برانکو ایوانکویچ با چشمانی بسته

فرهنگستان فوتبال: آقای برانکو ایوانکویچ، مقصر اول این شکست شما هستید. چرا؟ چون توانایی کنار آمدن با شرایط جدید را ندارید. همین اول بگویم، پرسپولیس امروز هرچه دارد از برانکو است. اما این مربی بارها ثابت کرده هیچ‌وقت نمی‌تواند با تغییرات کنار بیاید. ایشان با چشمانی بسته به روی حریف، تیمش را روانه دیدار رفت کرد. هر فوتبال‌بینی می‌داند نقش طارمی در ترکیب پرسپولیس بسیار فراتر از یک مهاجم است. با علم به‌این موضوع آقای برانکو تنها کاری که بعد از محرومیت طارمی کرده جایگزینی منشا با او بوده؟ در حالی‌که ستون فقرات تیم، یعنی سیدجلال، کمال و طارمی غایب بودند، آقای ایوانکویچ تصمیم گرفت با همان ترکیب همیشگی به‌میدان برود. نتیجه برای من چندان هم دور از ذهن نبود. برانکو انگار تصویری از تیمی که قرار است با آن بازی کند ندارد. بدون توجه به آرایش و قدرت تیم حریف، همان کار همیشگی را کرد. همان چیدمان همیشگی، همان برنامه‌ها برای گل زدن و در نهایت شکست. تیم‌های بزرگ جهان در بازی‌های متفاوت با توجه به قدرت و نوع بازی حریف، پلن‌های متفاوتی برای موفقیت دارند. پرسپولیس برانکو هیچ‌گاه پلن دوم نداشته است.

در بازی مقابل استقلال در نیم‌فصل دوم فصل گذشته، بعد از محرومیت کمال تنها کاری که کرد جایگزین کردن حسین ماهینی با او بود. نتیجه را همه به یاد دارند. برانکو قدرت ریسکس بسیار پایین است و احتمال شکستش در شرایط جدید بسیار بالا. تنها ریسکی که از او به یاد داریم در دیدار مقابل الاهلی بود که حضور گادوین منشا و بشار رسن ورق بازی را برگرداند. برانکو از این موفقیتش درس نگرفت. به برنامه‌های خودش وفادار ماند و به‌بازیکنان دوست‌داشتنی‌اش بازی داد.

ترکیب بازی برگشت یک سورپرایز بزرگ بود. در نبود فرشاد احمدزاده، برانکو تصمیم گرفت دیگر بازیکن دوست‌داشتنی‌اش را به‌میدان بفرستد. محسن ربیع‌خواه با وجود حضور کمال کامیابی‌نیا، زوج او در هافبک دفاعی شد. این ترکیب تنها و تنها یک پیام داشت: «من از تحقیر ترسیده‌ام، دیگر نمی‌خواهم زیاد گل بخورم. یک مساوی هم کافیست!» و این ذهنیت مربی روی رفتار تک‌تک بازیکنان تیم هم مشخص بود. چطور ممکن است تیمی که ۴گل می‌خواهد با دو هافبک دفاعی که تبحر خاصی در بازی‌سازی ندارند به میدان برود؟ این در حالیست که مدافعان کناری پرسپولیس بازیکنانی بودند که این فصل یک پاس گل هم نداده‌اند و هیچ امیدی نمی‌شد به نفوذهای محرمی و انصاری داشت. تنها بازی‌ساز پرسپولیس محسن مسلمان بود که مهار او کار سختی نیست. آقای برانکو، شما واقعا می‌خواستید چهار گل بزنید؟ باورکردنی نیست با چنین هدفی با این ترکیب به میدان آمده باشید.

فقط برانکو نبود که چشم‌هایش بسته بود. صدا و سیما چشم‌های ما را بسته بود. صداوسیمای عریض و طویل این مملکت با بودجه‌ای هم‌قد پول خون تمام طرفداران پرسپولیس و انحصار، حاضر به خرید مهم‌ترین دیدار فصل نبود. این نخریدن و پول خرج نکردن، باعث شد حدود ۲۰دقیقه از بازی را از دست بدهیم.

داور این بازی هم چشم‌هایش را بسته بود. به‌گفته آقای غیاثی، کارشناس داوری پنالتی گرفته شده به سود الهلال اشتباه بوده و خطا روی وحید امیری در محوطه جریمه حریف، پنالتی برای پرسپولیس بود. در دقیقه ۸۰ هم ضربه بشار رسن کاملا به دست مدافع حریف برخورد کرد و پنالتی بود.

نکته آخر که در نیمه دوم حسابی توی ذوق می‌زد، تعویض نکردن برانکو بود. او که سیامک نعمتی و احمد نوراللهی به عنوان دو چهره اثرگذار را روی نیمکت داشت، تا آخرین دقایق محو تماشای بازی بود. او در حد یک مربی آماتور ظاهر شد. تعویض دقیقه ۸۱ نوراللهی انگار فقط برای رفع تکلیف بود. او یک بازنده بود. آقای برانکو ایوانکویچ، شما مهم‌ترین بازی خود با پرسپولیس را روی تصمیمات اشتباهتان به‌بدترین شکل ممکن باختید. تفاوت این دو تیم اینقدرها هم نبود، عوامل زیادی روی شکست تیمتان اثرگذار بود، اما چینش شما اشتباه بزرگتان بود. بازی دادن نود دقیقه‌ای به ربیع‌خواه با چه توجیهی؟ او چه تأثیری در روند دفاعی تیم داشت؟ تأثیرش در روند هجومی تیم هم که منفی بود. آقا برانکو، کاش چشم‌هایتان را باز می‌کردید. کاش می‌توانستید کمی ریسک کنید. کاش شکست را قبل از بازی رفت نمی‌پذیرفتید. بازی‌کردن ۱۸۰دقیقه‌ای ربیع‌خواه مبارکتان آقای برانکو.