فرار از هتل با گره زدن ملحفه!

روزنامه جوان: شب زنده‌داري فوتباليست‌ها؛ پديده‌اي غيراخلاقي که هرچند وقت يک‌بار دامن يکي از باشگاه‌ها را مي‌گيرد، آخرين آن هم ماجراي خوشگذراني و شب زنده‌داري چهار بازيکن پرسپوليس در شب قبل از بازي مهم اين تيم مقابل الهلال در نيمه‌نهايي ليگ قهرمانان آسيا بود، ماجرايي که مسئولان باشگاه پرسپوليس به جاي برخورد با اين بازيکنان در رسانه‌ها سعي در تکذيب آن داشتند. اين حاشيه‌ها سبب شد تا پرسپوليس در عين ناباوري بازي را با چهار گل واگذار کند. جلال طالبي که خود قرباني شب زنده‌داري بازيکنانش در دوران حضور در تيم ملي فوتبال بوده است، ديروز در گفت‌وگو با يکي از خبرگزاري‌ها زواياي بيشتري از يکي از جنجالي‌ترين شب زنده‌داري‌هاي چند بازيکن تيم ملي را که در جريان رقابت‌هاي جام ملت‌هاي ۲۰۰۰ لبنان رخ داد، افشا کرد. اتفاقي که با ريشه‌يابي علل و دلايل آن مسئولان و مربيان امروز فوتبال ايران بايد از آن درس بگيرند و به دنبال ريشه‌کن کردن اتفاقات غيراخلاقي در سطح باشگاهي و ملي باشند.

برخي شرف و تعهد را فراموش کرده‌اند

اما ماجرا چه بود؛ پس از جام جهاني ۹۸، تيم ملي فوتبال کشورمان با ابقاي جلال طالبي که پيش از جام جهاني جانشين ايويچ شده بود، مهياي حضور در جام ملت‌هاي ۲۰۰۰ لبنان مي‌شد و با توجه به درخشش در جام جهاني فرانسه و عنوان سومي در جام ملت‌هاي ۹۶، انتظارات از شاگردان جلال طالبي بالا رفته بود. با اين حال تيم ملي فوتبال کشورمان با طالبي در لبنان تنها توانست تا مرحله يک‌چهارم نهايي بالا بيايد و در اين مرحله با شکست مقابل کره‌جنوبي از دور مسابقات حذف شد. شب زنده‌داري برخي بازيکنان تيم ملي در کنار ساحل بيروت در شب بازي‌هاي ايران يکي از حاشيه‌هاي جنجالي تيم ملي در لبنان بود، مسئله‌اي که با گذشت ۱۷ سال از آن همچنان به عنوان يکي از نقاط تاريک فوتبال ايران ياد مي‌شود.

جلال طالبي در گفت‌وگويي که سال ۹۴ با خبرآنلاين داشت در اين باره گفته بود: «در جام ملت‌هاي لبنان شبي بود که چند بازيکن از اتاق خود فرار کردند و از پنجره اتاق به پارکينگ و از آنجا هم لب ساحل رفتند. متأسفانه ما در آن لحظه اين موضوع را متوجه نشديم و بعداً فهميديم، ولي من يک چيز جالب درباره همين مسائل بگويم. يادم هست بازيکن ۲۲ ساله‌ای که در تيم پرويز دهداري حضور داشت، در مصاحبه‌اي گفته بود تازه از وقتي به تيم ملي رسيده، فهميده بايد به بزرگ‌ترش احترام بگذارد. يعني اين بازيکن در ۲۲ سال زندگي‌اش نفهميده بود که بايد به بزرگ‌ترها احترام گذاشت! متأسفانه ما در فوتبالمان مشکل اخلاقي داريم و اين مي‌شود که بازيکن ملي‌پوش هم در آن سن و سال نمي‌داند نبايد شب از اتاقش خارج شود.»

طالبي ديروز هم در گفت‌وگو با ايسنا، جزئيات تکان‌دهنده‌اي از اتفاقاتي را که در لبنان رخ داده بود، مطرح کرد: «شب مي‌آمدم لابي هتل، مي‌ديدم برخي از بازيکنان به دنبال مسائل ديگري هستند و به جاي استراحت به سر و وضع خود مي‌رسيدند. به موهايشان ژل مي‌زدند. مي‌رفتم بالا و نيم ساعت بعد مي‌آمدم، مي‌ديدم دو نفر ديگر در لابي نشسته‌اند. مأموران حراست هم که کنار تيم بودند، شب‌ها بيرون بودند و دير به هتل مي‌آمدند. به آنها مي‌گفتم کجا بوديد؟ مي‌گفتند رفتيم سراغ بازيکنان که در خيابان بازيکني نباشد!»

او در ادامه افشا کرده که ملي‌پوشان بعد از شب زنده‌داري راه هتل را هم فراموش کرده بودند: «بعد از تساوي با تايلند، يکي از خبرنگاران اماراتي گفت که چند نفر از بازيکنان ايران، ساعت ۴ صبح به اشتباه به هتل خبرنگاران آمده بودند و پولي براي برگشتن به هتل هم نداشتند كه ما براي آنها تاکسي گرفتيم. من که دستم را بو نکرده بودم و همان بازيکنان را در بازي با تايلند در ترکيب گذاشتم. نمي‌دانستم که آنها استراحت نکرده‌اند.» در پايان هم طالبي اشاره کرده که سرمربي در اين اتفاقات بي‌تقصير است و اين بازيکن است كه بايد متعهد باشد: «همه اين اتفاقات این‌گونه القا می‌کند که من بي‌لياقت هستم. بازيکني از من مي‌خواست براي خريد به او اجازه خروج از هتل بدهم و من هم چون بازي نداشتيم به او اجازه مي‌دادم، اما نمي‌دانم که او به خريد مي‌رفت يا نه. اينجا بحث شرف و جوانمردي آن بازيکن در ميان است. او به ملت و مملکت خود تعهدي داشت. مي‌گويند تو بايد پاسبان مي‌شدي، اما اگر من پاسبان هم مي‌شدم، تنها مي‌توانستم به دنبال دو، سه نفر بروم، نه ۲۲ نفر.»

فرار از هتل با گره زدن ملحفه!

علي دايي سال‌ها بعد با تأييد اين اتفاق از سيگار کشيدن برخي بازيکنان در لب ساحل در جريان جام ملت‌هاي لبنان پرده برداشت. خداداد عزيزي هم اسفند ۹۲ در گفت‌وگويي با جام جم با تأييد اين اتفاق، در اين باره گفته بود: «ما براي جام‌ملت‌ها سال ۲۰۰۰رفتيم لبنان، ساعت ۴ صبح بازيکنانمان در سواحل مديترانه در حال سيگار کشيدن و مک‌دونالد خوردن بودند. يک تعدادشان هم داشتند توي لابي پيانو مي‌زدند و مي‌رقصيدند. کاري نداشت که لباس‌شان را از پنجره مي‌انداختند بيرون و خيلي طبيعي با لباس گرم مي‌آمدند توي لابي و مي‌گفتند: «بريم يک قدمي بزنيم» و مي‌رفتند لباس‌شان را از پشت هتل برمي‌داشتند و تا صبح به تفريح و عشق و حال مي‌پرداختند! هر کسي براي فرار از هتل يک ابداعي داشت. دوراني که ملحفه‌هاي هتل را به هم گره مي‌زدند تا مثل طناب از اتاق پايين بيندازند و فرار کنند، زمان حشمت‌خان مهاجراني بود. بچه‌هاي ما همه مبدع شيوه‌هاي نوين تخلف بودند، الان هم حتماً راه‌هاي بهتري براي اين کار کشف شده است!»

عزيزي تأکيد کرده که چند بار اين مسئله را به مسئولان هشدار داده بود، اما آنها گفته‌اند اين مسائل ارتباطي به او ندارد: «بارها اين مسئله را تذکر دادم، اما مي‌گفتند: «مگه ما نگهبانيم؟» نگهبان نيستيد، اما بايد آمار بازيکن را داشته باشيد، حداقل اگر مي‌دانيد شب درست و حسابي نخوابيده، فردا بازي‌اش ندهيد.»