ادای دین فوتبال به مصر؛ سر بزنگاه

آی اسپورت: لحظه‌ای که باکاری گاساما گامبیایی بر سوت پایان بازی می‌دمد همان ثانیه‌هایی است که تا انتهای زندگی به قلبِ اجتماع و فرهنگ مردم مصر خواهد چسبید؛ صحنه‌هایی آشنا که پیش‌تر خودِ ما با ساندرو پل مجارستانی تجربه کرده‌ایم و بعد از آن شور و هیاهوی خیابانی مردم را. اما در این هیاهو چیزی هست که قصه ما و آنها را از هم جدا می‌کند.

اگر جنگ و انقلاب وجه تشابه ما باشد اما تمایز در انگیزه بازیکنانی است که سال‌ها در گیر و دار کشمکش‌های داخلی و در اسارت بازی سیاست، تنها به ساق‌های مصمم‌شان در چمن‌های خالی از هوادار امید بستند تا در سکوتِ محضِ فوتبال و ورزش برای آینده پیام آور شادی باشند. پیامِ هشتم اکتبر دو هزار و هفده فوتبالی‌های مصر برای مردم همان چیزیست که بیست و هفت سال برای مخابره شدنش گوشها را به انتظار، محتاجِ امواج رادیو و تلویزیون کرده بود؛
آنها در روزهایی که فریاد زنده و باد و مرده باد گوشِ خیابان‌های قاهره را کر می‌کرد، یتیمانه برابر الجزایر تن به شکستی سخت دادند تا فرصت برای رسیدن یکی از بهترین تیم‌های مصر در تاریخ چندین و چند ساله غیبت آنها از جام جهانی از دست برود، کمی آن طرف‌تر از قضا اما مردم بی‌اعتنا به مستطیل سبز، جنگِ مبارک و مرسی را در کفِ خیابان آنقدر جدی به نظاره نشسته بودند که انگار ذهنِ آنها خاطره شادی‌های خیابانی پس از پنالتی عبدالغنی به یکی از جذاب ترین هلندهای تاریخ در جام سال نود را پاک شده می‌دید.

حالا اما قصه جور دیگری نوشته خواهد شد، لذتِ صعود به جامِ جهانی اگر کمتر از رهایی از استبداد سیاسی برای مردمِ مصر نباشد قطعاً بیشتر خواهد بود؛ لحظه‌هایی که محمد صلاح می‌رود تا پشتِ توپِ خوشبختی ضربه پنالتی را بزند، گزارشگر مصری به خدای مسلمانان توسل می‌کند و فریادهای "یا رب" و "بسم الله الرحمن الرحیم" او کافیست تا درک کنیم آنها جای یکی مثلِ خودشان را در بزرگترین آوردگاهِ فوتبال خالی می‌دیدند و حالا این صبر نتیجه بخش بوده، پرچمِ قرمز و سفید و مشکی مصر در یکی از هشت گروهِ جام جهانی خودنمایی خواهد کرد و البته چه خوب که فوتبال درست سر بزنگاه دِینش را به مصر ادا خواهد کرد. آنها دوست داشتنی هستند، محبوب‌تر از هر شگفتی سازِ جام جهانی فوتبال و البته در وصفِ آشنایی با آنها هم باید گفت، نیازی به معرفی ندارند.