پرسپولیس باخت، اما چهره بازنده نداشت

آسمان آبی:

محمد پنجعلی

تمام شد آن بازی لعنتی! شب سیاه و نفرین‌شده سرخ‌ها. آرزویی که بود، رؤیایی که نماند و بر باد رفت. پرسپولیسی که چهره بازنده نداشت، اما نشد که نشد. به کسی هم نمی‌شود خرده گرفت. آن‌ها، دست‌کم بازیکنانی که مقابل الهلال ایستادند، هرچه داشتند رو کردند، اما زورمان به الهلال نرسید. نگذاشتند برسد. سخت بود، سنگین بود و تلخ بود، چون کسی انتظارش را نداشت. پرسپولیسی که تنها بازمانده فوتبال ایران در آسیا محسوب می‌شد، مقتدرانه به جمع چهار تیم پایانی قاره رفت. آن‌ها با اقتدار در آسیا نفس‌کش می‌طلبیدند، اما دریغ که چرخ بازیگر از این بازیچه‌ها بسیار دارد. حالا چه؟ چه فایده دارد افسوس‌خوردن؟ دنبال چه کسی بگردیم؟ انگشت اتهام به‌سوی کدام بازیکن و مربی و پیشکسوت بگیریم؟! چه کسی را ببریم پای چوبه دار، طناب بیندازیم گردنش و بزنیم زیر سه‌پایه تا لق‌لق بخورد در هوا؟ که چی؟ مقصر کیست؟ بازیکنان یا سرمربی؟ این‌ها که بهترین‌های ایران هستند. یک سر و گردن از همه بالاترند این‌جا. پس کوتاهی را گردن چه کسی بیندازیم؟ هیئت‌مدیره؟ پیشکسوتان؟ من، تو یا هواداران؟! آن پیکری که دارد روی هوا تکان‌تکان می‌خورد، نه پرسپولیس که خود فوتبال ماست.

تیم ملی به جام جهانی رفته. خدا پدر کی‌روش را بیامرزد، اما حقیقت فوتبال ما آن‌جاست؟ صحبت از فوتبال می‌کنیم نه تیم ملی. فوتبال ما جایش کجاست؟ کجای این قاره‌ پهناور گم شدیم؟ چه نفرینی گریبان ما را محکم چسبیده؟ تقاص کدام اشتباه‌مان را می‌دهیم؟ این شب سحر ندارد؟ یک نفر بلاگردانی نمی‌آورد دور سرمان بچرخاند و ورد بخواند؟ چرا دست از سر فوتبال ما برنمی‌دارید؟ بله، شما که نباید باشید. چه خوب بازی می‌کنیم. بازیگران خوبی هستیم نه در زمین، که در رویارویی با بازرسان AFC! چقدر خوب نقش بازی می‌کنیم. آن‌ها می‌آیند و سیاه‌شان می‌کنیم، که آقای ناظر ببین ما چقدر حرفه‌ای هستیم! نگاه کن ما همه‌چیز داریم. پرسپولیس ورزشگاه دارد برای خودش، حق پخش تلویزیونی داریم این‌جا، بلیت‌فروشی می‌کنیم و زیرساخت‌ها و تفکرمان حرفه‌ای حرفه‌ای است جان خودت آقای ناظر! چقدر نقش‌مان را خوب بازی می‌کنیم. چرا اصغر فرهادی نمی‌آید این استعدادها را ببرد اسکار؟! چه‌کار می‌کنیم ما؟ آن بنده‎‌‌های خدا را دور زدیم؟ نه، ما خودمان را فریب دادیم. فکرش را بکن، ۴۰ سال در این فوتبال بدوی و آرزو کنی برای نسل‌های بعدی‌ات. رؤیا ببافی که همه‌چیز درست می‌شود. این فوتبال روزگاری مثل اروپایی‌ها، نه مثل همین آسیایی‌ها در و پیکرش درست می‌شود.

این آرزو را هر روز داری با خودت. شب با آن سرت را می‌گذاری و خروس‌خوان که می‌شود، با رؤیای شیرین آن برمی‌خیزی. می‌روی سر تمرین تیم‌های پایه، می‌بینی فرزندان دوست‌داشتنی فوتبال سرزمینت را که فارغ از هر غصه‌ای این‌طرف و آن‌طرف می‌دوند. یک ‌آن، توپی از زیرپای آن‌ها راهش را گم می‌کند و می‌غلتد طرف تو، مثل توپ گلفی که سمت چاله می‌رود، می‌آید جلوی پایت می‌ایستد... دستت را که در فنس گیر دادی، رها می‌‌کنی، گرگی می‌نشینی روی زمین و توپ سیاه‌و‌سفید را می‌‌گیری کف دست‌هایت. پسری با پیراهن سرخ و کفش‌های فسفری، پا تند می‌کند سمت تو. دست‌هایش را جلوی صورتت می‌گیرد، توپ را می‌گذاری بین دست‌هایش و دستی در موهای مجعدش می‌کشی و می‌خندی. لبخند که می‌زند، جای خالی دندان‌های جلویش، تابلویی از معصومیت را مقابلت می‌گذارد. صدایش می‌زنند. پسر چند قدم می‌رود، برمی‌گردد و باز به تو می‌خندد و دوباره می‌دود سمت هم‌بازی‌هایش. چند لحظه افکار پریشان را از ذهنت دور ریختی و به بازی‌ بچه‌ها خیره شده‌ای. زیرلب می‌گویی: «خدایا... این بچه‌ها می‌بینند آن روز را که من و ما ندیدیم؟...»

همه‌چیز را در ذهنت مرور می‌کنی... بازی پرسپولیس و الهلال، هیاهوی ورزشگاه، تلاش و امید و یأس و حسرت و بازی بچه‌ها و پسرک کفش‌فسفری و لبخندش... بازی بچه‌ها تمام شده. پدر و مادر و برادر و خواهرهایشان آمده‌اند و بچه‎‌ها با آن‌ها می‌روند سمت ماشین‌ها. می‌روند همه و تو را جا می‌گذارند با زمین سبز خالی و تنهایی و پریشانی‌ات و آرزویی که می‌دانی، شاید روزگاری که نیستی محقق می‌شود. برای فرزندان سرزمینت. این آرزو برباد رفتنی نیست. آن روز می‌آید و تو را در آفتاب کم‌رمق پاییز که نفس‌های آخرش را می‌کشد، می‌‌‌خنداند.