طنز؛ عشق يك طرفه!

روزنامه قانون: بدترين نوع يه رابطه عاطفي، رابطه يك طرفه‌ست كه اميدوارم خدا قسمت نكنه، خدا قسمت نكنه براي شمام ايشالا، ايشالااااا!

اولين باري كه من طعم اين‌جور روابط رو چشيدم، آخرين بارمم بود. چون چنان تجربه‌ تلخي شد كه هنوزم از يادم نرفته، عين اينايي كه يه بار مرگ رو تجربه كردن و الان ديگه قدر زندگي و زيبايي‌هاش رو بيشتر ميدونن. منم از وقتي عشق يه طرفه رو تجربه كردم ديگه قدر خودم رو بيشتر مي‌دونم و خلاصه به قول معروف من آن گلبرگ مغرورم كه مي‌ميرم ز بي آبي ولي با خفت و خاري پي شبنم نمي‌گردم؛ دايركت = بلاك!

اولين تجربه يك‌طرفه من مربوط به ۶ سالگيم ميشه. دوران مهدكودك كه داييم بعد از يه سفر كاري به پاكستان برام يه سري پاستيل هندي آورده بود. حالا شايد بپرسيد چرا توي پاكستان پاستيل هندي ميفروختن، در جواب بايد بگم كه ول كنين تورو خدا اصل خاطره رو بچسبين! خلاصه از اون روزي كه ما اين پاستيل رو مي‌برديم مهدكودك همه دختراي مهد از سر و كولم بالا ميرفتن.

به‌خصوص يكيشون كه اسمش سميه بود و خوشگل‌ترين دختر مهد محسوب مي‌شد. حالا تا قبل از پاستيل‌دار شدن من، اين سميه خانوم نه تنها تحويلم نمي‌گرفت بلكه بهم مي‌گفت چارچشي ولي من حتي اين مسخره كردنشم دوست داشتم. نميدونم چرا واقعا، هزارتا بلا سرم آورده بود ولي من دوست داشتم از اين به بعد همه هزينه‌هام، كه پاستيل‌هام باشن، براي اون بشه. اما اين دورانِ خوب هم همزمان با تموم شدن پاستيلاي من تموم شد و سميه رفت سراغ بقيه بچه‌هاي مهد و باز همبازي اونا شد! من هرچقدم بهش گفتم سميه نرو، من داييم سال ديگه باز ميره پاكستان پاستيل مياره ولي سميه رفت! آخرشم البته چندتا از پسراي تُخس(!) از روي سرسره پرتش كردن پايين. بله! اينه سرنوشت كسي كه به عشق پاك يه نفر خيانت ميكنه!

الانم رفتار مهدي طارمي و پرسپوليس عين رابطه سميه با من ميمونه! اون من‌رو فقط واسه پاستيلم مي‌خواست. طارمي هم پرسپوليس رو فقط واسه پيشرفت خودش و البته واسه پولش ميخواست. حالام بعد از اون همه بلايي كه سر تيم آورد، پرسپوليس رو ترك كرد و رفت! من فقط نميدونم اين مسئولاي باشگاه چرا از مني كه اون زمان ۶ سالم بود هم بچه‌ترن!

من توجه‌نديده بودم. شمام مگه بازيكن‌نديده‌ايد كه اين‌قدر منت طرف رو كشيديد كه «مهدي نرو! اگه بري نميگن دستمزدش كم بود! نميگن خودش نخواست بمونه! ميگن مشكل از ماست! بابا نذاريد حرف دهن اين استقلاليا بشیم». بي‌خيال! رفت كه رفت! سرنوشت اونم مثل سميه‌ست! آخرش از اون بالامالاها پرت ميشه پايين و سرش به سنگ ميخوره!