مرثیه گلادیاتورِ تنها

وبسایت روزنامه گل: ۱- پرسپولیس پس از دو باخت، با برد الوصل، دوباره به آرامش رسید. دبل قهرمانی سرخ‌ها اما، یک نکته مهم داشت که این بازی اخیر، نقطه عطفش بود؛ مورد عجیب محسن ربیع‌خواه. موضوعی که پیش از این یا زیر سایه عملکرد درخشان تیم برانکو کمتر دیده شد یا حواشی محیرالعقول ستاره‌های میلیاردی، حواس‌ها را از آن پرت می‌کرد. ربیع‌خواه هفته پیش درحالی روی نیمکت نشست که با توجه به جمله غم‌انگیز «خوشحال باشید، او در ترکیب نخواهد بود!»، همه می‌دانستند این اتفاق برخلاف میل باطنی سرمربی تیم و صرفا تحت فشار هواداران و رسانه‌ها رخ داده است. موضوع زمانی غم‌انگیزتر شد که رسانه‌ها از درخواست خود محسن برای بیرون نشستن، به خاطر رهایی از فشارها خبر دادند که عمیقا مایه تاسف است؛ چرا که محسن حق دارد خسته و دلزده شده باشد، اما هیچ‌کس در پرسپولیس حق تسلیم شدن ندارد. حتی اگر بپذیریم که برانکو لجباز است و ربیع‌خواه هم سطح فنی پایین‌تری نسبت به هم‌تیمی‌هایش دارد، بازهم او نباید عطای ترکیب اصلی محبوب‌ترین تیم قاره را به لقایش ببخشد.

2- در همین فوتبال و در فصل جاری لیگ برتر، چندین سرمربی خویشاوندان درجه یکشان را درحالی کنار خودشان روی نیمکت می‌نشانند که در حالت عادی احتمالا دست این بزرگواران به آنالیزوری تیم‌های لیگ دویی هم نمی‌رسید. در عرصه مدیریت، یک نفر که پول داشته باشگاهی خریده و آقازاده‌اش را هم، لابد به پشتوانه سوابق درخشان مدیریتی و تحصیلات عالیه مرتبط با این حوزه، به سمت مدیرعاملی منصوب کرده است. مدیر دیگری هم وقتی حاجی مایلی به پروپایش پیچید، تلویحا ورودش به فوتبال بر اساس یک نسبت خانوادگی را تایید کرد. رییس هیئت فوتبال تهران هم که کم مانده بود در برنامه نود قربان صدقه قد و بالای آقازاده خوش‌تیپش برود. داستان آن پدر فداکاری که به تیم مردمی جنوب کمک مالی کرده بود را هم فراموش نکنید...

۳- آقای ربیع‌خواه عزیز؛ این نمونه‌هایی که گفتیم، فقط در حوزه فوتبال است که کسی مثل عادل فردوسی‌پور مو را از ماستش بيرون می‌کشد. در حوزه‌های دیگر که هر آقازاده‌ای به هر سمتی منصوب شود، گوش تا بینی خبردار نمی‌شود. در این جولانگاه نورچشمی‌ها، تو مگر چه کار بدی کرده‌ای که به خاطرش خودت را مستحق نیمکت‌نشینی می‌دانی؟ والدینت به برانکو پول داده‌اند؟ برای تیم اسپانسر جور کرده‌ای؟ برادرزاده (بخوانید موکل!) نماینده مجلسی چیزی هستی که سفارشت را کرده باشد؟ نکند از بازار پرنده فروش‌ها به پرسپولیس آمده‌ای؟ هم‌دیار چه کسی بوده‌ای که حقت جدا شدن از تیم محبوبت باشد؟

4- آقای ربیع‌خواه! تو بخش مهمی از بهترین پرسپولیس دو دهه اخیر بودی، برای عشق پیراهنت عرق ریختی و برعکس هم‌تیمی‌هایت یک روز در میان منت قهرمانی را بر سر هواداران نگذاشتی. قرارداد میلیاردی نبستی و آنقدر خوش‌تیپ نبودی که کسی یک میلیارد و صدوپنجاه میلیون پول بی‌زبان را همین‌طوری بدهد دستت تا برای خودت نارنگی بگیری! فقط ستاره‌ات به ستاره برانکو گرفته (ما می‌گوییم سلیقه فنی) و دلش خواسته تو را، در غیاب برخی شازده‌پسرها بازی بدهد؛ آنها که وسط فصل قبل یادشان افتاد چقدر دل‌شان برای خدمت به کشور و پادگان می‌تپد یا آن بازیکن دوکارته‌ای که در بازی پیش‌دربی تصمیم گرفت برای داور شاخ‌وشانه بکشد. در مملکت آدم‌های سفارشی، لابه‌لای فوتبالیست‌های پرمدعا و در میان مردمی که فقط حرف زدن بلدند، تو مستحق نیمکت نشینی نیستی. کمی بیشتر تمرین کن و بدان پرسپولیس فلسفه‌ای دارد و بر اساس این فلسفه، باشگاه به امثال تو و امیری و انصاری بیشتر احتیاج دارد تا ستارگانی که میراث خانوادگی‌شان را از پرسپولیس طلبکارند.