هشدار خداحافظی با منشا در نیم فصل

روزنامه ایران ورزشی - بهناز میر مطهریان: گادوین منشا با ۴ گل زده در طول یک فصل، هیچ وقت آن منشایی نشد که در پیکان درخشیده بود. او همیشه از مهاجمانی چون علی علیپور چند قدم عقب‌تر بود و در نهایت هم نتوانست آنطور که باید نظر پرسپولیسی‌ها را به خود جلب کند. حتی اگر پرسپولیس از پنجره نقل و انتقالاتی محروم نبود و برای فصل آینده قرارداد نداشت، شاید منشا یکی از اولین بازیکنانی بود که در فهرست خروجی قرار می‌گرفت. حالا اما شرایط به گونه‌ای است که پرسپولیس چاره‌ای جز حفظ او ندارد. این عملکرد ضعیف اما در کنار شرایطی که محرومیت برای پرسپولیس رقم زده و البته تفکرات فنی برانکو، فرضیه‌های مختلفی را درباره چرایی افت اینچنینی منشا مطرح می‌کند که هر یک از این فرضیه‌ها در جایگاه خود قابل تأمل و بررسی است.

قهرمانی پرسپولیس که مسجل شد، برانکو دیگر ضرورتی در استفاده از گادوین منشا نمی‌دید. انگار هرچه فرصت برای درخشیدن نیاز داشت را پیش از این به او داده بود. منشا اما هرگز در پرسپولیس نتوانست گل‌های پرتعدادش در پیکان را تکرار کند. البته تفاوت‌های فنی دو تیم پرسپولیس و پیکان در افت منشا بی‌تأثیر نبوده و این مهاجم نیجریه‌ای تا زمانی موفق به گلزنی می‌شد که تاکتیک تیمی در پیکان استفاده از ضدحملات بود. منشا در آن چارچوب همیشه درست زمانی به گل می‌رسید که مدافعان حریف برای حمله جلو آمده بودند. او توپ را به پشت مدافعان حریف می‌انداخت و با استفاده از سرعت بالایش به دروازه حریف می‌رسید و گل می‌زد. چنین تاکتیکی اما در تفکرات برانکو جایی نداشت.

او در پرسپولیس باید با مدافعان حریف درگیر می‌شد و فوتبال بازی می‌کرد و این همان چارچوب جدیدی بود که هرگز منشا در آن، جا نیفتاد. البته نباید از حق گذشت که او در به ثمر رسیدن بعضی گل‌های علیپور هم دخیل بود و فضاسازی‌های مناسبی انجام می‌داد اما همین نقاط مثبت بازی او هم فقط در حد یک بازیکن معمولی بود و نه بیشتر!

اتفاقاً خیلی‌ها هم دلیل اصلی افت منشا را همین تفاوت‌های پرسپولیس و پیکان می‌دانستند. او در ۲۶ دیدار لیگ برتر(۱۶۸۵ دقیقه) ۴ گل زد. در ۴ بازی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۷، ۴ گل زد و در ۵ بازی لیگ قهرمانان ۲۰۱۸ یک گل. سه بازی هم در جام حذفی انجام داد ک ۲ گل زد و یک کارت زرد گرفت.

این اما تنها یکی از دلایلی است که از نگاه فنی مطرح می‌شود. حال آنکه افت منشا، عملکرد ضعیف او و حضور کمرنگش در هفته‌های پایانی می‌تواند دلایل غیرفنی دیگری هم داشته باشد.

بحث بی‌انگیزگی، یکی از اصلی‌ترین فرضیه‌هاست. درست است که منشا از ابتدای فصل عملکرد چندان موفقی نداشت اما واقعیت این است که او می‌دانست بعد از رفتن مهدی طارمی، برانکو برای اجرای سیستم ۲-۴-۴ حتماً به حضور او در کنار علی علیپور نیاز دارد. این تفکر که پرسپولیس به دو مهاجم نیاز دارد و منشا تنها گزینه‌ای است که می‌تواند کنار علیپور بازی کند، رفته رفته این مهاجم نیجریه‌ای را از تلاش برای بهتر شدن بازداشت. منشا روز به روز از فضای حرفه‌ای فوتبال فاصله می‌گرفت و اولویت‌هایش را می‌شد از عکس‌هایی که در صفحه شخصی‌اش منتشر می‌کرد، شناخت. اولویت‌هایی که فوتبال و پرسپولیس هیچ جایی در آن نداشت.

این بی‌انگیزگی وقتی بیشتر شد که بحث محرومیت پرسپولیس از نقل و انتقالات هم مطرح شد و حالا دیگر او می‌دانست که باشگاه تحت هیچ شرایطی او را کنار نمی‌گذارد و با توجه به قراردادی که با باشگاه دارد و نیاز پرسپولیس به بازیکن، هر عملکردی هم که داشته باشد، بازیکن پرسپولیس خواهد بود.

برانکو اما با بازی ندادن به او در هفته‌های پایانی دقیقاً می‌خواست جواب همین تفکر را بدهد. مدت‌هاست که نارضایتی برانکو از منشا را از جلسات طولانی‌مدتی که بعد از تمرینات پرسپولیس با او می‌گذارد می‌توان متوجه شد. وقتی هم که این جلسات نتیجه نداد، برانکو با بازی ندادن به او، ثابت کرد که حتی اگر پرسپولیس از نقل و انتقالات محروم هم باشد، بازیکن بی‌کیفیت جایی در تفکرات سرمربی تیم نخواهد داشت. در واقع برانکو با این کار، به منشا فهماند که نمی‌تواند از محرومیت پرسپولیس به سود خود استفاده کند و با کم کاری، بی‌انگیزگی یا ناز کردن برای بالا بردن قیمت، از باشگاه باج بگیرد.

با رویه‌ای که منشا در پیش گرفته و نگاهی که از سوی برانکو به او وجود دارد، بعید است پرسپولیس بیشتر از یک نیم‌فصل حضور بی‌کیفیت او را تاب بیاورد. در واقع اگر این بازیکن در فصل جدید نشانه‌هایی از بهبود عملکرد خود را نشان ندهد، چه بسا به محض پایان محرومیت پرسپولیس در نیم فصل، بازیکن دیگری جایگزین او شود.