همخوانی سبک بازی ایران با اسپانیا و پرتغال

آسمان آبی: با نگاه به قرعه کشی جام‌جهانی ۲۰۱۸ روسیه و بررسی وضعیت گروه‌ها به این نتیجه می‌رسیم که در بیشتر گروه‌ها هر چهار سبک موجود در فوتبال دنیا وجود دارد، اما در گروه B که تیم‌ملی کشورمان در آن قرار دارد، سه تیم از یک سبک فوتبالی تبعیت و آن را در زمین اجرا می‌کنند.

کی‌روش باعث شد تیم‌ملی فوتبال ایران برند پرتغالی بگیرد. فراموش نکنیم که او سرمربی امیدهای پرتغال بوده است؛ پس بازیکنان تیم‌ملی کشورش را به‌خوبی می‌شناسد. او فوتبال کشورمان را به تیم‌ملی کشورش که زمانی سرمربی بزرگسالانش هم بوده، خیلی نزدیک کرده است. کی‌روش اسکلت‌بندی تیم پرتغال را می‌شناسد و با فوتبال اسپانیا هم غریبه نیست. جام‌جهانی کنکور کی‌روش است و باید نشان دهد فرار او از بازی با تیم‌های بزرگ فقط برای بالا بردن ساعت‌های گل نخوردن تیمش بوده است یا این‌که قصد داشته تیمی را روانه مسابقات کند که با شیوه‌ای ناشناخته به مصاف حریفان مطرح جهانی خود برود. کی‌روش با تجربه هشت سال حضور در ایران باید از پرتغال و اسپانیا امتیاز بگیرد؛ کاری که آن‌چنان هم سخت نیست.

وقتی فوتبال ایران را از لحاظ آماری با اسپانیا و پرتغال مقایسه کنیم، بدون تردید آن‌ها خیلی برتر از ما هستند؛ فرهنگ فوتبالی صدساله اسپانیا را ما نداریم، پرتغال هم یکی از بهترین تیم‌های فوتبال دنیا بوده و هنوز هم در سطح اول دنیاست. موضوع مهم، واقعیتی است که در فوتبال ایران وجود دارد. ما با کی‌روش تیم اول آسیا هستیم. آیا این اول بودن، کیفی بوده یا کمی است؟ اگر با بردن تیم‌های کوچک اول آسیا شدیم که فایده‌ای ندارد؛ حالا وقت رو شدن دست کی‌روش است. اگر کی‌روش واقعا در این سال‌ها فوتبال به بازیکنان تیم‌ملی یاد داده است چه جایی بهتر از جام‌جهانی روسیه و چه حریفانی بهتر از پرتغال و اسپانیا که بازیکنان طراز اول کم ندارند. سبک بازی‌های این دو تیم خیلی بهتر از گروهی است که برزیل، سوئیس و صربستان در آن قرار دارند؛ سه تیمی که فوتبالی متفاوت را ارائه می‌کنند، یا اگر در گروهی که بلژیک و انگلیس حضور دارند قرار می‌گرفتیم، خیلی خوب بود؟ پاسخ این سؤال‌ها منفی است؛ چراکه بازی تیم‌های این گروه‌ها متفاوت با یکدیگر است که این موضوع به ضرر تیم‌ملی ایران می‌شد. سرمربی تیم‌ملی باید نشان دهد این همه سال بیهوده هدایت فوتبالیست‌های ایرانی را بر عهده نداشته است.

به‌طور قطع بازی اول با مراکش خیلی مهم است. تیم‌ملی در همه بازی‌های تدارکاتی‌اش از مواجه شدن با سبک فوتبالی که مراکش ارائه می‌کند، اجتناب کرده است. مدافعان مراکش در اروپا بازی می‌کنند، برخی از هافبک‌ها و مهاجمانش نیز در لیگ‌های اروپایی حضور دارند؛ این در حالی است که از تیم‌ملی ایران بازیکنانی در لیگ‌های هلند، سوئد و روسیه حضور دارند؛ بنابراین مراکش حریفی آسان نیست و این تیم را نمی‌توان به‌راحتی مغلوب کرد، ولی نباید ناامید باشیم که از این حریف آسیایی کسب سه امتیاز غیرممکن است. معمولا تیم‌ها در بازی‌های اول‌شان با احتیاط به مصاف حریف می‌روند و ما با توجه به دو بازی خیلی سختی که با اسپانیا و پرتغال داریم نباید همه توان‌مان را خرج مراکش کنیم. بی‌تردید اسپانیا و پرتغال در بازی اول‌شان همه توان‌ خود را صرف نمی‌کنند تا برنده از زمین بیرون بیایند و می‌خواهند مقابل مراکش و ایران ضمن کسب سه امتیار گل‌آوراژ درخشانی هم از خود به جای بگذارند؛ برای همین کی‌روش در روز اول مقابل نماینده آفریقا نباید همه توان تیمش را خرج کند تا سه امتیاز را به هر قیمتی به دست آورد. گام اول باید نباختن به مراکش باشد و قدم بعدی هم این‌که برای بردن این تیم برنامه‌هایمان را اجرا کنیم تا با سه امتیاز به مصاف اسپانیا برویم.

بعد از بازی مراکش، اگر دیدار اسپانیا و پرتغال با مساوی تمام شود که از نظر من احتمالش خیلی هم زیاد است، این دو تیم با این تدبیر برابر ما حاضر می‌شوند که با زدن گل‌های بیشتر برای صدرنشینی گام بردارند؛ به‌خصوص در روز آخر پرتغال عطش بیشتری دارد که گل‌های زده‌اش را افزایش دهد، ولی همه‌چیز در کنترل سرمربی تیم‌ملی ایران است که در این میدان‌های دشوار، چه فرمولی را در نظر می‌گیرد و به بازیکنانش انتقال می‌دهد تا آن‌ها با شگفتی‌سازی مجوز صعود بگیرند. کی‌روش باید هنر مربیگری‌اش را نشان دهد. تلاش کی‌روش برای موفقیت در کنکور گروه B جام‌جهانی روسیه از جمعه‌شب شروع شده است و باید دید برنامه‌های سرمربی پرتغالی تیم برای رساندن تیمش به مرحله بعدی جام جهانی چیست. هرچند او با تهدید به کناره‌گیری از هدایت تیم‌ملی به خاطر مصاحبه نکردن با رسانه‌های داخلی از همین حالا نشان داده است که از هم‌گروهی شاگردانش با اسپانیا و پرتغال دچار شوک نشده و تدابیرش برای رویارویی قدرتمندانه با حریفان نامدار اروپایی را آغاز کرده است.