حقيقت چيز ديگري است نه رنكينگ فيفا!

روزنامه جوان: «فكر نمي‌كنم رنكينگ فيفا تنها علاقه‌مندي ما باشد. فيفا واقعيت‌ها را منعكس نمي‌كند و شرايط تيم را به صورت موقتي بررسي مي‌كند، رنكينگ بيشتر جنبه سرگرمي دارد. اين مهم نيست كه بالاتر از حريف باشي. به نظرم بايد فوتبال آسيا از اروپا بياموزد.»
اين قسمتي از حرف‌هاي كارلوس كرش، سرمربي تيم ملي فوتبال كشورمان در نشست خبري پيش از بازي شب گذشته مقابل روسيه بود. اظهارنظري مهم كه بايد به شدت مورد توجه مسئولان فوتبال به ويژه آقاي رئيس فدراسيون قرار گيرد.

حرف‌هاي كرش در روزهايي رسانه‌اي مي‌شود كه همين يكي، دو روز پيش مهدي تاج در نشست خبري با استناد به همين رنكينگ و حضور تيم ملي فوتبال كشورمان در پنج جام جهاني، ايران را قوي‌ترين تيم دنيا قلمداد كرد. البته جداي از اظهارنظر صريح كرش در خصوص رنكينگ فيفا، سال‌هاست كه فوتبال ايران ذهن و فكر خود را معطوف اين رنكينگ كرده و با صعود و سقوط در آن خود را فريب مي‌دهد.

حقيقت اين است كه اگر كشوري هم در بالاي جدول فيفا قرار دارد اين مهم تنها مربوط به چند نتيجه نيست، بلكه مربوط به شرايط كلي تيم‌هاست. بي‌ترديد تيم‌هايي كه در بالاي اين جدول قرار دارند به لحاظ زيرساختي مشكل ندارند، مربيانشان بابت داشتن يك زمين تمرين مناسب، زمين و زمان را به هم نمي‌دوزند، در حالي كه ما همچنان با اين معضلات درگير هستيم.

فوتبال ايران در شرايطي دغدغه صعود و سقوط در رنكينگ فيفا را دارد كه در رده بانوان با مشكلات عديده‌اي روبه‌روست، در حالي كه كشورهاي مطرح همين رنكينگ، تيم‌هاي بانوان بسيار قوي و مدعي دارند. آن وقت در رقابت‌هاي ليگ فوتبال بانوان اين روزها شاهد حذف و انحلال پشت سر هم تيم‌هاي مدعي و خوب هستيم. بانوان ملي‌پوش ايران هيچ برنامه‌اي براي آينده ندارند و اصلاً بعيد نيست كه در همين فدراسيون كه مدعي است بهترين تيم جهان را با استناد به رنكينگ فيفا دارد تا چند وقت ديگر تيم فوتبالي به نام فوتبال بانوان وجود نداشته باشد.

اظهارات كرش را بايد كنار حرف‌هاي تاج گذاشت تا متوجه تفاوت نگاه‌ها شد، تا متوجه شد يك حرفه‌اي همه‌فن‌حريف چگونه نگاه مي‌كند. كرش مي‌گويد آسيا بايد از فوتبال اروپا بياموزد و ما مدعي هستيم فوتبالمان برتر از همه دنياست، دليلش هم رنكينگ فيفاست و آماري كه فدراسيون ارائه مي‌دهد. در اين ميان اما حق را بايد به سرمربي تيم ملي داد، بايد از اروپايي‌ها راه و رسم فوتبال آموخت، بايد ياد گرفت كه تنها نبايد به يك تيم نگاه كرد و همه چيز را پاي آن ريخت. بايد از اروپايي‌ها بياموزيم كه نبايد دلخوش به رنكينگ فيفا بود. بايد از آنها ياد بگيريم كه علاوه بر تيم ملي بزرگسالان، تيم‌هاي ديگري هم هستند كه بايد به آنها توجه كرد. آنها به رده‌هاي سني‌شان بها مي‌دهند و فوتبال بانوانشان را درست با همان نگاهي كه به فوتبال مردانش دارند، مي‌بينند.

اين‌گونه است كه اگر در رنكينگ فيفا هم جايگاهي دارند، آن جايگاه، جايگاه واقعي آنهاست.

فوتبال ايران امروز در رده 25 فوتبال دنيا در رنكينگ فيفاست، اما آيا كمبودها، كارشكني‌ها و عدم رسيدگي‌ها اين مكان را تأييد مي‌كند؟ آيا وضعيت بغرنج فوتبال بانوان و خطر حذف و از بين رفتن آن شايسته تيم بيست و پنجم فوتبال جهان است؟ آيا وضعيت اميدها، جوانان و حتي نوجوانان اين فوتبال با اين جايگاه همخواني دارد؟ اين سؤالات واقعياتي است كه پاسخ به آنها هم فوتبال را به چالش مي‌كشد و هم رنكينگ فيفا را. حقيقت همان است كه كرش گفت؛ اين رنكينگ بيشتر جنبه سرگرمي دارد، شايد هم براي اين باشد كه تيم‌هاي كلاس‌هاي پايين‌تر به همين صعودها و سقوط‌ها در جدول دل‌خوش كنند تا قدرت‌ها‌ي فوتبال دنيا كارشان را انجام دهند. مثلاً تصور كنيد روزي فوتبال آلمان در رتبه صدم رنكينگ فيفا قرار بگيرد، آيا اين به آن معناست كه تيم‌هاي مردان و زنان اين كشور ديگر قهرمان دنيا نيستند؟ فكرش را بكنيد كه برزيل در رنكينگ فيفا سقوط كند، واقعاً اين سقوط را مي‌توان سقوط برزيل ناميد؟

فوتبال ما بيست و پنجم رنكينگ فيفاست، اما آيا اين رتبه يعني اينكه ما هيچ مشكلي در فوتبال بانوان، فوتبال رده‌هاي سني و فوتبال باشگاهي نداريم؟ اين عين خوشحالي اهالي و رؤساي فوتبال است!