آمار علیه دژاگه؛ ۲ بازی باشگاهی در ۷۰۲ روز

ایران ورزشی: دژاگه در این روزهای سرنوشت‌ساز، حالا که فقط ۴ ماه تا جام جهانی زمان باقی مانده، همچنان دور از فوتبال است و کسی هم نمی‌داند چه زمانی از تیم بعدی خود رونمایی خواهد کرد. انگار برای او اولتیماتوم‌های کی‌روش و انتخاب تیم جدید، کوچکترین اهمیتی ندارد. البته که همه این انتقادها باعث نمی‌شود دژاگه را از نظر فنی بازیکن کوچکی بدانیم. او برای تیم ملی در مرکز زمین یک وزنه است، بخصوص که بازی در جام جهانی را تجربه کرده و یک بازیکن بین‌المللی محسوب می‌شود

اشکان دژاگه به همه چیز فکر می‌کند جز فوتبال. او در حالی که از ابتدای فصل بدون تیم بوده، هفته قبل سفری تفریحی به قطر داشت و حالا از برلین خبر می‌رسد که رستوران افتتاح کرده و از این راه به فکر کسب درآمد است. هر بازیکنی این اختیار را دارد که کنار فوتبال بیزینس کند و زندگی‌اش را اداره اما این ماجرا درباره دژاگه برعکس رخ داده است.

کاپیتان تیم ملی ایران این روزها فوتبال را به طور کامل کنار گذاشته و هم و غم خود را معطوف به بیزینس کرده. او در شرایطی که مدت‌هاست بازی در سطح باشگاهی را تجربه نکرده، در برلین شغل جدیدی برای خود برگزیده و این یعنی یک اتفاق عجیب برای بازیکنی که یکی از وزنه‌های تیم ملی ایران است و کی‌روش برای موفقیت در جام جهانی حساب ویژه‌ای روی او باز کرده. اشکان فعلا در برلین سوشی بار افتتاح کرده و مشغول عرضه این غذا به مردم است. او برای افتتاحیه این رستوران بازیکنان بزرگی نیز به مراسم دعوت کرده. بازیکنانی نظیر پرنس بواتنگ که ارتباط صمیمانه‌ای با دژاگه دارد. او البته یک تفاوت بزرگ با دژاگه دارد. بواتنگ تیم دارد و اشکان نه.

تاسفبار است که بنویسیم از آخرین بازی باشگاهی دژاگه، حدود 8 ماه می‌گذرد. او 8 خرداد 96 (29 مه ‌2017 ) به‌عنوان بازیکن ذخیره به زمین رفت و برای ولفسبورگ مقابل آینتراخت برانشوایگ بازی کرد. اشکان از دقیقه 68 جانشین ویرینا شد و فقط اجازه داشت 22 دقیقه در ترکیب ولفسبورگ حاضر باشد. از آن به بعد تمام عکس‌هایی که از اشکان دژاگه دیدیم، یا در پیراهن تیم ملی بود یا لباس شخصی.

تمام آمارها علیه دژاگه است. او قبل از حضور در ترکیب ولفسبورگ، به مدت یک فصل از بازی‌های باشگاهی دور بود. آخرین باری که برای العربی به زمین رفت، ۱۳ فروردین ۱۳۹۵ بود. یعنی ۲ آوریل ۲۰۱۶. اگر جمع و تفریق کنیم، به اعدادی شگفت‌آور می‌رسیم. اعدادی که همگی متعلق به کاپیتان تیم ملی ایران است.

اشکان در 702 روز گذشته تنها 2 بازی رسمی در سطح باشگاهی انجام داده. یعنی به طور میانگین هر سال یک بازی که شاید یک رکورد دست‌نیافتنی در تاریخ فوتبال ایران و برای یک بازیکن ملی باشد. او در این مدت فقط 114 دقیقه بازی کرده. یعنی سهم دژاگه از بازی‌های باشگاهی در سطح جهان، هر سال 57 دقیقه است.

اینها را کنار دل‌مشغولی‌های این روزهای اشکان دژاگه بگذارید. شاید اگر هر بازیکن دیگری جز اشکان بود، همین حالا تصمیم می‌گرفت از قرارداد آنچنانی بگذرد و فقط برای یک باشگاه در فوتبال اروپا بازی کند. دژاگه اما همچنان منتظر فرصتی است تا هم پیراهن باشگاهی در اروپا را بپوشد و هم پول هنگفتی به جیب بزند.

آمار دژاگه در 2 سال گذشته، به کارنامه پربار او در دهه اخیر می‌چربد. شاید اگر شما هم مدیر یک باشگاه اروپایی باشید، هرگز بازیکنی جذب نکنید که در طول 2 سال قبل فقط 2 بازی رسمی انجام داده باشد. آمادگی فعلی برای هر مدیر، مربی یا باشگاهی مهم‌تر از کارنامه‌ای است که تا امروز به فریاد دژاگه رسیده اما شاید از این به بعد او را برای دریافت یک پیشنهاد چرب و نرم کمک نکند.

دژاگه در این روزهای سرنوشت‌ساز، حالا که فقط ۴ ماه تا جام جهانی زمان باقی مانده، همچنان دور از فوتبال است و کسی هم نمی‌داند چه زمانی از تیم بعدی خود رونمایی خواهد کرد. انگار برای او اولتیماتوم‌های کی‌روش و انتخاب تیم جدید، کوچکترین اهمیتی ندارد. البته که همه این انتقادها باعث نمی‌شود دژاگه را از نظر فنی بازیکن کوچکی بدانیم. او برای تیم ملی در مرکز زمین یک وزنه است، بخصوص که بازی در جام جهانی را تجربه کرده و یک بازیکن بین‌المللی محسوب می‌شود.

برای دژاگه روزها یکی پس از دیگری می‌گذرد. نقل و انتقالات زمستانی فوتبال اروپا رو به پایان است و او باید تصمیم جدیدی بگیرد. آن هم به سرعت و با کمی وسواس تا برای بازی در جام جهانی به آمادگی برسد. اگر غیر از این اتفاق رخ بدهد، دژاگه باید فکر بازی در ترکیب ثابت تیم ملی را از ذهن خود خارج کند و فقط به حضور در روسیه راضی شود.