جواد منافی: در ۲۳ سالگی دنیا روی سرم خراب شد

آسمان آبی: حادثه تلخی که برای مهدی قائدی، بازیکن جوان و آینده‌دار استقلال در زادگاهش اتفاق افتاد، ذهن علاقه‌مندان فوتبال را به سال‌ها پیش‌تر برد. در سال ۱۳۷۳ و پیش از شهرآورد معروف آن سال که قرار بود جمعه، نهم دی‌ماه برگزار شود؛ دیداری که بازی رفت تیم‌های استقلال و پرسپولیس در نیمه نهایی لیگ آزادگان محسوب می‌شد، در پایان یک تمرین سراغ حمید درخشان و ناصر محمدخانی می‌رود و تقاضای مرخصی می‌کند. کادر فنی هم زیربار نمی‌رود، اما سرانجام درخشان که پافشاری او را می‌بیند، با مرخصی یک‌روزه‌اش موافقت می‌کند. پسر جوان و خوش‌آتیه پرسپولیس هم بار سفر می‌بندد، اما تنها چند کیلومتر با ساری فاصله دارد که یکباره خودرویی را در چندمتری و روبه‌روی خود می‌بیند. یکباره پای راست و چپش، پدال کلاچ و ترمز را می‌چسبد؛ حرکتی غریزی که باعث می‌شود، بی‌ام‌و از جاده کنده و لحظه‌ای بعد روی جاده سرنگون شود. خطر از بیخ گوش جوان خوش‌تکنیک تیم‌ملی ایران می‌گذرد، اما او پس از چهار سال می‌تواند دوباره از بسترش برخیزد! آن تصادف شدید و هولناک، استعداد بزرگی را از فوتبال ایران می‌گیرد تا راه برای رضا شاهرودی و مهرداد میناوند باز شود، اما پسر مو روشن پرسپولیس، هنوز هم حسرت آن روز و آن مرخصی را می‌خورد؛ حسرتی که در پاسخ‌های جواد منافی به «آسمان آبی» به‌خوبی نمایان است.

‌ حتما از اتفاقی که چندروز پیش برای مهدی قائدی افتاد خبردار شدید. این اتفاق شما را یاد چیزی نمی‌اندازد؟

چرا دقیقا اتفاق مشابه و خاطره خیلی تلخی را برای من زنده می‌کند. دی‌ماه ۱۳۷۳ قرار بود بعد از دوسال مقابل استقلال بازی کنیم. آن‌ سال‌ها لیگ برتر یا همان لیگ آزادگان دوگروهی بود. ما در گروه خود اول شدیم و استقلال تیم دوم گروه مقابل بود. آخرین بازی گروهی ما هم مقابل کشاورز برگزار شد و بعد از آن مسابقه،‌ فکر می‌کنم ۱۰ یا ۱۲ روز تا شهرآورد فاصله داشتیم. من باید خانواده و دوستانم را می‌دیدم و درست خاطرم هست که در تونل ورزشگاه آزادی با حمید درخشان و ناصر محمدخانی صحبت کردم. آن‌ها سفت و سخت مخالف مسافرت من بودند. درخشان می‌گفت بازی خیلی مهمی داریم و بهتر است دستکم بعد از بازی رفت بروم، اما من اصرار زیادی کردم؛ بعد هم که حتما می‌دانید چه اتفاقی برای من افتاد. درست زمانی که خبر تصادف قائدی را شنیدم، یاد آن روزها و درواقع جوانی ازدست‌رفته خودم افتادم. کاش هیچ‌وقت به آن مرخصی لعنتی نمی‌رفتم.

‌ از اوضاع قائدی خبر دارید؟

بله، خوشبختانه انگار فقط کبد و طحال او کمی آسیب‌ دیده‌است. از صمیم قلب آرزو می‌کنم اتفاقی که برای من افتاد تکرار نشود. آن حادثه من را نابودکرد و فوتبالم را از بین برد.

‌ زمان تصادف خودروی شما چه مدلی بود؟

بی‌ام‌و۳۲۰ داشتم و ماشین خوبی هم بود. نیمروز بود و من دو سه کیلومتری ساری بودم که یک ماشین انحراف داشت و یکباره مقابل من ظاهر شد؛ البته سرعت من هم بالا بود و وقتی ترمز زدم دیگر چیزی نفهمیدم. ماشینم وسط جاده سه چهار معلق خورد و....

‌ دقیقا از چه ناحیه‌ای آسیب دیدید؟

مهره‌های گردن من شکسته بودند و نخاعم هم آسیب‌ دیده بود. خدا خیلی به من رحم کرد که توانستم پس از چند سال دوباره روی پای خودم بایستم.

‌ بازی را هم از دست دادید...

من کل فوتبال را در ۲۳سالگی از دست دادم. آن روزها چپ پرسپولیس و تیم‌ملی بودم و از اتریش، ایتالیا و آلمان هم پیشنهاد داشتم، اما یک لحظه اتفاق افتاد و همه زندگی‌ حرفه‌ای من بر باد رفت. آن بازی معروف را هم از تلویزیون بیمارستان دیدم. راستش پیش از بازی، زمانی که در بیمارستان بستری بودم، گروهی از تلویزیون پیشم آمدند و گزارش گرفتند. من درحالی‌که به‌سختی حرف می‌زدم به آن‌ها گفتم پرسپولیس ۲ بر صفر برنده می‌شود.

‌ بله، ولی این اتفاق نیفتاد و بازی مساوی شد! فکر می‌کنم اگر در ‌آن بازی حضور داشتید، اوضاع به سود پرسپولیس تغییر می‌کرد. قبول دارید؟‌

خیلی سال از آن بازی معروف گذشته است، اما خاطرم هست ما واقعا می‌توانستیم به‌راحتی استقلال را ببریم. تیم خیلی خوب و قدرتمندی داشتیم. اصلا آن بازی یک‌مرتبه به هم ریخت و دعوا شد تا ۳ بر صفر بازنده اعلام شویم. خیلی حیف شد. کار زیادی انجام داده بودیم.

بدشانسی‌های شما از پاییز همان سال شروع شد. زمانی که با تیم‌ملی از رسیدن به جام‌جهانی 1994 بازماندید. از آن تیم‌ملی هم چیزی در خاطرتان هست؟

بله، مگر می‌شود در خاطرم نمانده باشد. اوضاع تیم ما به گونه‌ای شد که نتوانستیم صعود کنیم. آن سال ما از گروه مقدماتی صعود کردیم و باید در یک گروه ۶تیمی با کره‌جنوبی، کره‌شمالی، ژاپن، عراق و عربستان‌سعودی بازی می‌کردیم. هر ۶تیم برتر آسیا در آن مسابقات حضور داشتند. ما بازی اول را ۳ بر صفر به کره‌جنوبی باختیم و شاید همان باخت باعث شد از نظر روانی به هم بریزیم و نتوانیم در ادامه با روحیه بالا بجنگیم. به‌هرحال، حذف شدیم، اما چهارسال بعد بچه‌ها شاهکار کردند و به جام‌جهانی ۹۸ صعودی خاطره‌انگیز داشتند.

‌ خیلی‌ها می‌گویند شکست تیم‌ملی به‌دلیل ضعف عملکرد بهزاد غلامپور در چارچوب دروازه تیم ما بود. این را قبول دارید؟

نه، نمی‌توانیم این را بگوییم. ما همه بد بودیم. بهزاد که یک‌نفره نرفته بود بازی کند!‌ همه مقصر بودیم؛ البته در بازی اول سه‌بار دروازه‌ بهزاد باز شد. اگر در بازی بعد به او استراحت می‌دادیم، فکر می‌کنم تیم بهتر نتیجه می‌گرفت.

‌ شما ابتدای این فصل هم در تراکتورسازی حضور داشتید، اما خیلی‌زود نیمکت این تیم را ترک کردید. چه اتفاقی در تبریز افتاد؟

راستش را بخواهید دوست ندارم درباره این موضوع صحبت کنم، ولی اوضاع به گونه‌ای نبود که بتوانم با تراکتور ادامه دهم و با احترام به همه هواداران پرشور تبریزی، پس از یک‌ماه از این تیم جدا شدم. حالا هم خدا بزرگ است.

‌ اگر بخواهید یک جمله به مهدی قائدی بگویید،‌ چه می‌گویید؟

او بازیکن جوان و بسیار کم‌تجربه‌ای است و این‌جاست که دوروبری‌هایش به‌ویژه خانواده‌اش باید به او کمک کنند. دوران قهرمانی بسیار کوتاه‌تر از چیزی است که فکرش را می‌کنید و ممکن است یک اتفاق ناگهانی همه‌چیز را به هم بریزد. به مهدی می‌گویم که قدر خودت را بدان. بیشتر از این بدان. خیلی باید مواظب خودت باشی. بازی در تیم‌های بزرگی مثل استقلال و پرسپولیس خیلی سخت است. من از وقتی خبر تصادف قائدی را شنیدم آرزو می‌کنم اتفاق بدی برایش نیفتاده باشد و شکستگی سختی نداشته باشد. امیدوارم مهدی به‌زودی به فوتبال بازگردد. او فوتبالیستی هنرمند و خلاق محسوب می‌شود. واقعا حیف است این استعداد را به همین راحتی‌ها از دست بدهیم.