انصاریان: پرسپولیس امشب ۱۱ مسی دارد

آسمان آبی: حرف‌های رئیس‌جمهوری آمریکا علیه ایران و واکنش کاربران ایرانی، بازی مرگ و زندگی پرسپولیس و الهلال، گلزنی به محمد الدعایه و الیورکان، خودکشی الویس پریسلی، همبازی شدن با فرشاد احمدزاده در مجموعه تلویزیونی شبکه یک، «برباد رفته» و صادق هدایت و امیر کبیر، سرفصل حرف‌های علی انصاریان بازیکن فراموش‌نشدنی فوتبال دیروز و هنرپیشه خوش‌ذوق امروز سینمای ایران بود. این گفت‌وگو را پیش از بازی پرسپولیس و الهلال عربستان بخوانید.

‌حتما می‌دانی پرسپولیس امشب در بازی برگشت نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان آسیا به مصاف الهلال عربستان می‌رود.

مگر می‌شود ندانم؟ نه من، همه مردم ایران می‌دانند امشب در سلطان قابوس مسقط چه خبر است. این روزها با صحبت‌های ترامپ، رئیس‌جمهوری ایالات متحده، وحدت ملی کم‌نظیری در کشورمان اتفاق افتاده و زمانی‌که کاربران سایت‌ها و شبکه‌‌های اجتماعی به حرف‌های او واکنش نشان می‌دهند، به ایرانی بودن خودم افتخار می‎‌کنم. امیدوارم امشب پرسپولیس نتیجه‌ای خیره‌کننده بگیرد تا این وحدت ملی زیباتر شود.

‌این‌که بسیار خوب است، اما پرسپولیس در دیدار رفت نتیجه ناامیدکننده‌ و عجیب و غریبی گرفت. چه اتفاقی در آن بازی افتاد؟

نه من اسمش را عجیب و غریب نمی‌گذارم. چه کسی فکرش را می‌کرد استقلال از العین امارات 6 گل بخورد؟ فوتبال همین است و با همین چیزهایش زیباست. گاهی روی اشتباهات فردی بازیکنان یک تیم چنین نتایجی رقم می‌خورد. آن شب هم الهلال از اشتباهات فردی بازیکنان ما نهایت استفاده را برد و با چهار گل به برتری رسید. امشب اما باید آن بازی را فراموش کنیم. یک 90 دقیقه تازه و دست‌نخورده. کسی چه می‌داند شاید این‌بار آن‌ها اشتباه کنند و ما نتیجه بگیریم. شعر معروفی است که می‌گوید: «نداند به جز ذات پروردگار/ که فردا چه بازی کند روزگار».

‌برای پرسپولیس شانس صعود قائل هستی؟

چرا نباشم؟ نتایج غیرمنتظره اصلا بخشی از فوتبال است. پس من ناامید نیستم و به معجزه سرخ خوش‌بینم. مگر چند ماه پیش این اتفاق برای بارسلونا نیفتاد؟ مگر در بازی رفت آن‌ها چهار گل از پاری‌سن ژرمن نخوردند. در بازی بعد چه اتفاقی افتاد؟ 6 بر یک برنده شدند و دنیا را شگفت‌زده کردند.

‌اما بارسلونا بازیکنی مانند لیونل مسی، نابغه فوتبال جهان را در ترکیب خود داشت و آن نتیجه تاحدود زیادی مرهون بازی بی‌بدیل مسی بود. ما که در پرسپولیس مسی نداریم. داریم؟

همان مسی که شما می‌گویید در بازی رفت هم حضور داشت، اما پاریسی‌ها نگذاشتند تکان بخورد! پس فوتبال در یک بازیکن خلاصه نمی‌شود. این را قبول دارم که برخی بازیکنان تأثیرگذاری زیادی در بازی دارند، اما در یک جمله باید بگویم، امشب پرسپولیس 11 مسی دارد و این تیم برانکو است که می‌تواند ستاره میدان باشد و همه چیز را تغییر دهد. فوتبال ممکن است روزی روی خوش خود را به یک تیم نشان دهد. مثل بازی رفت که این اتفاق برای الهلال افتاد، اما همان‌طور که سعودی‌ها به آن نتیجه رسیدند ما هم می‌توانیم آن را جبران کنیم.

پرسپولیس چگونه باید در بازی امشب بازی کند؟

بازی امشب، دیدار مرگ و زندگی است. بچه‌ها دیگر فرصتی برای اشتباه ندارند و باید هوشیارانه‌ترین بازی زندگی خود را به نمایش بگذارند. در وهله نخست ما نباید گل بخوریم. اگر این اتفاق بیفتد، حتی در عرض چند دقیقه خیلی اتفاقات ممکن است بیفتد و جریان بازی را تغییر دهد. آن سوی میدان عربستانی‌ها بدون استرس بازی می‌کنند و سعی دارند بازی را با تساوی دنبال کنند.

‌فکر می‌کنی غیبت مهدی طارمی در دیدار رفت تأثیر‌گذار بود؟

بیایید آن بازی و ماجرای طارمی و تیم ترکیه‌ای و همه و همه را فراموش کنیم. صحبت درباره آن مسائل چه سودی دارد؟ گره‌ای که از کار تیم باز نمی‌کند هیچ، با یادآوری آن اتفاقات روحیه بچه‌ها هم دوباره افت می‌کند. باید خوشحال باشیم حالا آن اتفاقات فراموش شده و بچه‌ها با ریکاوری خوب و نمایش معقولی که مقابل استقلال خوزستان داشتند حالا می‌توانند با خیال راحت‌تری بازی کنند. ‌

‌فرض کنیم همه اتفاق‌های خوب امشب بیفتد و پرسپولیس با چهار گل به پیروزی برسد، فکر می‌کنی در وقت اضافه و ضربات پنالتی چه اتفاقی می‌افتد؟

خب، این یک داستان دیگر است. راستش اگر در جریان بازی هم پرسپولیس به پنالتی برسد، نمی‌دانم چه اتفاقی می‌افتد. ما سال‌هاست پنالتی‌زن چیره‌دستی نداریم. به هرحال بهتر است دعا کنیم همه چیز در جریان بازی به خوبی و خوشی تمام شود.

‌حالا که صحبت از پنالتی شد، سابقه گلزنی به الهلال از روی نقطه پنالتی را هم داری.

(می‌خندد)‌ بله، از فراموش‌نشدنی‌ترین لحظات زندگی‌ام آن لحظه بود. سال 79 مقابل الهلال عربستان در ورزشگاه آزادی بازی کردیم. ابتدای بازی آن‌ها روی یک غافلگیری به گل رسیدند، اما علی کریمی، چند دقیقه بعد با فرار در عمق دفاع الهلال، مدافعان این تیم را به هم ریخت و با یک بغل پای آرام کار را مساوی کرد. نیمه دوم فشار زیادی آوردیم. یک صحنه فکر کنم رضا (جباری) از راست دفاعی آن‌ها گریخت و توپ را فرستاد روی دروازه. توپ از محمدالدعایه هم گذشت، اما عبدالله زبرماوی بلند شد و با دست توپ را از دهانه دروازه‌شان بیرون زد. داور هم بعد از صحبت با کمکش نقطه پنالتی را نشان داد.

‌ایستادی و توپ را خلاف جهت الدعایه گل کردی اما...

بله، شما انگار بهتر از من یادتان مانده (با خنده) توپ را خلاف جهت حرکت الدعایه گل کردم، اما بچه‌ها خراب کردند. قبل از ضربه دویدند تو محوطه و داور هم تکرار داد. خب، فشار بازی بالا بود، شاید من هم بودم می‌دویدم. این شد که دوباره ایستادم مقابل دروازه‌بان قرن آسیا و دوباره توپ را خلاف جهت حرکتش زدم توی گل. چند دقیقه بعد هم که حامد (کاویانپور) با گل تماشایی‌اش کارشان را یکسره کرد.

‌آن گل بهترین گلت بود؟

(کمی مکث می‌کند) خب، من دروازه بایرن مونیخ و الیور کان را هم در تهران باز کردم. خاطرت هست؟ ‌

‌بله بله، آن بازی معروف پرسپولیس و بایرن مونیخ و وداع احمدرضا عابدزاده...

خب، گل زدن در آن بازی، آن هم به بهترین دروازه‌بان جهان که دستکش طلایی دنیا را داشت، آن هم به دروازه بایرن مونیخی که آن سال بهترین تیم اروپا بود و قهرمان شد، خیلی برایم اهمیت داشت. آن بازی را 2 بر یک باختیم، اما یک شوت هم از وسط زمین زدم که داشت گل می‌شد. به هرحال فکر می‌کنم آن دیدار فراموش‌نشدنی‌ترین بازی زندگی‌ام بود. هرگلی شیرینی خود را دارد. یک گل هم به استقلال زدم.

‌و بعد از آن هم رفتید استقلال! ‌

آخ! حرفش را هم نزن که دوباره ناراحت می‌شوم! من عاشق پرسپولیس بودم و هستم. از همه پرسپولیسی‌ها معذرت می‌خواهم و از استقلالی‌ها هم متشکرم که آن سال من را حمایت کردند. آن‌ها می‌دانستند خون من قرمز است، اما پشتم ایستادند. خب 6 گل هم برای استقلال زدم.

‌و شهرآوردی که در ترکیب استقلال مقابل پرسپولیس بازی کردی، چطور بود؟

بله آن بازی و طفلکی علی نیکبخت! (‌می‌خندد)

‌چه بلایی سر نیکبخت‌ واحدی آمد؟

(سعی می‌کند جلوی خنده‌اش را بگیرد و نمی‌تواند) راستش علی از استقلال رفته بود پرسپولیس و من هم آمده بودم استقلال. نیکی که رفت تو زمین، سکوها منفجر شد، فحش بود و بد و بیراه... من آن‌جا یاد فیلم «گلادیاتور» افتادم که یکی می‌رود توی مهلکه کشته می‌شود و وحشت نفر بعدی را می‌گیرد. خیلی می‌ترسیدم. هاج و واج مانده بودم که علیرضا (منصوریان) زد پشتم: «چی شده؟» گفتم «علی من نمی‌آیم!» دستم را گرفت گفت «بیا بریم مرد!» چیزی نمی‌شود. من آخرین نفری بودم که پله‌ها را با ترس و لرز بالا آمدم، اما وقتی به زمین رسیدم، جای این‌که استقلالی‌ها تشویقم کنند، پرسپولیسی‌ها یکپارچه برایم کف زدند! آن‌ها با این کارشان نابودم کردند! فکر می‌کنم تنها بازیکنی بودم که در شهرآورد فحش نخوردم.

‌ولی آن بازی داشتی به پرسپولیس گل می‌زدی؟

باور می‌کنی 45 دقیقه فکر می‌کردم باید بروم سمت دروازه استقلال! گیج گیج بودم! 90دقیقه که تمام شد خدا را شکر کردم.

‌خب، تو که این‌همه عشق به پرسپولیس داشتی، چرا رفتی استقلال؟ ‌

مگر الویس پریسلی، بهترین خواننده جهان با آن همه طرفدار، با آن تیپی که داشت خودکشی نکرد؟ چه کمبودی داشت؟ من هم مثل او خودکشی کردم (‌با هم می‌خندیم).

‌اگر تاریخ به عقب برگردد... هرگز به استقلال نمی‌روم. هرگز! ‌

‌حالا چه شد که از مستطیل سبز به پرده نقره‌‌ای رسیدی؟

خب من با رضا عطاران و مهران غفوریان دوستی نزدیکی داشتم و دارم. یک بار برایشان در زیر «آسمان یک شهر» بازی کردم. یک‌بار دیگر هم مهران قسمتی از آن مجموعه را به بازی استقلال و پرسپولیس اختصاص داد که من و علی نیکبخت چند روز قبل از شهرآورد رفتیم و بازی کردیم، اما پس از آن، آن‌قدر علی را در بازی استقلال و پرسپولیس زدم که از زمین اخراج شدم و مردم فهمیدند دوستی ما الکی بود!

‌حالا مدت‌هاست نقش‌های جدی بازی می‌کنی، برخلاف پژمان جمشیدی.

خب، پژمان همیشه رگه طنز داشت و دارد، اما فیزیک و میمیک چهره من ایجاب می‌کند نقش جدی بازی کنم. ضمن این‌که من با فیلم‌های مرحوم فردین، ناصر ملک‌مطیعی، ایرج قادری، سعید راد و بهروز وثوقی بزرگ شدم. من صدبار فیلم «عقاب‌ها» را دیدم. ما بزرگ شده فیلم‌هایی مانند «مادر» علی حاتمی هستیم؛ پس سعی می‌کنم لوطی‌گری‌ام را حفظ کنم.

‌کدام بازیگر را بیشتر از همه دوست داری؟

بدون شک، بهروز وثوقی. همیشه دوستش دارم. در سینمای بعد از انقلاب هم کار پرویز پرستویی و شهاب حسینی را بیشتر می‌پسندم. ضمن این‌که افتخار می‌کنم یک ایرانی به نام پیمان معادی در هالیوود می‌درخشد. امیدوارم روزی سیمرغ فجر را بگیرم و روزگاری برای بهرام بیضایی، اصغر فرهادی، ابراهیم حاتمی‌کیا، مسعود کیمیایی و پرویز شهبازی بازی کنم. این سه سال هم سه تندیس از جشنواره‌های شهر و یاس و فیلم‌های ورزشی گرفتم.

‌و کار جدیدی که بازی کردی...

سریالی بود که برای شبکه یک بازی کردیم و فرشاد احمدزاده نقش برادرم را داشت.

‌هنوز هم اهل مطالعه هستی؟

به تازگی «بربادرفته» را شروع کرده‌ام. چند روز پیش هم «خداوند الموت» را برای چهارمین‌بار خواندم. کارهای صادق هدایت را هم که همیشه دوست داشتم و شعرهای احمد شاملو و سهراب هم بخش جدانشدنی زندگی من هستند. ضمن این‌که کتاب «امیر کبیر» نوشته مرحوم آیت‌الله اکبر هاشمی رفسنجانی را هم خوانده‌ام و خیلی دوستش دارم. امیدوارم امشب پرسپولیس نتیجه درخشانی بگیرد تا بهتر مطالعه کنم.