همه قدوس‌ها را در آغوش بگیریم

آی‌اسپورت: سبک زندگی رسمی، تا دو دهه پیش، هیچ نوع زندگی دیگری را نمی‌پذیرفت. برای کار دولتی، برای وام گرفتن، برای راه افتادن کاری اداری، حتی برای یک زندگی معمولی بدون درگیری‌های زیاده از حد باید این سبک زندگی رسمی پذیرفته می‌شد. کسانی بودند که نمی‌توانستند این نوع زندگی را بپذیرند و همین نپذیرفتن هم آن‌ها را محروم می‌کرد و هم ایران را از توانایی‌های آدم‌هایی که شکل دیگری زندگی می‌کردند.

سال‌ها از شور اولیه مبلغان آن نوع زندگی رسمی گذشته است و همه از جمله همان مبلغان دیدگاه‌هایشان را تعدیل کرده‌اند. تساهل بیشتر شده است و البته راه زیادی هنوز باقی مانده.

ستاره‌های فوتبالی دوملیتی تیم ملی بخشی از همان‌هایی هستند که فرصت ایرانی ماندن را پیدا کرده‌اند و حضورشان در تیم ملی کمک زیادی هم به موفقیت‌های ایران کرده است. از فریدون زندی تا حتی کمتر بازی کرده‌هایی مثل امید نظری و دانیال داوری و حالا اشکان دژآگه و رضا قوچان‌نژاد برای تیم ملی ایران عرق ریخته‌اند و تلاش کرده‌اند. حالا هم سامان قدوس قرار است برای تیم ملی ایران بازی کند. اگر درباره بازیکنان دوملیتی دیگر ایران تصور درست یا نادرستی وجود داشت که آن‌ها انتخاب دیگری نداشته‌اند درباره قدوس دیگر این تصور هم وجود ندارد. بازیکنی که خودش می‌داند همه زندگی فعلی‌اش را مدیون سوئد است امروز تیم ملی ایران را برای بازی انتخاب کرد. او ایرانی است و با انتخابش ثابت کرده است که ایرانی بودن را در قلب‌اش پذیرفته است و این چیزی نیست که بشود کسب کرد یا از کسی گرفت. یا حتی از قلب کسی در آورد.

کم هستند آدم‌هایی شبیه به سامان قدوس یا اشکان دژآگه با سبک زندگی کاملا مغایر با زندگی رسمی؟ حضور بازیکنانی شبیه به آن‌ها در تیم ملی می‌تواند نقطه عطفی نمادین باشد برای پذیرفتن ایرانی‌هایی که صرفا طور دیگری زندگی می‌کنند. ایرانی‌هایی که ایرانی بودن را در قلبشان دارند و در بزنگاه‌ها آن را نشان می‌دهند، درست همان‌طور که قدوس نشان داد. دوست ندارید قدوس یا هر کسی مثل او را در آغوش بگیرید؟