بازگشت یوزپلنگ به پیراهن تیم ملی

شهروند: فدراسیون فوتبال با آدیداس یک توافق بد داشته است. این مهمترین انتقادی است که کارشناسان و مدیران اقتصادی فوتبال ایران از عملکرد فدراسیون درباره قرارداد البسه تیم‌ملی مطرح می‌کنند. این‌که ایران تنها کشوری در جام‌جهانی باشد که برای لباس‌های خود مجبور باشد به اسپانسر پول بدهد، جنجال زیادی در روزهای اخیر در رسانه‌ها و محافل ورزشی به راه انداخته است. جنجالی که مدیران فدراسیون فوتبال را مجبور کرد كه روز گذشته با شفافیت بیشتری درباره همکاری با این برند به مردم توضیح بدهند. البته هنوز درباره ریز مسائل مالی این قرارداد هیچ توضیح قانع‌کننده‌ای به اهالی فوتبال ایران داده نشده است اما خبر خوب بازگشت نقش یوزپلنگ آسیایی به پیراهن تیم‌ملی در جام‌جهانی است.

چرا پول نمی‌گیریم؟!

اولین ناراحتی این است که چرا آدیداس به فدراسیون فوتبال پول نمی‌دهد و ما باید از آنها لباس بخریم و هم تبلیغ آنها را داشته باشیم. علی خطیر، عضو کمیته بازاریابی فدراسیون فوتبال توضیحاتي را درباره انتقادهای مطرح‌شده ارایه می‌دهد: «آدیداس را در ایران و دنیا همه می‌شناسند و دلیلی ندارد که برای تبلیغات و آگهی برند خود در ایران هزینه کند. اگر آدیداس با آلمان قرارداد امضا می‌کند، به دلیل انگیزه مالی است زیرا ‌سال گذشته ٢میلیون از پیراهن این تیم را فروخته و نزدیک به ١٠٠‌میلیون دلار درآمد کسب کرده، پس طبیعی است که حتی ٣٠‌میلیون دلار به این کشور برای تأمین البسه بدهد. یا حتی کشوری مانند چین با ١,٥‌میلیارد جمعیت مطمئنا بازار بزرگی برای آدیداس است اما در بازار ایران امکان فروش پیراهن آدیداس نیست.»

فدراسیون حاضر نشد به آدیداس گارانتی بدهد

فدراسیون فوتبال در ابتدا برنامه داشت مقدماتی را فراهم کند که پیراهن‌های اصل آدیداس تیم‌ملی در بازار کشور به فروش برسد. منتهی به خاطر مسائل کپی‌رایت و بازار البسه تقلبی پوشاک این اتفاق عملی نشد. بعد از آن فدراسیون به آدیداس پیشنهاد می‌دهد که برای ٧‌میلیون ایرانی ساکن خارج برنامه‌ریزی فروش پیراهن داشته باشد که در این زمینه توافق صورت نگرفته است. خطیر پیرامون جزییات این مسأله هم می‌گوید: «ما به مسئولان آدیداس پیشنهاد دادیم که با توجه به حضور ٧‌میلیون ایرانی خارج از کشور که اکثرا شرایط مالی مناسبی برای تهیه پیراهن‌های تیم‌ملی دارند و مشکلی برای دسترسی و تهیه البسه اصل ندارند، فرمولی برای فروش پیراهن به این افراد که بازار مطمئنی هستند، ارایه کنند و این افراد را جامعه هدف برای فروش پیراهن تیم‌ملی در نظر بگیرند. پیشنهاد آنها این بود که ما فروش ٢٠٠‌هزار لباس را گارانتی کنیم و آدیداس به ما ٤‌میلیون بدهد. در صورتی‌که ما این میزان فروش را گارانتی می‌کردیم و رخ نمی‌داد، باید جریمه آدیداس را پرداخت می‌کردیم. این تضمین برای فدراسیون فوتبال ریسک بالایی داشت که در صورت عدم تحقق این موضوع ما باید جریمه سنگینی را پرداخت می‌کردیم که می‌توانست با توجه به محدودیت بودجه فدراسیون فوتبال دردسرساز شود.

دلیل نه به نایکی و پوما و آندرآرمور

کارلوس کی‌روش و بازیکنان تیم‌ملی می‌خواستند که در جام‌جهانی از البسه برندهای مشهور استفاده کنند. همین خواسته هم فدراسیون فوتبال را مجاب کرد که به فکر درآمدزایی از قرارداد با شرکت‌های درجه دو تولیدی لباس نباشد. منتهی عدم قرارداد با شرکت‌های نایک و پوما و انتخاب نهایی آدیداس هم داستاني جالب دارد که عضو کمیته بازاریابی فدراسیون این‌گونه آن را روایت می‌کند: «ما ٤ برند درجه یک البسه ورزشی در دنیا داریم و بقیه برند‌ها در درجه دوم و سوم قرار دارند که دو برند یعنی نایکی و آندرآرمور به دلیل آمریکایی‌بودن امکان مذاکره با آنها وجود نداشت و ما دو گزینه پوما و آدیداس را داشتیم. پوما اسپانسر البسه تیم‌ملی اسراییل است و به دلیل این‌که خاطرات خوبی از جام‌جهانی ٢٠٠٦ و همکاری با ایران نداشت، شرایط همکاری فراهم نبود و به همین دلیل آدیداس تنها انتخاب ما از بین برندهای معتبر بود.»

آدیداس چه امتیاز‌های دیگری می‌خواست؟!

یکی از جدی‌ترین انتقادها به فدراسیون فوتبال این است که چرا با توجه به حساسیت بازی‌های جام‌جهانی با هیأت دولت برای عقد قرارداد بلندمدت اسپانسرینگ مذاکره نکرد تا مصوبه بگیرد. منتهی مسئولان فدراسیون فوتبال این نقد را هم نادرست قلمداد می‌کنند. علی خطیر می‌گوید: «این یک اتهام نادرست است. ما به سراغ دولت رفتیم و نامه‌های آن نیز موجود است. دولت به ما اعلام کرد در موضوع واردکردن البسه آدیداس تنها این امکان وجود دارد که البسه تیم‌ملی وارد شود که آدیداس این موضوع را قبول نمی‌کرد؛ زیرا به دنبال این بود که برای تمامی تجهیزات خود که قصد واردکردن آنها به کشور را داشت، معافیت بگیرد. این موضوع ممکن نبود زیرا این امکان وجود داشت که دیگر فدراسیون‌ها نیز با دیگر برند‌های خارجی به توافق برسند و به دنبال چنین امتیازهایی باشند. ما نمی‌گوییم که یک قرارداد بدون عیب و اشکال امضا کردیم؛ اما مفاد این توافق با شرایط تحریم‌های ناجوانمردانه و مباحث رعایت‌نشدن کپی‌رایت در بازار ایران و موارد گمرک و... بهترین حالتی بود که می‌توانست اجرایی شود.»

موافقت با طرح یوز ایرانی

یکی از اصلی‌ترین اتفاقات مربوط به قرارداد یک ساله فدراسیون فوتبال با شرکت آدیداس موضوع بازگشت یوز ایرانی به پیراهن تیم‌ملی است. یوز ایرانی از جام‌جهانی ٢٠١٤ برزیل به یکی از نمادهای اصلی پیراهن تیم‌ملی فوتبال تبدیل شد و تا به امروز هم روی لباس بازیکنان نقش این یوز حک می‌شد. منتهی در ابتدای مذاکرات فدراسیون و آدیداس شرکت آلمانی با استفاده از این یوز روی پیراهن‌های تولیدی خود مخالفت کرده بود. آدیداس اعتقاد داشت که یوز با برند آل‌اشپورت عجیب شده است و این برند به آدیداس لطمه می‌زند و نباید روی پیراهن تیم‌ملی با مارک آدیداس یوز ایرانی حضور داشته باشد. منتهی وقتی فضای کار به سمت قرارداد یک‌ساله خرید از این کمپانی بزرگ پیش رفت،‌ مدیران فدراسیون فوتبال توانستند این شرکت را قانع کنند که نقش یوزپلنگ ایرانی روی پیراهن تیم‌ملی برای جام‌جهانی حک شود. به این ترتیب گفته می‌شود که فیفا هم با درخواست فدراسیون فوتبال برای حک‌شدن نقش یوز ایرانی مخالفتی تاکنون نداشته‌ است و به این ترتیب شاید تنها اتفاق بزرگ قرارداد عجیب و پر از ابهام فدراسیون با آدیداس،‌ همین بازگشت قطعی یوز روی پیراهن‌ها باشد.