برای بچه‌های کمپ حجازی

آی اسپورت: برای ما که سالهاست عشق به استقلال در تار و پود وجودمان رخنه کرده، باختن در شهرآورد تهران تلخ و گزنده است. هرچقدر هم که خودمان را با آمار و ارقام پس از بازی، با اشک‌های وریا، با دوندگی اسماعیلی و بقیه آرام کنیم انگار بی‌فایده است.

تو گویی با سر خورده باشیم زمین، نای برخاستن نداریم اما ته قلب‌مان وقتی به عقبه این تیم فکر می‌کنیم، به باشگاه فوتبالی که از دست‌اندازهای تاریخی خود عبور کرده و به ما رسیده، لاجرم یک نفس عمیق می‌کشیم و به خومان امیدواری می‌دهیم و ملزم می‌شویم آنطور رفتار کنیم که منصورخان دوست داشت. خستگی‌ناپذیر باشیم و دست از تلاش بر نداریم.

استقلال از تغییر نام و سقوط به دسته سوم گذشته، از سرخوردگی حذف از آسیا، از تحقیر در امارات و باز جنگیده است. زنده مانده و درختش هنوز میوه می‌دهد. باشگاه فوتبال دوست‌داشتنیِ میلیون‌ها هوادار دلخسته و بی‌رمق که وصله جان‌شان رنگ آبی و پرچم‌های دو ستاره است و کاش هرکس از کنار این تیم ارتزاق می‌کند با هر لقمه‌اش یاد مردم بینوا و بچه‌های توی استادیوم بیفتد که با هزاران رویای بر باد رفته و آرزوهای سوخته، روی سکوهای سرد آزادی تنها مانده بودند، اما باز آنقدر مرام و معرفت داشتند که ایستاده برای‌تان دست بزنند.

جایگاه فعلی استقلال سوهان روح هوادار شده، رسانه ملی حق قانونی باشگاه را نمی‌دهد، مدیران از بیخ و بن سیاسی‌اش جای پی‌ریزی اهداف بلند مدت، مدام مشکلات روزمره را ماستمالی می‌کنند.

اما شفر و بچه‌های کمپ حجازی می‌توانند التیام‌بخش این دردها باشند اگر بخواهند، اگر همانطور که پیش می‌روند گذشته ها را مرور کنند و تا آخرین نفس، سودای قهرمانی در سر داشته باشند. یک نفر باید از دل این هواداران بگوید حالا که کنارتان ماندیم و اندوه‌تان را خریدیم، انصاف نیست بنشینید و تلاش نکنید، که این همه سرمایه ما بود و جز این چیزی در چنته نداریم. فردایی روشن هم اگر بود، افتخار و قهرمانی اگر اتفاق افتاد، همه‌اش مال شما و قول می‌دهیم سهم‌خواهی نکنیم.