به بهانه سقوط این روزهای رئال مادرید

همه چشم‌ها دوباره به کریستیانو رونالدو بود اما شاید برای نخستین‌بار از این موضوع خوشحال نبود. فوق‌ستاره رئال مادرید در فاصله ۹ دقیقه مانده به پایان بازی با لوانته تعویض شد و خوشش نمی‌آمد که دوربین‌های تلویزیونی هنوز روی او زوم هستند. سفیدها تازه به وسیله ایسکو از میزبان پیش افتاده بودند اما حواس‌ها به رونالدو بود؛ او هرگز تعویض نمی‌شود مگر اینکه خودش بخواهد و آشکارا ناراحت بود از بیرون آمدن از مسابقه‌ای که نتوانسته بود در آن گل بزند. اگر رئال برتری‌اش را حفظ می‌کرد تعویض رونالدو موضوعی جنبی بود اما با دمیده شدن در سوت پایان، داستان اصلی شروع شد.

جامپائولو پاتزینی در نخستین بازی‌اش برای لوانته در دقیقه ۸۹ گل مساوی را زد تا این تیم برای دومین‌بار در این فصل با رئال مساوی کند. تیمی که در تمام این فصل ۳ برد بیشتر به نامش ثبت نشده در خانه و خارج از خانه، قهرمان جهان، اروپا و اسپانیا را متوقف کرد. مهاجم ایتالیایی را هم‌تیمی‌هایش محاصره کردند اما دوربین‌ها فورا سراغ رونالدو رفتند که سرش را به علامت تاسف تکان می‌داد. زین‌الدین زیدان هم مثل همیشه با آن صورت جدی کنار زمین ایستاده بود و می‌خواست بازیکنانش را برای شاید یک فرصت باقیمانده تهییج کند اما در واقع در تمام این فصل هیچ وقت شباهتی به تیمی که می‌تواند گل پیروزی را در دقیقه آخر بزند، نداشتند. تیمی که فصل قبل امتیازات بسیاری در اواخر بازی‌ها می‌گرفت، این فصل از ایده و اعتماد به نفس تهی شده است. حریف‌شان هم این را می‌دانست. لوانته مثل خیلی تیم‌های قبلی هر وقت می‌توانست، به دروازه مادرید سرک می‌کشید. آنها بوی خون شنیده‌اند، می‌دانند رئال یک حیوان زخمی است.

آنطور که سرخیو راموس می‌گوید بازیکنان بشدت پشت سرمربی‌شان هستند و برد ۴ بر یک هفته گذشته در زمین والنسیا این مدعا را ثابت می‌کند. آن پیروزی بروز بحران را منتفی کرد، حتی مربی لوانته هم گفت: «وقتی یک ماشین عالی کار می‌کند، می‌تواند در مستایا چنین بردی به دست آورد.» اما مشکل اینجاست که رئال بشدت نظم خود را از دست داده و حالا تردیدهای جدی درباره توانایی زیدان در اصلاح این معضل به وجود آمده است. مربی فرانسوی توانست بهترین بازیکنانش را برای این دیدار انتخاب کند اما آنها نتوانستند هنری از خود نشان دهند. تا قبل از گل راموس، لوانته تیم بهتری بود و پایان بهتری هم داشت. راجر مارتی ۲ دقیقه قبل از گل تساوی از فاصله دوقدمی ضربه سرش را گل نکرد. رئال طبق معمول مالکیت توپ بیشتری داشت. با تونی کروس و لوکا مودریچ و ترکیب زیبایی و سرسختی و هماهنگی‌شان، هر خط میانی مسلط است اما در خط حمله کم‌جان هستند و در دفاع نامنسجم. کریم بنزما که این اواخر بشدت مورد انتقاد قرار گرفته ارزشش را با نقشی که روی هر دو گل داشت، ثابت کرد اما رونالدو در یکی دیگر از آن شب‌هایی که برایش عادی شده ۷ شوت داشت که فقط ۲ تا در چارچوب بود.

در دفاع، مادرید آنقدر باز بود که اگر لوانته کمی بیشتر توپ به دست می‌آورد، می‌توانست بازی را ببرد. راموس روی گل اول لوانته که توسط امانوئل بوآتنگ زده شد، برابر خوسه لوییس مورالس کاملا کم آورد و دنی کارواخال همین مقدار مقابل پاتزینی خجالت‌آور بود. نیمار و هم‌تیمی‌هایش در پاری‌سن‌ژرمن از آنچه می‌دیدند، خوشحال بودند اما رونالدو اصلا راضی نبود و در روزهای آینده احساس رونالدو بیشتر مورد بحث قرار می‌گیرد. وضعیت روانی رئال بشدت مایه نگرانی زیدان است. ما خیلی وقت است می‌دانیم امیدی برای دفاع از عنوان قهرمانی ندارند، ترس واقعی از آن است که این تیم دیگر برای حریفان بزرگ و کوچک ترسناک نیست.