میلان به روایت گاتوزو خشمگین؛ چشمان کبود

ورزش سه: حمیدرضا صدر به میلان دگرگون شده پرداخته، به جنارو گاتوزو روی آن نیمکت داغ....

میلان طرح نو

جنارو گاتوزو به عنوان مربی میلان تیمش را همان جوری توصیف کرد که انتظارش را داشتیم توصیف کند "... ما براد پیت نیستیم. سیمای ما یادآور چهره خودم است: زشت و چشم هایی کبود شده از ضربه های مشت".

سقوط مونته لا

نشستن روی نیمکت میلان آسان نیست. باشگاهی که طی دوازده سال اخیر هم لیگ قهرمانان را فتح کرده، هم به اتهام تبانی با جریمه هشت امتیازی روبرو شده و هم نخست وزیر سابق ایتالیا آن را به چینی ها فروخته. باشگاهی که فقط رئال مادرید بیش از آن قهرمان اروپا شده. باشگاهی که از 2011 تاکنون طعم قهرمان سری آ را نچشیده و طی چهار فصل اخیر هشتم شده، دهم، هفتم و ششم.

آنها این فصل را هم به رهبری ویچنزو مونته لا آغاز کردند. مونته لا که باشگاه منو صد و هفتاد و پنج میلیونی با یازده بازیکن جلویش گذاشته بود. ولی هیچ یک از خریدها آنی نبودند که قرار بود باشند، نه بونوچی چهل و دو میلیونی، نه آندره سیلوا سی و هشت میلیونی، نه آندره آ کونتی بیست و چهار میلیونی، نه هاکان چاهانوغلو بیست میلیونی، نه لوکاس بیلیا هفده میلیونی، نه خیلی های دیگر... مونته لا به ترکیب اصلی اش دست پیدا نکرد و طی بیست و سه بازی به بیست و سه ترکیب مختلف روی آورد و وقتی اخراج شد طی چهارده دیدار لیگ فقط شش بار برنده شده بود.

ورود مرد خشمگین

با رفتن مونته لا کسی وارد شد که خوابش را نمی دیدیم بر آن نیمکت تکیه زند: جنارو گاتوزو، جنگجوی سال های سرخوشی میلان که سیزده فصل با همان پیراهن خدمت رقبایش رسیده بود. مرد میانی عصبانی مزاجی که با ایتالیا قهرمان جهان شده و با میلان دو بار لیگ قهرمانان را فتح کرده بود. گاتوزو چهل ساله که با تیم جوانان میلان کجدار و مریز جلو می رفت روی نیمکتی نشست که پیشترها دو ستاره میلانی دیگر، کلارنس سیدرف و فلیپو اینزاگی، را به آتش کشیده بود.

ولی اشتباه می کردیم. عجولانه قضاوت کرده بودیم. گاتوزوی نق زن، میلان سرگیجه گرفته را پس از چند بازی به تداوم رساند. "شوک تراپی" مدیران میلان جواب داده بود. شعار گاتوزو که می گفت "ما بسان یک لشگر متحد راهی میدان خواهیم شد و با روحیه جنگاوران مبارزه خواهیم کرد" بازیکنان را بیدار کرده بود. آنها هنوز با سی و هفت گل زده در لیگ طی هفت تیم اول جدول کمتر از همه دروازه ها را باز کرده اند، ولی همان ها که در دوران مونته لا به طور متوسط در هر دیدار ۱۰۳ کیلومتر می دویدند برای گاتوزو ۱۱۴ کیلومتر در هر بازی جان کندند. گاتوزو از سیستم ۱-۲-۴-۳ به ۳-۳-۴ روی آورد و نیشخندهای برلوسکونی که می گفت تحمل بازی مصلحت گرایانه میلان را ندارد به هیچ گرفت. بونوچی و رومانلی - احتمالا بهترین میلانی ماه های اخیر - همساز شدند. لوکاس بیلیا جلوی آنها ایستاد و نقش "گاتوزویی" را برعهده گرفت، نقش مرد میانی تکل زن و اهل درگیری را. آن که به فرانک کسی و بوناونتورا اجازه نفوذ داد. چالهانوغلو از گوش به جلو تاخت و پاتریک کورتونه را تغذیه کرد. مردان گاتوزو حین دفاع به سیستم ۱-۴-۱-۴ روی آوردند و به پرسینگ کورتونه و بوناونتورا دل بستند. بیلیا عقب تر نشست و بونوچی و رومانلی پشت سرش سد مستحکمی برپا ساختند.

وقتی میلان برابر رم 0-2 پیروز شد همه به ستایش از گاتوزو پرداختند. همان زمانی که مردان او طی هفت دیدار سری آ به شش پیروزی دست یافته بودند. رمی ها برای رسوخ به دفاع میلان جان کندند ولی دروازه شان در نیمه دوم دو بار فرو ریخت. گل دوم را داویده کالابریا مدافع راست بیست و یک ساله زد که برای خیلی ها یادآور مالدینی جوان شده. برای دل سپردن گاتوزو به جوانان می توان به کورتونه بیست ساله هم نگریست. بازیکنی که او را با اینزاگی مقایسه کرده اند و جای کالینیچ و آندره سیلوا روانه میدان شده و شش گل طی یازده بازی زده.

شکست از آرسنال

میلان پیش از دیدار با آرسنال طی سیزده دیدار شکست نخورده بود. در شش بازی متوالی دروازه شان را بسته نگاه داشته بود، دقیقا 524 دقیقه، برخلاف آرسنال که در چهار دیدار آخرش شکست خورده و برای تطهیر راهی ایتالیا شده بود. میلان که راهی فینال جام حذفی هم شده در سن سیرو بازی را پرشورتر آغاز کرد، ولی بازیکنی نزول کرد که قرار بود "گاتوزویی" بازی کند: بیلیا که چند بار توپ را از دست داد و زمینه ساز پاس اوزیل و گل مخیتاریان شد که اولین گلش را برای آرسنال به ثمر رساند. دروازه دوناروما پس از 599 دقیقه فرو ریخت و آرون رمزی در انتهای همان نیمه با توپی که با ترکیب ناباورانه ای از دل همه مدافعان میلان عبور کرده بود گل دوم را زد.

شکست ۲-۰ میلان در خانه برابر آرسنال می تواند مقدمه فتح لیگ اروپا توسط آرسنال قلمداد شود که در خوش بینانه ترین برداشت، نوعی "پایان خوش" از نوع ونگری خواهد بود، ولی این که میلان با این شکست از مسیر صعود خارج شود "غیر گاتوزویی" به نظر می رسد. او چهره میلان را تغییر داده و چشمان کبود شده روسونری نه نشانه شکست که بازتابنده "سخت جان بودن" شده.