني يك رفتار تكراري از خود نشان دهد و بگويد ما نبوديم كه گفتيم منصوريان دو بازي وقت دارد، بلكه اين ماجرا به فردي به اسم زماني مربوط است و هيئت‌مديره نقشي در آن موضع‌‌گيري نداشت! عجيب آن كه كسي نبود كه از ايشان بپرسد چرا در آن مقطع با وجود آن همه قيل و قال مدير واكنشي از خود نشان نداديد؟
از همين جا‌ها و اين حرف‌و‌حديث‌ها مي‌شود به بخش عمده‌اي از مشكلات استقلال پي برد و متوجه شد كه اين تيم چگونه اداره مي‌شود، نكته ديگر اينكه سرمربي تيم از چند هفته جلوتر وقتي تحت فشار بود به هواداران اعلام كرد در جام‌حذفي از دروازه‌بان دوم خود استفاده مي‌كند و با اتخاذ چنين تصميمي به شكل تلويحي عملكرد كاپيتان تيمش را زير سؤال برد اما در آستانه رويارويي با گل‌گهر ناگهان در بر همان پاشنه چرخيد و باز اراده كاپيتان بر اراده سرمربي چربيد و همين امر موجب دلخوري شد تا بخش ديگري از نارسايي‌ها را بيشتر لمس كنيم. البته مديرعامل معتقد است با همين پيروزي ضعيف و مشكوك به خطا روي گل دوم مي‌شود به فردا‌هاي روشن رسيد، غافل از اينكه، براي طي كردن ارتفاع اين فاصله به وجود آمده بايد موتور جت داشت نه اين نمايشي كه ما در سيرجان ديديم.
نظر کاربران
نویسنده لونگی
افتخاری حیا کن
اگر حرف نزدی می گویند لالی....
مدیر محبوب ما حاج علی فتح الله
نویسنده عزیز،جون من...میگم جون من،چطوری به این نکته پی بردی که «اراده کاپیتان بر اراده سرمربی چربید»
ینی خدایی دست همه رو از پشت دوقبضه بستی هااا.
فک کنم تو مدرسه نیمکت آخر می نشستی و همش دعوا راه مینداختی...خیلی راحت هم بوده ها....مکنونات قلبی همه رو از دم از بر بودی و میدونستی کی ،چی تو دلش میگذره و اونو به ذینفع منتقل کرده و دعوا شروع میشد و دِ بزن دِ....
رضاخان بزرگتر! :-)