با این غضنفرها، همان زمین بی‌طرف بهتر است

فرهنگستان فوتبال - سیامک رحمانی: حرف‌های کفاشیان را جدی نمی‌گیریم. فدراسیون فوتبال و ادعاهای تاج و همکارانش را نباید جدی گرفت. فدراسیون به دفعات با اخباری که منتشر کرده، تلاش نافرجامی انجام داده تا نشان بدهد مذاکره‌کننده قدری است. که می‌تواند امتیاز بگیرد. می‌خواهد دادگاه CAS باشد یا نشست هیات رییسه AFC. اما اغلب وقتی خوش‌بینی‌ها و زودباوری‌ها تمام می‌شود، می‌فهمیم که باز هم گول خورده‌ایم. که باز هم وعده‌های فریبنده و ادعای پیروزی فقط برای سرگرم کردن مردم بوده و در عمل اتفاقی نیفتاده است. مثل نشست هیأت رییسه کنفدارسیون فوتبال آسیا برای حل مشکل بازی‌های لیگ قهرمانان. همان جلسه‌ای که موقع رأی‌گیری نمایندگان فدراسیون سوریه و عراق سالن را ترک کردند تا نشان بدهند چقدر به برادری با ما و کمک‌های بی‌حسابی که گرفته‌اند متعهدند. همان جلسه‌ای که در اصل با پافشاری و رایزنی‌های قطر تشکیل شده بود چرا که عربستان و امارات گفته بودند برای بازی با تیم‌های قطری هم حاضر نیستند به این کشور بروند و مسابقات لیگ قهرمانان میان نمایندگان این کشورها با قطر باید در زمین‌های بی‌طرف برگزار شود. جلسه با زور قطری‌ها تشکیل شد و سرانجام هم رأی لازم را گرفتند. ایران و نمایندگانش باز هم کاری از پیش نبردند. یک‌بار دیگر شکست در دیپلماسی فوتبال. رأی نهایی کنفدراسیون که اعلام شد فهمیدیم در بر همان پاشنه می‌چرخد و باز هم باید مسابقه با نمایندگان تیم‌های عربستانی را در زمین‌های بی‌طرف انجام دهیم. محروم از هواداران پرشور و مجبور به پرداخت هزینه‌های گزاف اضافه.

حالا کفاشیان می‌گوید:«ما باید منتظر اعلام مکتوب مصوبه باشیم و اگر در آن نامه بازی‌های خانگی ما در ایران نباشد، از همه اعضای هیات رئیسه کنفدراسیون استعلام خواهیم گرفت و مطمئن هستم همه آنها جواب خواهند داد ایران باید در خانه خود از همه بازی‌ها پذیرایی کند. مگر آنکه AFC بتواند ثابت کند که کشور ما ناامن است که این البته ادعایی واهی است.» بس کنید آقای کفاشیان. حالا همه فهمیده‌اند که لولهنگ فدراسیون چقدر آب برمی‌دارد. با این اصرارها خودتان را بیشتر ضایع نکنید.

اما موضوع دیگر این است که اساسا بازی کردن در زمین خودی، با همه امتیازاتی که برشمردیم به نفع باشگاه‌های ایرانی و فوتبال ما هست یا نه. اگر دوستان دوباره حمله‌ور نشوند و نخواهند چنگ و دندان همیشگی و آشنا را نشان بدهند، می‌خواهم بگویم نه. ما نشان داده‌ایم که درایت و ظرفیت استفاده از چنین فرصت‌هایی را نداریم. بازی کردن با تیم‌های عربستانی در خانه، بعد از همه آن افتضاحی که دوستان دیوارنورد و مهاجمان به سفارت به بار آوردند، به صلاح خودمان هم نیست. ثابت کرده‌ایم که شخصیت‌اش را نداریم. نه هوادارمان متوجه منافع ملی و باشگاه محبوب‌اش می‌شود -که اگر می‌شد این‌همه بابت نارنجک و لیزر انداختن و اغتشاش جریمه نمی‌دادیم و بدنام نبودیم- نه بازیکنان‌مان پرنسیب دارند که با اداهایشان مردم را تحریک نکنند و نه مجریان مسابقات‌مان درک و لیاقت برگزاری چنین مسابقات حساسی را دارند. مجریانی که هنوز نمی‌توانند از حضور این همه افراد مزاحم و نامشخص در اطراف زمین جلوگیری کنند و مطمئنا برایشان سخت خواهد بود که در این آنارشی و بی‌صاحب بودن کارها، امنیت تیم حریف را تأمین کنند. منظقه پرآشوب ما منتظر یک جرقه است تا شعله‌ور شود. فوتبال و عوامل مفلوک و کندذهن آن هم استعداد غریبی دارند تا بزرگترین فجایع را بیافرینند. همان بهتر که با بردن مسابقات تیم‌های عربستانی به زمین بی‌طرف و دور کردنش از دست بچه‌های سنگ‌پران و غضنفرهای جوگیر و احساساتی و مدیران و بی‌کفایت، دوباره برای خودمان دردسر درست نکنیم. اینطوری کفاشیان و تاج و دیگر زعما هم اینقدر به زحمت نمی‌افتند. شرمنده کردید واقعا.