من فحش می‌دهم، پس هستم!

آیا از خودمان تا به حال پرسیده‌ایم که چرا فحش می‌دهیم؟ فحاشی چه کمکی به روح و روان‌مان می‌کند؟! آن‌چه مشخص است این‌که عوامل بازدارنده تا به اکنون نتوانسته جلوی این کلام غیر متعارف را بگیرد. همان‌گونه که خشم، حسادت و....غریزه است شاید هم فحاشی که تابعی از خشم و...است یک غریزه باشد و این غریزه در زمان و مکانی که نیروی اندیشه و صبر فرو می‌ریزد سر باز می‌کند و به نوعی سلاحی در برابر واقعیت نامطلوب ذهنی است. پدیده فحاشی که اینک به عرف اجتماعی تبدیل شده و در کوچه و بازار و حتی در بین صمیمیت‌های دوستی نوجوانان و جوانان هم قابل مشاهده است شاید یک رویه تاریخی داشته باشد! این مقدمه کلی‌نگر می‌تواند آغاز یک کاوش و تحقیق میدانی باشد که چرا فحش می‌دهیم؟! و اصولا بعد از بیان ادبیات غیرمتعارف و خشن چه احساس مطلوبی را تجربه می‌کنیم؟! و مهم تر این‌که آیا کمکی به حل مسئله یا واقعیت ایجاد شده می‌کند؟خبرنگاران و گزارشگران ورزشی می‌توانند علل و الاسباب پدیده فحاشی در استادیوم‌ها را با تحقیق میدانی و پرسش و پاسخ از تماشاگرانی که صبر و حوصله‌شان زود فرو می‌ریزد آغاز کنند و اصحاب رسانه و به‌ویژه صدا و سیما در این زمینه باید فضای باز در اختیار بگذارند و به‌صورت شفاف از مردم سوال کنند که چرا فحش می‌دهند؟! و بیان آن چه کمکی به آنان می‌کند؟ اگر هم اعتراضی دارند آیا نمی‌توانند از این همه کلماتی که در حال خاک خوردن هست استفاده کنند؟ نکته‌ای هم که باید به آن توجه داشت این‌که برخی از ورزشکاران ما نیز از این غریزه استفاده می‌کنند از همین‌رو باید در آستانه بازی حساس ‌شهر‌آورد روی این معضل کمی تمرکز کنیم و به دنبال راه‌حلی برای آن باشیم.