ستاره‌هاي فراموش‌شده

روزنامه قانون: اکبر افتخاری، ستاره ایران در جام ملت‌های ۱۳۴۷ بود که با تیم‌ملی توانست به عنوان قهرمانی مردان آسیا دست یابد. او زننده یکی از دو گل تيم‌ملي فوتبال ایران به تیم رژیم صهیونیستی در فینال جام ملت‌های ۱۹۶۸ بود. افتخاري با تیم منتخب آسیا برابر آرسنال قرار گرفت و یک گل نيز زد. وي تا سال ۱۳۵۰ در استقلال بازی کرد و پس از خروج از استقلال به باشگاه عقاب تهران رفت. اين مرد سال‌هاي دور فوتبال ايران، بر خلاف همدوره‌ای‌هایش خیلی زود از فوتبال خداحافظی کرد و در حالی که ۲۷ سال داشت به پرسپولیس پيوست اما تنها در هشت یا ۹ بازی برای این تیم بازی کرد و سپس برای همیشه فوتبال را كنار گذاشت.

افتخاري سال‌ها برای تامین نیازهای مالی خانواده‌اش مسافرکشی کرد. سال ۸۴، ريیس وقت فدراسیون فوتبال از افتخاری خواست تا دستی به سر و روی اتومبیل خود بکشد و هزینه‌های آن را از صندوق ویژه‌ای در فدراسیون بگیرد. برای او مبلغ دو میلیون و نیم نيز در نظر گرفته شده بود اما افتخاری فاکتوری ۷۰۰هزار تومانی به فدراسیون داد در حد چهار حلقه لاستیک، روکش صندلی و سرویس موتور. پس از نخستين انعکاس وضعیت کار و زندگی اکبر افتخاری، چند فوتبالیست قدیمی آمادگی خود را برای کمک به او اعلام کردند اما او با گفتن اینکه داراي يك خانه هستم و توان خرید نان سفره خانواده‌ام را نيز از طریق مسافرکشی دارم، نگذاشت کسی برایش دلسوزی کند. او بعدها به بيماري فراموشی دچار شد و روزگار را به سختی سپری کرد. در ايران گاهي فوتبال با افتخار آفرينان اين رشته بي‌رحم مي‌شود. ‌امثال مرحوم افتخاري كم نبودند كه در دوران بازنشستگي از فوتبال به مسافر كشي و شغل‌هايي از اين قبيل روي آوردند و همچنين ستاره‌هايي كه سال‌ها با گل‌هاي‌شان دل مردم را شاد مي‌كردند و در نهايت اين‌گونه مظلومانه خاموش مي‌شوند. مردي كه زماني هر جواني آرزوي عكس گرفتن با او را داشت، هر روز صبح با تاكسي خود به كسب روزي مي‌پرداخت و مسافرانی را به مقصد می‌رساند که روزي آرزومند گرفتن عکس یادگاری با او بودند. قهرماناني كه ساليان سال دليرانه به كسب افتخار براي اين مرز و بوم مي‌پرداختند، پس از پايان دوران ورزشي خود اگر نتوانند مانند برخي وارد سياست و عرصه‌هاي ديگر شوند، رفته‌رفته به فراموشي سپرده مي‌شوند.

پيشكسوتان فوتبال ايران اغلب نسل سوخته‌اي هستند. كساني كه با دل‌شان فوتبال بازي مي‌كردند نه با دست مزدهاي‌شان! منصفانه نيست كه بازيكنان بزرگي كه راه را براي آيندگان فوتبال آسفالت كردند، اكنون اين‌گونه در جاده‌‌اي خاكي به دست فراموشي سپرده شوند. مسئولان بايد به خودشان بيايند و تا بيشتر از اين دير نشده، براي پيشكسوتان ورزش ايران كه اغلب در قشر آسيب‌پذير جامعه قرار گرفته‌اند فكري كنند. منصفانه نيست كه اين ستاره‌هاي آسمان ورزش ايران در گذر زمان با بي‌توجهي‌هاي مكرر همگان كم نور ‌شوند و در نهايت نيز در اوج مظلوميت خاموش شوند.