چرا کاوه را ندیدید؟

آرش خوشخو - آی‌اسپورت: بازی‌اش را در ایران ندیدید. فقط منصوریان و کی‌روش و یا نویسندگان ورزشی را نمی‌گویم. حتی طرفداران استقلال هم او را ندیدند. او باید بازیکن محبوب و ستاره بزرگ استقلال می‌شد اما طرفداران در خلسه علی منصور و حرکاتش و آیکن‌هایی مثل مهدی رحمتی و امید ابراهیمی و حتی بازنشسته‌ای مثل فرهاد مجیدی، کاوه را آن‌طور که باید و شاید ندیدند. متوجه نشدند دلیل کم گل زدن او در فصل قبل این بود که خودش به عنوان یک استراتژیست، امواج هجومی آبی‌ها را طراحی می‌کرد. به مرکز زمین می‌آمد و یا به گوش راست می‌رفت و برای هم‌تیمی‌هایش فرصت گل درست می‌کرد. بعضی‌ها این‌گونه‌اند. داخل زمین، خودشان به یک شبه مربی بدل می‌شوند و گاه حتی برتر از مربی اصلی ظاهر می‌شوند.

مجتبی جباری همیشه این‌گونه بود. چه وقتی در ابومسلم بود و چه در استقلال. خودش با نگاه و ایده خودش، تاکتیک طراحی می‌کرد. برای همین هیچ‌وقت رابطه خوبی با مربی‌ها نداشت. کاوه هم اینگونه است. استقلال پرطراوت نیم‌فصل دوم سال پیش، مدیون فهم غیرمعمول کاوه از بازی فوتبال بود. او خودنما نبوده و نیست و آن‌قدر فوتبال را دوست دارد (مثل مجتبی) که می‌تواند درخشش خود را لابلای یک نمایش تیمی ممتاز محو کند. او سال پیش شش گل زد و ۷ گل ساخت و از دلایل بزرگ صعود تیم منصوریان در جدول لیگ بود. تأثیر کاوه در استقلال را می‌توان در فقدان او جست‌وجو کرد. قربانی و سجاد به‌وضوح فاقد درک مدرن کاوه از جریان بازی هستند. بازیکنانی کم‌روحیه که در هر صحنه به دنبال رفع مسئولیت هستند و هیچ اشتیاقی برای تبدیل یک صحنه معمولی در هجده‌قدم به نمایشی بزرگ از فوتبال مدرن ندارند. بدون کاوه طرح‌های تاکتیکی معمولی منصوریان در فاز حمله به هیچ جایی نرسیدند.

چرا کی‌روش او را ندید؟ فکر کنم کی‌روش آن‌قدر با سه گزینه اصلی نوک حمله خود دردسر داشت که خودخواسته چشم بر کاوه بست. برای کی‌روش انتخاب میان سردار و گوچی و کریم انصاری‌فرد خود یک چالش به تمام معناست. تازه به این‌ها باید طارمی را هم اضافه کرد که خب کی‌روش او را به کناره‌ها برد و کمی از دشواری تصمیم‌گیری خود کاست. حالا با افت سردار و گوچی و محرومیت طارمی، کاوه آن فرصتی را که شایسته‌اش بود پیدا کرده است. و تااین‌جا هم چه در شارلوا و چه در تیم ملی عالی ظاهر شده است . هرچند به نظر می‌رسد او یک مهاجم باکس نباشد. او یک خط عقب‌تر و در گوش‌ها، کانال لازم برای نمایش خلاقیت خود را پیدا می‌کند. در شارلوآ او بیشتر متمایل به سمت چپ بازی می‌کند و این‌گونه می‌تواند هم گل بزند و هم از خلاقیت و روحیه تیمی ممتازش، برای گل‌سازی استفاده کند. و خب با این خصوصیات او در تیم ملی بیش از هر بازیکنی رقیب مهدی طارمی خواهد بود. کی‌روش در سمت چپ تیم ملی باید از میان طارمی، امیری و کاوه انتخاب کند. چه انتخاب سخت و دل‌پذیری.

برگردم به همان ابتدای مطلب. چرا بازی کاوه را ندیدید؟ چرا آن‌گونه که مستحقش بود از او تجلیل نکردید؟ با شما هستم طرفداران فوتبال. با شما هستم که اشک‌ها و عذرخواهی بی‌فایده روزبه چشمی پراشتباه را به شکل مبالغه‌آمیزی ارج می‌گذارید اما نتوانستید جایگاهی را که کاوه مستحقش بود به او بدهید. قبلا هم از این‌گونه اشتباهات کرده‌اید. همان‌سالی که قدر بازی مدرن و مؤثر جواد نکونام در نقش هافبک دفاعی را درک نکردید و او را رنجاندید و به جایش خودتان را برای مهدی رحمتی شرحه‌شرحه کردید. تنها یک فصل لازم بود تا ببینید کلین‌شیت‌های افسانه‌ای رحمتی چقدر مدیون سد دفاعی آقا جواد در جلوی خط دفاعی بود. نکونام که رفت رحمتی هم سقوط کرد. همانطور که با رفتن کاوه، منصوریان و افسانه‌اش سقوط کرد.