مراکش هدف اصلی بازی‌های تدارکاتی
برنامه تدارکاتی تیم ملی فوتبال ایران تا زمان آغاز جام جهانی ۲۰۱۸ در خاک روسیه یک بار دیگر سرشار از مسابقه با تیم‌هایی است که لفظ متوسط بهترین واژه برای توصیف آنها است.
ایران ورزشی: برنامه تدارکاتی تیم ملی فوتبال ایران تا زمان آغاز جام جهانی ۲۰۱۸ در خاک روسیه یک بار دیگر سرشار از مسابقه با تیم‌هایی است که لفظ متوسط بهترین واژه برای توصیف آنها است. اولین دیدار دوستانه ملیپوشان مقابل لیبی در تهران در تاریخ ۲۷ اسفند است و در مورد برگزاری آن در پشت درهای بسته و یا در حضور تماشاگر نقل قول‌های متفاوتی صورت پذیرفته است. مسابقه بعدی در روز ۲ فروردین ۱۳۹۷ در مقابل یکی از سه تیم تونس، سنگال و بوسنی خواهد بود و در مورد این مسابقه و محل انجام آن نیز اخبار متضاد بوده است. در حالی که فدراسیون ایران به صراحت نگفته است کدامیک از این سه تیم گزینش خواهند شد، تونسی‌ها در روزهای اخیر تاکید کرده‌اند رقیب ایران در این دیدار خواهند بود و محل انجام مسابقه را هم فرانسه اعلام کرده‌اند، حال آنکه در سلسله اخبار قبلی اتریش به عنوان محل این دیدار اعلام شده بود.
بازی 2 فروردین با تونس یا هر حریف دیگری تنها مسابقه تیم ملی در فروردین ماه نیست و به فاصله فقط 5 روز یعنی در 7 فروردین یوزهای ایرانی مقابل الجزایر صف‌آرایی خواهند کرد و محل انجام این بازی هم خاک اتریش قید شده است. این به این معنای مستقیم و صریح است که ملیپوشان بعد از انجام بازی 27 اسفند با لیبی شال و کلاه کرده و راهی اردوی اروپایی خود خواهند شد که محل آن نیز طبعا اتریش خواهد بود. این اولین باری نیست که اتریش برای این مهم برگزیده شده و در سال‌های اخیر بنا به سلایق و انتخاب‌های کی‌روش تیم ملی در چهار نوبت دیگر هم در اتریش اردو زده و در آنجا بازی‌های تدارکاتی مورد نظرش را انجام داده است.
اردوی بعدی تیم ملی از ۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۷ و این بار ظاهرا در تهران برپا خواهد شد و یک بازی تدارکاتی برابر ازبکستان بخشی مهم و اولیه از این اردو خواهد بود. هدف فدراسیون فوتبال این است که در روز ۲۱ اردیبهشت ۱۳۹۷ هم مسابقه‌ای دیگر را برای ملیپوشان ترتیب دهد که رقیب ما در آن مسابقه یکی از تیم‌های سوریه، لبنان و یا اردن خواهند بود که البته به سبب ماهیت متفاوت و کاراکتر آسیایی این تیم‌ها نمی‌توان این مسابقات را شبیه‌سازی برای مرحله نهایی جام جهانی و تقابل ما در آن مرحله با مراکش، پرتغال و اسپانیا دانست. این در شرایطی است که برخی هم معتقدند اصول بازی سه تیم فوق و بنیادهای کار آنان از تاکتیک‌هایی که مراکش به کار می‌گیرد، چندان دور و متفاوت نیست.
قدم بعدی تیم ملی بازی دوستانه دیگری در تاریخ 30 اردیبهشت ماه 1397 است و حریف‌مان ترکیه و بازی در خاک این حریف خواهد بود. به واقع این مسابقه تنها دیدار تدارکاتی ایران در راه جام جهانی بیست و یکم است که حریف تیم ملی نه یک نیروی درجه سوم بلکه یک تیم بالنسبه قوی است که تجربه سال‌ها بازی در اروپا آن را متحول ساخته و به درجه کنونی رسانده است. البته ترکیه نیز دور از سال‌های سنول گونشی و هاکان شوکوری خود و همچنین فارغ از زمان زمامداری فاتح تریم در «یورو 2008» تن به نزول آشکاری داده و از ایام اوجش فاصله گرفته است.
آخرین دیدار دوستانه تیم ملی قبل از گسیل به روسیه روز ۷ خرداد در تهران برگزار می‌شود ولی هنوز تیمی که در این مسابقه روبه‌روی ایران می‌ایستد، مشخص نشده و رایزنی در این خصوص ادامه دارد.
نگاه به شرایط و میزان کارایی این تیم‌ها نیز وسیله و راه مستقیم و صریحی است که نشان می‌دهد کی‌روش با تکرار نگره‌های سابق خود و پرهیز از رویارویی با بزرگان و چیدن یکسری مسابقه برابر تیم‌های عمدتا متوسط، ملیپوشان را برای آوردگاهی آماده می‌کند که جز 3 دیدار سنگین برابر رقبایی قوی و سطح بالا و توانمند چیزی را فراروی ما قرار نمی‌دهد و طبق دکترین قدیمی و آشنای سرمربی 64 ساله و پرتغالی تیم ملی ایران موفقیت در این رویارویی‌ها حاصل نمی‌آید، مگر با آماده‌سازی تیم به نحو احسن و به لحاظ روحی و جسمانی مقابل رقبایی همسطح با خودمان به قصد رسیدن به کمال در این حد و به تبع آن مهیا شدن برای ستیز در حداقل یک سطح بالاتر و گرفتن نتایجی آبرومندانه مقابل امثال اسپانیا و پرتغال که در توان ذاتی فراوان‌شان تردیدی وجود ندارد.
دکترین قدیمی دیگری نیز در ورزش وجود دارد که می‌گوید راه تقابل موفقیت‌آمیز با تیم‌های نامدار، انجام دیدارهای دوستانه با تیم‌هایی از همین تبار و کلاس است و وقتی صابون آنها از قبل به تن‌تان خورده باشد، در مسابقه اصلی و رسمی قوی‌تر عمل کرده و بهتر نتیجه خواهید گرفت. کی‌روش با رد این باور معتقد است یک یا دو شکست سنگین احتمالی در تقابل با بزرگان در دیدارهای خودشناسی، تیم ملی را چنان سرخورده می‌کند که در دیدارهای رسمی و اصلی نیز درهم کوبیده خواهد شد و پرهیز از آنها به سبب فوق ضروری است. انتخاب درستی یکی از دو فرضیه فوق به خوانندگان این سطور سپرده می‌شود اما وقتی کی‌روش با همین گونه انتخاب‌ها و سیاست‌ها و روش‌ها به نتایجی رسیده است که می‌دانیم و می‌دانید، رد کردن ایده‌های او و اشتباه خواندن آن امکان‌پذیر نیست و «او» می‌داند که چه می‌کند.
ارسال نظر