جای خالیِ پرسپولیس مقابل تیم‌های دفاعی

وبسایت نود: چرا پرسپولیس مقابل پیکان به بن‌بست خورد؟ البته این سوال اصلی بازی نیست. سوال اصلی شاید این باشد که چرا پرسپولیس نتوانست از این بن‌بست خارج شود.

برانکو در نیمه دوم از تمام مهره‌های هجومی‌اش استفاده کرد اما در نهایت نتوانست حتی یک گل‌خورده را هم جبران کرده وبا امتیاز از میدان خارج شود. بدون شک کسی از برانکو انتظار ندارد در هیچ دیداری شکست نخورد. از خستگی بازیکنان و فشردگی بازی‌های پرسپولیس هم نمی‌شود گذشت اما شکست پرسپولیس باعث می‌شود تا بعضی از کمبودهای این تیم به چشم بیاید. مجید جلالی با سبک بازی تیمش، این سوال را مطرح کرد که پرسپولیس مقابل تیمی دفاعی که با چند لایه دفاع کرده و راه‌نفوذ را از عمق بسته چه راهکاری برای نجات دارد؟ جواب عملی برانکو به این سوال یک کلمه بود: هیچ.

پرسپولیس با حضور تمام بازیکنان هجومی و طراحش دست به هر کاری زد تا راهی از عمق دفاع حریف پیدا کند و نتوانست و بعد از این به به بن‌بست خورد هیچ پلن دومی برای خروج از بن‌بست نداشت. در این جور مواقع معمولا پلن دوم یک مربی روی آوردن به بازی هوایی و استفاده از سانترهایی است که مدافعان و هافبک‌های کناری روی دروازه حریف می‌فرستند تا شاید از این طریق بتوانند قفل دروازه را بشکنند.

مشکل پرسپولیس شاید همین باشد. برانکو بازیکنی را ندارد که بتواند با سانترهای تماشایی مسیر بازی را عوض کند. استناد به بازی‌های آسیایی که آمار دقیق‌تری دارد این مساله را به خوبی نشان می‌دهد. پرسپولیس در بازی مقابل الاهلی فقط یک سانتر سالم داشت. این تیم در دو بازی قبلی مقابل الاهلی در دور رفت و لخویای برگشت حتی یک سانتر سالم هم نداشته است. تنها سانتر سالم این تیم را وحید امیری انجام داده است.

در بازی‌های داخلی هم اوضاع پرسپولیس به همین منوال است. این تیم یا سانتر نمی‌کند یا سانترهایش ناموفق است، مانند بازی مقابل پیکان. بازیکنی که توانایی سانتر کردن داشته باشد در پرسپولیس نبود به همین دلیل این تیم به حمله از عمق بی‌فایده ادامه داد.

پرسپولیس در دو فصل گذشته یکی از تیم‌های سرزن لیگ بوده است. این تیم دو فصل پیش از ۵۰ گل، ۱۶ گل خود را با سر زد یعنی حدود ۳۳ درصد. پرسپولیس لیگ پانزدهم، سرزن‌ترین تیم لیگ بود و بیشترین گل را با ضربه داشت. با کمرنگ شدن حضور رامین رضاییان در فصل گذشته این آمار به ۱۳ گل از ۴۶ گل رسید یعنی حدود ۲۸ درصد. این فصل اما پرسپولیس تنها یک گل با سر زده است که آن هم از روی ضربه کرنر بدست آمد. یک گل از یازده گل یعنی کمتر از ۱۰درصد. بعد از جدایی رامین رضاییان اگرچه بازیکنانی مانند صادق محرمی و حسین ماهینی به خوبی جای او را در تیم پرکردند اما بازیکنی نتوانسته جای خالی سانترهای بی‌عیب و نقص این بازیکن را پرکند و پرسپولیس از پلن دومش در بازی‌هایی که به بن‌بست می‌خورد محروم شده است.